Festivals, Recensies 0

Cross-Linx Festival in de Oosterpoort

Ingetogen succes voor Cross-Linx in Groningen

 

Klassieke muziek saai? Nou mooi niet! Cross-Linx biedt een podium voor muzikale, klassieke performances op hoog niveau met overlappingen naar andere genres. Hierdoor ontstaan nieuwe samenwerkingen tussen muzikanten met verrassende uitkomsten. Het stoffige imago van klassiek is al lang niet meer en wij mogen hier getuige van zijn.

Als eerste zien we om 20.10 DM Stith, Shara Nova, Padma Newsome & Unremembered Orchestra in de kleine zaal. De avond begint betoverend met de Europese Cross-Linx premiere van deze samenwerking. De sprookjesachtige illustraties op de achtergrond en de gedichten komen uit handen van Nathaniel Bellows. Componiste Sarah Kirkland Snider zorgt, met het werk van Nathaniel als inspiratie, voor een sprookjesachtige voorstelling die ons meteen verwondert. De opvallende factoren zijn DM Stith, gekleed als koorknaap, en Shara Nova, zangeres van ‘My Brightest Diamond’ die gekleed is in wit jurkje met knalrode panties en schoenen. Ze springen er niet alleen uit door hun styling maar ook door hun zang. Zij brengen het verhaal tot leven en zo beleven we een goed begin van dit festival.

 

Tussen de voorstellingen in begeven we ons in de lobby en de foyer. We verslaan over het algemeen meer mainstream artiesten en festivals. Het verschil in publiek is dan ook wel te merken. De sfeer is rustig en voor een festival waar het om kunst draait – en dan om vooral de kruisbestuiving van genres en disciplines  – zouden we graag meer zien wat onze zintuigen prikkelt. Groningen heeft veel kunstenaars die op dit festival een goede bijdrage zouden kunnen leveren door tijdens een festival als Cross-Linx hun werk tentoon te stellen. Een kans wellicht voor volgend jaar, om andere kunstvormen ook een platform te bieden en daardoor meer buiten de gebaande paden te treden.

 

De volgende voorstelling is in handen van Efterklang & The Happy Hopeless Orchestra met hun concert versie van ‘LEAVES- The Colour of Falling’. Om 21.00 is de grote zaal al aardig gevuld. Het podium staat vol met muzikale stellages. Een jongeman betreed het podium. Hij ziet eruit als een islamitische muziekprofessor. Hij neemt plaats achter zijn elektronische installatie en de rest van het orkest volgt. Ze zijn met 15 man waarvan iedereen in wit gehuld is. De één in een joggingpak en de ander in tennistenue. Er zijn vijf vocalisten waarvan de dames als eersten aan de beurt zijn. Deze sopranen beginnen met ‘The Imagery of Perfection’. De samenhang van geluid, timing, beeld en performance geven dit concert een grimmig gevoel. Een naar sprookje wat ons doet denken aan ‘The American Horror Story’. Vooral de beelden op de achtergrond raken het horrorthema aan. Veel suggestive en abstracte beelden met een absurdistische genialiteit.

De muzikanten zitten stil op het podium, emotieloos. Behalve één zanger en de bassist. Deze lijken uit de jaren ‘80 te zijn gekomen met een gekke grimas op hun gezicht. Dit contrast geeft het geheel een extra naar tintje. Alles versterkt elkaar. Een collectief geheel met ieder zijn eigen belangrijke rol. Hoe klein die ook is. Een grote opvallende factor is één van de vocalisten. Van alle zangstemmen die er zijn, valt hij onder de ‘basso profundo’. Een unieke zangstem die de uiterste diepte in gaat. Qua bereik zetten ze vocaal maximaal in en dit werpt zijn vruchten af in de beleving van dit stuk. Ondersteund door xylofonen, strijkers, een accordeon en een orgel worden de teksten van Ursula Andkjear Olsen tot leven gebracht. Evenals de beelden zijn de testen ook suggestief en poëtisch met een naargeestig randje. En dit naargeestige stemt ons gek genoeg positief.

 

VanDryver is de volgende op ons ‘to-do-lijstje’. Een groep van 4 blazers, een harpiste, een drummer, twee vocalisten en een man achter een elektronische installatie. Ze dragen allemaal een bloem op hun linkerborst en hun styling is casual showbizz. Deze band is een muzikaal huwelijk tussen klassiek en pop. De zanger, Arjen van Wijk, neemt de leadzang op zich. Deze man voelt wat hij zingt. Hij draagt zijn teksten voor welke een kinderlijke poëtische kracht uitstralen. De muziek van deze band komt bij ons binnen met een dromerig en melancholisch geluid. Ze spelen veel met intensiteit en tempo. Van swingende liedjes tot ballads die ontroeren.

