We zijn erg nieuwsgierig naar het werk van het Vlaamse Marble Sounds. Het is omschreven als melancholische orkestreerde Indiepop. OOR concludeerde over hun voorlaatste album uit 2022 ‘Marble Sounds’; "Pieter van Dessel heeft een magnifieke plaat gemaakt die iedereen moet horen." Inmiddels hebben ze met hun zesde album een andere koers ingezet. ‘Core Memory’s’ is in de stijl van elektronische muziek, zoals in de 80’s. Of klopt dat niet?
Hoe klinkt dat live?
Pieter van Dessel staat voor het eerst in De Oosterpoort. Ze waren wel in 2023 in Groningen, maar dan in Vera. Voor het publiek in de redelijk gevulde Binnenzaal zet de zeskoppige formatie gelijk de toon. Met synths. De band speelt geconcentreerd de eerste nummers waarbij de keyboard de boventoon voert; alsof de speakers dat ook niet trekken. Een hoge toon, soms vibrerend overschaduwd eigenlijk alle andere instrumenten. Pieter van Dessel zijn stem en voorkomen
is ingetogen, kalm en beheerst. Als na een paar nummers de keyboard niet meer de boventoon voert, kunnen we pas beter luisteren naar deze vriendelijke vorm van muziek. En ook wat meer van de teksten verstaan. Is het lekker mellow, geschikt om bij weg te dromen, of vinden we het te braaf, tegen het saaie aan?
In elk geval is van orkestraal weinig sprake. Met regelmaat klinken ze als een popband. Wat erg karakteristiek is, is Pieter van Dessel zijn stem in combinatie met die van Renée Sys. Aanvankelijk lijkt ze op een achtergrondzangeres, maar neemt steeds meer plek in, ook in solo stukken. Renee Sys blijkt zelf ook singer-songwriter te zijn en heeft verschillende soundtracks geschreven.
En dat pakt fraai uit. Ze zijn erg sterk in nummers opbouwen met een scheut psychedelica. Als het sprookjesachtige en filmische associaties (‘Leave A light On’) geeft, zijn we de saaiheid die op de loer ligt (zoals bv in Nothing To Get Over’) weer vergeten, en anders wel door van Dessel zelf, die maar zo je buurman kan zijn die net de bbq heeft aangestoken en van wal schiet met anekdotes. Hij praat steeds meer en wordt steeds grappiger. De jaren 80 sound is vooral vertegenwoordigd met de keyboards. Het verschijnen van de keytar en een stemvervormer versterkt dat wel een beetje, maar het nummer ‘Not All is in Vain’ is overtuigender, met een opzwepende vibe.
Maar bovenal is het een avond met erg gevarieerde muziek en een erg eigen karakter. Het is ingetogen, vlot, intiem, experimenteel, psychedelisch en de grootste gemene deler is melancholie. In ‘Quiet’ laten ze een erg mooie opbouw horen. In het nummer bespeelt de gitarist zijn gitaar met een strijkstok. Ook het refrein en de tekst zit op z’n plaats. Er zitten van die kleine intieme coupletjes in, die ons doen denken aan Eels. Klein en dromerig is ook ‘Soon It'll Make Us Laugh’ en ‘Come Here’. De trompet versterkt het weemoedige gevoel in het zoete ‘Leave A Light On’.
Het is een erg fijne avond met een fijn publiek. Geen schreeuwers of grote ego’s, niet in de zaal en niet op het podium. Publiek wat aandachtig zwijgzaam luistert en niet aldoor met een telefoon bezig is. Dit publiek wordt het meest euforisch van het deels Franse nummer ‘Tout Et Partout’. Wij ook overigens. Je kabbelt gemoedelijk met je lief op de Middellandse Zee in een jachtje en je komt in onvoorspelbaar weer terecht. De bassist en drummer maken een mooi duel met de elementen, waarbij de drummer vooral op de rand van zijn trom tikt, en Renée Sys zachtjes in je oor fluistert, het maakt niet uit waarover, het klinkt troostend.
Melancholie klinkt eenzaam, maar niet als zij er bij is.
© Marten Aik Siegers
