Festivals 0

London Calling oktober 2017 – vrijdag in Paradiso

25 jaar London Calling – nieuw logo, nieuwe website, maar het vertrouwde festivalconcept.

Na de editie in mei dit jaar, is het mini-festival London Calling in juli 25 jaar geworden. Vooral op de website is het jubileum zichtbaar: er is een nieuw logo met bijbehorende, passende nieuwe website en je kunt over elke voorgaande editie archiefstukken en recensies vinden. Het festivalconcept zoals dit al jaren bekend is, blijft verder in tact. Op 27 en 28 oktober staan er als vanouds verschillende bands op de planken in Paradiso in zowel de grote als de kleine bovenzaal. Het genre? Laten we het alternatief noemen, waarbij alle uiterste hoeken aangetikt worden. Dit levert een mooi gemêleerd publiek op; aan het begin van de avond voornamelijk wat oudere toeschouwers, later een gevarieerde mix van jong en oud.

Vorige edities van London Calling waren vaak volledig uitverkocht. Het is dan ook jammer dat juist voor deze jubileum variant de kaartverkoop wat minder goed verlopen is. Paradiso voelt rustig op vrijdagavond, iets wat vooral goed merkbaar is in de vaak propvolle kleine zaal. Vanavond kun je als toeschouwer makkelijk door de massa heen bewegen en is er zelfs voldoende plek voor een klein dansje. Dit laatste gebeurt bij Harlea nog niet op een paar voorzichtige wiegende bewegingen na. Echt pakkend vinden we de muziek ook niet, en de vergelijkingen die gemaakt worden met Duffy en Amy Winehouse zien we ook niet helemaal. Het is voor ons een ‘net-niet’ ervaring. Er zit zeker potentie in de rock nummers, maar live komt de zangeres niet super uit de verf. Zelfs met haar strakke leren broek en doorschijnend shirt kan de Britse niet voorkomen dat de achtergrondband meer van onze aandacht opeist.

Als in de grote zaal Vagabon de eerste tonen inzet is het zonde dat er slechts een handjevol mensen toekijkt. Er stroomt gelukkig nog wat binnen, want zangeres Laetitia Tamko verdient een goed gevulde zaal. Wat een stem heeft deze Amerikaanse, waarmee ze vol overtuiging haar funky nummers ten gehore brengt. Ondersteund door twee vrouwen op drums en bas staat deze act als een huis. De nummers hebben body, zitten vol emotie en klinken op momenten soms als een totale warboel aan geluiden. Maar uiteindelijk klopt het allemaal wat we hier horen. Deze vrouw, klein van gestalte, krijgt het voor elkaar om in de grote zaal meer aandacht op zich te vestigen dan Harlea boven in de kleine ruimte lukte en wij zijn volledig verkocht.

De grootste verrassing van vanavond vinden we in de kleine zaal bij Haus. Dit Londense vijftal klinkt op album veelal relaxed met hier en daar een wat meer stevigere – deels elektronische – beat. Live zet de band wat hoger in en valt onder de noemer ‘relaxt’ alleen de houding van de bandleden te scharen. Zanger Ashley Mulimba is hier de uitzondering op: hij springt en danst vanaf de eerste minuut over het kleine podium waarbij hij met benepen stem zijn teksten bijna scandeert in plaats van zingt. Het publiek gaat er lekker in mee, wat ook bijna niet anders kan met zoveel energie die van het podium spat. Met de melodieuze stukjes in de nummers waar vrijwel alle bandleden in meezingen, zet Haus een uniek geluid neer en een top performance. Zeker een aanrader!

In de grote zaal zien we Pinegrove; de jonge Amerikaanse band die al snel het label ‘veelbelovend’ heeft gekregen en die door de media scherp in de gaten wordt gehouden. Voorin de zaal staat al een kleine schare fans die alles vanuit hun tenen meezingen en volledig uit hun dak gaan op de indie-pop-country nummers. Met hier en daar een snufje blues erdoorheen klinken de nummers van Pinegrove volwassen terwijl de uitstraling toch echt doet denken aan een uit de kluiten gewassen high school bandje. De nummers zitten goed in elkaar en worden soepel ten gehore gebracht, maar qua performance vinden wij de band niet super boeiend. Misschien door het groepje enthousiaste fans dat zo blij staat te springen en te doen dat onze ogen steeds die kant opgetrokken worden…

Ook in de grote zaal vanavond: Cabbage. Neo post-punk uit Manchester, maar in een satirisch jasje –aldus de aankondiging op de site van London Calling. Klinkt fascinerend, maar we verwachten wel dat dit zo’n band is die je of goed vindt, of helemaal niets zonder mogelijke middenweg. Als de band opkomt, is meteen de nonchalante ‘we don’t give a fuck’ houding duidelijk. Na een bijna sarcastisch klinkend ‘hellooooo’ wordt er toch een bak herrie over ons uitgestort. Zanger Lee Broadbent hobbelt met wat maffe bewegingen over het podium in zijn voetbalbroekje (heel charmant…) onderwijl qua zang af en toe de dialoog opzoekend met Joe Martin (zang & gitaar). Expliciete teksten, passend bij het punk genre, zijn vanavond nauwelijks te verstaan – wat natuurlijk ook passend bij het genre is. De sfeer zit er goed in, er ontstaat zelfs een kleine moshpit voorin de ruimte, maar het moge duidelijk zijn: dit is inderdaad een gevalletje love or hate it.

Met morgen nog een overvloed aan mooie acts op de planning haken we af. Met op onze playlist tot nog toe Vagabon, Pinegrove en vooral Haus met stip op nummer een. Benieuwd wat London Calling morgen voor ons in petto heeft…

© Céline Claassens | All Rights Reserved

 

Paradiso Amsterdam

Paradiso Amsterdam

celine-claassens

Céline Claassens Recensent

irwan_notosoetaro

Irwan Notosoetarso Fotograaf

No Comments

Leave a reply