Terwijl buiten de zomer nog een beetje twijfelt ploffen wij ongeveer vijf seconden voordat de show begint op onze stoel neer, knipoog.
Je had het misschien al geraden: we zijn terug in de Ziggo Dome, klaar voor een avond 5 Seconds of Summer. En geloof ons: vanavond zijn we niet de enigen die de zaal bestormen.
Nog vóór de eerste noot gespeeld is, trekt de band direct je aandacht naar zich toe. Een gigantische, ronde catwalk snijdt dwars door de zaal en neemt moeiteloos een kwart van de ruimte in beslag. Mocht je nog met je hoofd ergens anders zitten, brengt de limousine die pontificaal op het podium geparkeerd staat daar vast verandering in. Alsof de avond zich alvast aandient, nog zonder geluid, maar alles staat al op scherp.
En dat voel je. Want zodra de eerste noot klinkt, breekt het los in de Ziggo Dome. We schrijven wel vaker over hysterica binnen concert- (of festival-)publiek, maar over de energie valt simpelweg niet te twisten. Dat weet een band als 5 Seconds of Summer als geen ander en dus zetten ze (letterlijk) een spiegel neer door het publiek in beeld te brengen terwijl de band vanuit de limousine het podium opklimt.
De show is opgedeeld in acht ‘acts’, of beter gezegd: hoofdstukken: The Peak, The Fall, PowerPoint Break, The Yearning, The Breakup, The Rise, The Beginning en natuurlijk de encore. Elk onderdeel bestaat uit drie tot vijf nummers die naadloos aansluiten op de titel.
Waarom? Volgens 5 Seconds of Summer zelf is dat een reactie op hoe ze jarenlang te werk gingen: onserieus en onprofessioneel. Deze show moest anders. Strakker. Doordachter. Gebaseerd op (hun eigen) onderzoek naar hoe je de belangstelling van een publiek niet alleen grijpt, maar ook daadwerkelijk vasthoudt.
Met een repertoire dat moeiteloos schakelt tussen nieuw en oud krijgt eigenlijk iedereen wel iets van zijn gading. En dat nemen ze vrij letterlijk: wie een beetje op tijd was, kon een QR-code scannen en stemmen op een favoriete surprise song. Eigenaarschap geven aan je publiek blijft een slimme zet, ook als het misschien nét iets minder democratisch is dan het lijkt. Want laten we eerlijk zijn: zelfs als de boel een tikje ‘rigged’ is en de keuze al (half) vastligt, voelt het alsnog alsof je onderdeel bent van de show.
Dat deze band er alles aan doet om je aandacht te trekken én niet meer los te laten is inmiddels wel duidelijk, maar drummer Ashton Irwin spant de kroon. Zijn drumstel staat namelijk ín (of op?) de motor van die reusachtige limousine waar we het eerder over hadden. En een betere plek hadden ze niet kunnen bedenken. Drummers zijn de motor van een band, en deze man slaat de spijker op zijn kop. Of je nou vooraan staat of ergens achterin verdwijnt, maakt weinig uit. Ashton Irwin vindt je toch wel.
Ook over de rest van de band kunnen we weinig anders dan lof uitspreken. Michael Clifford speelt de sterren van de hemel, Calum Hood brengt met zijn spel én verrassend sterke vocals extra gelaagdheid en Luke Hemmings beschikt over een stem waar je je moeiteloos aan overgeeft. 5 Seconds of Summer bewijst daarmee dat ze na al die jaren nog altijd relevant zijn. Het recept voor een sterke liveshow hebben ze inmiddels tot in de puntjes verfijnd. En dat merk je: het publiek ligt van begin tot eind aan hun voeten.
Het nummer Girls Talk Boys blijkt de publieksfavoriet van vanavond en wint de stemronde. Voor het eerst sinds 2018 duikt het weer op in de set, en dat is te merken aan de oorverdovende reactie van het publiek.
Aan het einde van de show, nadat de encore nét iets te lang op zich laat wachten, gebeurt er iets vreemds: iedereen in ons vak kijkt plots naar links. Op het eerste gezicht gebeurt er niets. Tot een spotlight ineens op Hemmings valt, die in de crowd ‘Everyone’s a Star’ inzet. Met een klein leger aan beveiliging baant 5 Seconds of Summer zich vervolgens een weg door de mensenmassa, terug richting het podium.
De avond wordt afgesloten met de hit ‘Youngblood’. Nog één keer wordt duidelijk hoe stevig deze band ons in hun greep heeft. De hele Ziggo Dome springt, danst en schreeuwt mee. Zo hard dat je niet alleen voelt, maar ook ziet hoe de tribunes meetrillen. We krijgen er maar geen genoeg van, maar zoals altijd komt ook hier een einde aan het hoogtepunt.
Als we naar buiten lopen, blijft er iets hangen in de lucht. Alsof de energie van de avond zich niet netjes laat uitzetten bij de uitgang, maar gewoon met ons mee de nacht in glipt. Dat is eigenlijk precies goed, want buiten slaat de kou alweer toe.
Gelukkig hebben wij (iets langer dan) vijf seconde van de zomer kunnen genieten.
© Demi Luna Traas
Demi Luna Traas