Arjen wil net een leuk verhaal tussen de nummers door vertellen, wanneer hij tijdens zijn tweede zin een muzikale ‘shut the F up’ krijgt, van één van de saxofonisten. Een licht knullig momentje die Arjen goed oppakt door gewoon verder te zingen alsof er niks aan de hand is.

Wanneer de achtergrondzangeres haar solo-moment krijgt, zien we haar angstige ogen kijkend naar de grond. Haar stem is zuiver en zacht, toch weten we niet zeker of ze echt gelooft wat ze zingt. Haar oogcontact is richting de grond of boven het publiek uit waardoor er weinig contact is. Arjen pakt hierna de leadzang weer op zich. Het is nu nog beter te merken dat performen hem in het bloed zit. De achtergrondzangeres vult hem hierin vocaal goed aan.

Aan het einde heeft Arjen het publiek gevraagd te gaan staan en lekker van die stoel af te komen. Een uitdaging voor deze band met dit publiek -die eigenlijk voornamelijk zittend zat te genieten. Toch krijgt hij het voor elkaar en staat de kleine zaal van de Oosterpoort wat onwennig op en zien we hier en daar een heupje wiegen. Onze mening over deze band? Een huwelijk met een sterke fundering om lang en gelukkig verder te gaan. Afwisseling, spanning en oprechtheid waarin de combinatie van pop en klassiek ons verfrist.

 

Meteen na VanDryver, lopen we richting de grote zaal. De hoofdact van dit festival is Ane Brun & Zapp4. Een samenwerking die tot stand is gekomen door Cross-Linx. Wanneer Ane het podium opkomt vallen meteen haar schoenen op; glinsterend en fonkelend grijs met dikke witte plateauzolen. Ze heeft een pantalon aan en een colbertje. Hiermee verraadt ze haar smaak al een beetje; klassiek stijlvol en stoer met een tikkeltje gek.

Het gekke is, wanneer ze gaat zingen, dat haar overtuiginging in performance en warme kleur van haar stem ons meteen grijpt. Haar zuiverheid is als een stromend beekje in de bergen, glinsterend naar beneden vallend over rots en steen. Sommige stemmen doen gewoon iets met je. En zo ook Ane. Zij zingt rechtstreeks je hart in en tijdens haar concert houdt ze je hierin verwarmend vast. Tijdens haar zang deint ze als een hiphopper op en neer en houdt ze het ritme aan van haar lijf. De strijkers van Zapp4 geven hier een geheel eigen invulling aan zodat het geheel een lust is voor het oor. De mannen van Zapp4 zijn geformeerd in een halve cirkel in het midden van het podium. Wanneer Ana zingt staat ze voor hun. Zodra er een instrumentaal stuk is, neemt ze plaats aan de zijkant van het podium om de mannen ruimte te geven voor hun spel. En wat voor een spel; dit strijkkwartet is zo mooi op elkaar ingespeeld, met een geheel eigen aanpak van muziek, dat dit concert ons iets nieuws brengt. Iets wat we nog eerder hebben gehoord.

Het is een ingetogen nederigheid wat totaal niet gefaked is. Authentiek tot aan het bot wat onze bewondering voor haar alleen maar groter maakt. Haar hommage aan poëzie is een voorbeeld van die nederigheid. Het gaat er niet om wat je kan maar hoe je het de wereld in brengt met verantwoordelijkheid voor je creativiteit.

Vocaal en tekstueel is deze dame geniaal. Haar lieflijke stem die ons doet denken aan Tori Amos en Kate Bush, brengt de hele zaal in een ultieme relaxte sfeer. Mensen vooraan zitten lekker onderuitgezakt met hun voeten tegen het podium aan en we zien het genot van de luisteraars om ons heen. Alle pretenties vallen weg bij Ane Brun. Wat wil je ook als iedereen zich thuis genoeg voelt om zo heerlijk te hangen en te mijmeren.

Haar vertolking van het nummer ‘Halo’ -orgineel van Beyoncé- is een echte tranentrekker. En waar ze ballads als geen ander kan neerzetten geeft ze ook een folk-achtige en funky flow aan haar meer uptempo liedjes. Ane Brun en Zapp4 creëren hier en magistrale avond. We voelen ons nederig dat we dit concert mochten bijwonen. De rest van de zaal toont dit gevoel door een hartverwarmende, staande ovatie. En daar doen ze het voor.

© Kim Kloet | All Rights Reserved

 

 

De Oosterpoort Groningen

De Oosterpoort Groningen

kimkloet

Kim Kloet Recensent

logorezien_jpg

Regine Pijning Fotograaf

No Comments

Leave a reply