Festivals, Recensies 0

Best Kept Secret Festival 2015 – Zondag

 

It’s an early start for all of us…

Die woorden schreeuwt Becca Macintyre van Marmozets ons tegemoet vanaf het grote stage one op zondag aan het begin van de middag. Voor eerste act Jonny Greenwood & The Londen Contemporary Orchestra was het echter nog eerder opstaan. Om elf uur ’s ochtends mocht de Britse componist de dag openen. Wij luisteren naar Jonny en zijn klassieke, experimentele klanken terwijl we onder een boom schuilen voor het druilerige weer. Prachtige muziek in de sfeer van Olafur Arnalds en een bijzondere toevoeging op een festival als Best Kept Secret.

Voor ons begint de dag echter pas echt als we tegenover Marmozets staan. Hoeveel geluid kan er uit een kleine vrouw komen? Wie zich dat afvraagt, moet maar eens goed luisteren naar deze Engelse rockband. Met een look alsof ze al drie dagen festival zonder douche er op heeft zitten gaat Macintyre volledig uit haar dak op het podium. Dit werkt zo aanstekelijk dat vrijwel alle toegestroomde fans gewoon doorfeesten als de wolken doorbreken en we allemaal zeiknat regenen. Er wordt zelfs nog net wat meer gesprongen dan voor de regen en de Marmozets geven aan verrast te zijn dat niemand weg loopt voor een droog onderkomen. Sorry jongens, maar met nummers als ‘Why do you hate me’ en ‘Love you good’ en de energie die jullie uitstralen, krijgen jullie ons niet weg.

Best Kept Secret 2015 is voor ons een feest met als grootste thema afwisseling. Wat betreft het weer, maar ook de programmering flikkert van het een naar het ander. Niet lang na headbangen in de regen bij het beukende Marmozets, hangen we namelijk op een stukje gras met een zonnetje boven onze hoofden te relaxen bij de surfdudes van Sunset Sons. De vier jongens zijn afkomstig uit verschillende windstreken en leerden elkaar kennen tijdens het surfen – goh. Hun zomerse nummers stralen deze surfersfeer ook allemaal uit: zonnig, ietwat cheesy en erg vrolijk. Je moet er gewoon bij glimlachen.

We blijven glimlachen bij Mew op stage two. Jammer dat we de zon moeten verlaten, maar wat is Mew het waard. De Denen klinken voor ons als een mix tussen Morrissey en de zang van MGMT: dromerig, maar up tempo met ijle wat benepen zang. Zanger Jonas Bjerre komt wat stoned over, maar we laten ons door een fan vertellen dat dit gewoon zijn uitstraling is. Een beetje sloom, terughoudend en wat in zichzelf gekeerd. De rest van de band is wat fanatieker en beweeglijker en ook het publiek knikt goedkeurend mee op de maat. Mew heeft humor. Luister maar eens naar hun teksten, of bekijk alleen al de titels van hun albums. Zeker de moeite waard om eens aan te zetten!

Een hoogtepunt voor ons, en met ons voor velen anderen, is de show van Future islands. Tussen de massa festivalgangers kunnen we onze ogen niet afhouden van zanger Samuel Herring met z’n markante expressieve kop en dansmoves waar je ‘u’ tegen zegt. Zijn overhemd met funky 80’s patroon past bij het geluid van de Amerikaanse band: synthpop met dramatische teksten en hier en daar een goede uithaal wat betreft zang. Lange tijd zijn de heren vrij onbekend gebleven, tot een optreden bij Letterman hier verandering in bracht. Herring’s dansjes vallen namelijk niet alleen bij ons op onder de noemer ‘apart’. Terwijl de rest van de band redelijk rustig blijft, heeft Herring er overduidelijk plezier in. En dat werkt zo aanstekelijk dat we er van balen als Future Islands het podium verlaat. En het kan ook niet anders dan dat Herring nog even een stunt uithaalt: via een pallet over de schutting richting backstage, waarmee een onbekende wildplasser ook zijn 10 seconds of fame verkrijgt.

Waar we verder al sinds het moment dat we het BKS terrein betreden naar uit hebben gekeken, is Royal Blood. Wederom een act waarvan je met je mond open komt te staan als je beseft dat er echt maar twee muzikanten op het podium staan. Het cliché van een muur van rockgeweld is zeker van toepassing bij Mike Kerr en Ben Thatcher uit Engeland. Pas twee jaar geleden opgericht, maar nu al niet meer weg te denken van de festivals en uit de concertzalen. Royal Blood speelt strak en hard als altijd en we kijken onze ogen uit door headbangende, crowdsurfende en gewoon keihard springende fans. Er valt niet heel veel meer over te zeggen dan ‘ga deze band absoluut een keer zien!’ Een absolute aanrader wat ons betreft.

Afsluiter van Best Kept Secret 2015 is Alt-J. Een aparte keuze vinden wij, want wij kennen Joe Newman en zijn band voornamelijk van mellow nummers die nou niet echt een knallende afsluiter veroorzaken. Toch zijn er mensen die dit laatste optreden wel volledig zien zitten en we worden zelfs tot stilte gemaand als de eerste noten de buitenlucht in zweven. Alt-J is inderdaad vrij mellow, maar met een mooie lichtshow is het toch een feestelijk einde van BKS. De bekende nummers worden door velen meegezongen en de hele meute voor stage one golft op de muziek. Het is geen knallende act, maar wel goed. Toch voor ons liever een band met wat stevige gitaren de volgende keer voor net wat meer vuurwerk.

Al met al kunnen we niet anders concluderen dat Best Kept Secret het prima voor elkaar heeft. De acts die wij gezien zaten grotendeels in dezelfde sfeer, maar dat heeft voor een gedeelte ook met onze eigen keuze te maken natuurlijk. Het festivalterrein is niet te groot en heel knus ingericht. Genoeg te kiezen qua eten, makkelijk betalen met een chip aan je polsbandje en een statiegeldsysteem voor de prettige hard plastice bekers. Mede door dit laatste is BKS een erg schoon festival; geen platgestampte bekertjes overal en nauwelijks gegooi met halfvolle biertjes. Wij zullen zeker terug komen en raden iedereen aan om ook een keer een kijkje te nemen. Misschien volgend jaar al op 17, 18 en 19 juni 2016!

© Céline Claassens | All Rights Reserved

friendly_fire_sm

Friendly Fire

celine-claassens

Céline Claassens Recensent

irwan_notosoetaro

Irwan Notosoetaro Fotograaf

No Comments

Leave a reply