Festivals 0

London Calling oktober 2017 – zaterdag in Paradiso

De avond kabbelt rustig voort op de tweede dag van London Calling

Op zaterdagmiddag is Paradiso al vroeg geopend voor publiek dat graag eens een kijkje achter de schermen wil nemen. Rond tweeën staat de eerste band al op het podium, wat betekent dat de zaal meer dan warm is tegen de tijd dat wij tegenover Matt Maltese staan.

De Britse singer-songwriter speelt lieflijke, licht melancholische nummers waarbij Matt zich heeft laten inspireren door o.a. Leonard Cohen. Gekleed in pak zit de zanger achter een piano, met naast zich een enorm hart met rode lampjes. Dit in combinatie met de rode spots zal vast een romantische sfeer beogen en inderdaad wordt er in de grote zaal flink geknuffeld tijdens deze set. Wij vinden het eerder wat kitsch overkomen en haken af bij het gezwijmel.

Het loopt aardig vol als (Sandy) Alex G. bijna aan de beurt is. De naam intrigeert – zijn het misschien twee artiesten, waarvan eentje slechts af en toe aanwezig is, of is het een naam met bijnaam wellicht? Die vraag wordt niet beantwoord, wel is duidelijk dat het hier om Alexander Giannascoli (ah daar komt de G vandaan!) draait die hier vanavond met een achtergrond band zijn persoonlijke nummers laat horen. Deze nummers zijn veelal uptempo, maar hebben wel een melancholische ondertoon. Met experimentele tussenstukken in de vorm van elektronische drumritmes met wat bliepjes is het plaatje van Alex G. compleet. De band oogt relaxed, zingt af en toe een stukje meerstemmig mee, maar Alex speelt de hoofdrol. Dit doet ‘ie wat ons betreft echter wat verveeld. Zijn stem heeft al iets slepends en als je dan ook nog zo traag uit je ogen kijkt, komt het geheel niet zo lekker over.

In de kleine zaal staat Diet Cig tegenover aardig wat publiek. De ruimte is al gauw bloedheet, duidelijk zichtbaar ook in de vorm van snelle zweetdruppels op het voorhoofd van zangeres Alex Luciano die als een soort opwindpoppetje over het podium raast. Laten we de muziek ‘baby-punk’ noemen: raggende gitaar, snelle harde drums en dan een piepstemmetje dat duidelijk verstaanbaar zingt over van alles rondom opgroeien en volwassen worden. Er zit humor in, het entertainment gehalte is hoog, maar de flow zit er niet zo in. Na vrijwel elk nummer moet Alex haar met kleurrijke stickers beplakte gitaar opnieuw stemmen waarbij ze in datzelfde hoge zangstemmetje vertelt over o.a. puppies en wiet. Het is bijna stand-up comedy en we kunnen niet anders dan grinniken om alle gewauwel, maar het onderbreekt de setlist behoorlijk.

Veel ‘Alexen’ op het podium vandaag; Alex Lahey bijvoorbeeld die vanuit Australië met band hiernaartoe is gekomen. De vergelijking met haar landgenote Courtney Barnett is wat ons betreft alvast terecht zodra Alex het podium opkomt. Dezelfde nonchalante, tomboy-achtige uitstraling en gewoon zonder gedoe beginnen aan de set. Hierna houdt de vergelijking grotendeels op. Alex Lahey heeft komische teksten, maar ondersteunt deze niet zozeer met rock, maar met pop-elementen waarin hier en daar een klein vleugje punk te horen is. De nummers klinken vrolijk en zonnig, maar zijn erg rechttoe, rechtaan. Heel spannend wordt het niet, maar er kan prima op gedanst worden.

Joe Fox is een naam die sommigen wellicht bekend voorkomt, vooral in combinatie met A$AP Rocky. Fox is in flink wat nummers van de rapper te horen, maar dat hij zelf voornamelijk een gevoelige, humoristische singer-songerwriter is, wisten wij nog niet. In de kleine zaal zit een jongen met gitaar in een Absolutely Fabulous t-shirt. Lekker relaxed, gewoon zitten en spelen. Met een country randje hier en daar zingt Joe over beroemd worden, over een meisje genaamd Katie en nog wat dingetjes uit het dagelijkse leven. Hoewel de act niet heel boeiend is om naar te kijken – maar hey, wat verwacht je ook van een enkele jongen met gitaar – is Joe’s stem zeker de moeite waard!

Slechts een kleine greep uit het aanbod van de verjaardags-editie van London Calling, waarbinnen je toch al ziet dat er voor ieder wat wils te zien en te horen is in Paradiso. Voor ons overheerst uiteindelijk toch het gevoel dat alles wat mak blijft, echte uitschieters zijn er voor ons niet bij op de zaterdag, maar dit geldt gelukkig niet voor alle publiek. We hebben om ons heen genoeg enthousiaste reacties gezien op de verschillende bands en hier en daar wat dansjes op de vloer. Op naar de volgende 25 jaar van London Calling!

© Céline Claassens | All Rights Reserved

Paradiso Amsterdam

Paradiso Amsterdam

celine-claassens

Céline Claassens Recensent

irwan_notosoetaro

Irwan Notosoetarso Fotograaf

No Comments

Leave a reply