Concerten, Recensies 0

Lamb in Paradiso 27/11/2014

 

Perfect in our Imperfection

Het aantal keer dat Lamb in Paradiso stond, is voor de Britten zelf ook nog een discussiepunt. Was het nou viermaal, misschien vijfmaal of toch maar liefst zesmaal dat Lou Rhodes en Andy Barlow het podium betraden? Gisteravond – 26 november – stond het duo er in ieder geval weer, voor de vijfde, zesde of zevende keer. Deze keer is ook bassist Jon Thorne van de partij en krijgen we dus drie voor de prijs van twee.

De avond werd geopend door The Ramona Flowers, wiens debuutalbum ‘Dismantle and Rebuild’ door Barlow geproduceerd is. De bandleden kennen elkaar dus al geruime tijd en wij vinden het niet gek dat deze vijf kerels uit Bristol de show mogen openen. The Ramona Flowers, vernoemd naar de ‘heldin’ uit de film ‘Scott Pilgrim vs the World’, mixt verschillende genres door elkaar. Een beetje electro, een beetje indie, een beetje jazz en wat nog meer. Fascinerend al die stijlen die naar voren komen, maar in Nederland werd ‘Dismantle and Rebuild’ helaas niet heel goed ontvangen; het zou te druk en te verschillend zijn en geen eenheid vormen.

Live in Paradiso is op de band echter weinig aan te merken. De energie spat er vanaf en al is de zang misschien wat eng ijl af en toe, wij kunnen prima wegdromen bij ‘Lust and Lies’ en dansen op het hardere ‘Bass Will Find You’. Ja, de band maakt erg uiteenlopende nummers, maar het stoort ons niet. Misschien is het anders als je thuis het album draait, maar in de korte setlist die we vanavond horen, is deze variatie niet vervelend. The Ramona Flowers weet als voorafje te boeien met een beweeglijk optreden en we zijn klaar voor ons hoofdgerecht.

Als het podium voor Lamb wordt ingericht, nemen we de tijd om de toeschouwers om ons heen te bekijken. Deze bestaan grotendeels uit dertigers, veertigers en hier en daar een vijftigplusser. Verbaast ons niets, aangezien Lamb al sinds de jaren negentig meedraait en zangeres Rhodes deze maand net 50 is geworden. Toch vinden we het een beetje zonde dat het publiek niet wat meer gemêleerd is. Vergelijkbare acts als Massive Attack en Portishead doen het hartstikke goed op festivals, waarom spreekt Lamb ‘de jeugd’ dan niet wat meer aan?

Veel tijd om hier bij stil te staan, hebben we niet. De lichten in de zaal gaan uit en op het podium worden smalle staande gloeilampjes aangezet die een mystieke sfeer creëren. Op de achtergrond een groot doek met de cover art van nieuwste release ‘Backspace Unwind’. Bassist Thorne zien we als eerste: met zijn been in oranje gips hobbelt hij op krukken het podium op. Respect dat hij hier toch gewoon staat, ook al is zijn been twee dagen eerder nog ingepakt. Direct daarna wordt de aandacht echter naar Rhodes getrokken, die in een lange witte jurk en met opgestoken haar doet denken aan Prinses Leia uit de Star Wars films.

Met het nieuwe ‘In Binary’ wordt de aftrap genomen. Het eerste nummer van ‘Backspace Unwind’ klinkt – zoals dat hoort – een stuk harder en intenser dan op album en Rhodes zingt loepzuiver. Met ‘We Fall in Love’ horen we de andere, rustigere kant van Lamb. Met witte lichten die de zaal in schijnen, zachte rookeffecten en paarse flitsen ontstaat een dromerige, magische sfeer. Maar dan wel met een triphop en drum and bass randje. Het dromerige wordt nog extra benadrukt als tijdens ‘When Satellites Go By’ de enorme spiegelbal aan het plafond belicht wordt. Heel Paradiso lijkt te stralen bij de mooie woorden: ‘Perfect in our imperfection’. Wat ons betreft is hier geen imperfectie te ontdekken, gewoonweg kippenvel.

Gedurende de ruim anderhalf uur durende show wordt voornamelijk het nieuwe album ten gehore gebracht, maar ook voor ouder werk is er ruimte. ‘Little Things’ en de hits ‘Gabriel’ en ‘Gorecki’ worden zoals verwacht gespeeld en na elk nummer klinkt er een oorverdovend applaus dat meer dan verdiend is.

Bij Lamb geen laptop op het podium, maar ‘gewoon’ een soundboard en keyboards. Geen hippe geprojecteerde visuals, maar ouderwetse lichteffecten die met flink wat lampen worden bewerkstelligd. Een avond vol beats, dromen, mysterie en een erg goede sfeer. Lamb is bombastisch en je kunt zien dat deze band ontzettend goed op elkaar is ingespeeld. Met nog wat laatste uitbundige sprongen van Andy Barlow zit het er uiteindelijk op, maar voor ons had nog wel een uurtje of wat mogen duren. Met de stop van vijf jaar niet meegerekend, is Lamb ruim dertien jaar actief. Laten we hopen dat we hier nog flink wat jaar bij op mogen tellen.

© Céline Claassens | All Rights Reserved

 

No Comments

Leave a reply