Een duo headliner show zie en hoor je al niet elke avond op een podium, laat staan als ze ook nog beide de albumpresentatie gaan doen. Deze avond is dat wel het geval. Van beide albums hebben wij de afgelopen weken al online de review gedeeld, die wij dus vanavond in een ander jasje gaan horen.
De aftrap wordt verzorgd door Kristoffer, die samen met nog drie gitaristen (Paul Coenradie, Joris Lindner en Thijmen van der Meer) er geen gras over laat groeien dat de snaren een belangrijke invulling gaan geven in zijn muziek. Zo nu en dan schakelt Kristoffer over op de bas, die soms in combinatie met Liselotte Hegt voor extra zware klanken zorgt. Met Dirk Bruinenberg op drums en Chris Jonker op toetsen is het geheel compleet. Net als op het album starten ze met het muzikale “Rendering”. Als vervolgens “The Almosts” wordt ingezet dan is het duidelijk dat het een ruige set betreft, waarbij geheel volgens verwachting, de gitaren een hoofdrol vervullen. De nummers worden stevig neergezet en de warme, tegelijk donkere stem van Kristoffer maakt van elk nummer een tot in de kleine details uitgewerkte progressieve compositie.
De band heeft veel energie en de samenwerking is duidelijk hoor- en zichtbaar. Er is veel interactie zowel onderling als met het publiek. De gitaristen werken hun solo’s met veel zorgvuldigheid af en laten horen dat ze niet alleen technisch erg overtuigen, maar geven op die manier ook meer emotionele diepgang aan de nummers. Hierdoor tillen ze deze avond naar een hoger niveau en geven ze de expressieve aanvulling die er in het album – ‘[Humanised]’ – ook duidelijk als rode draad te horen is.
Slechts twee nummers van de nieuwe plaat worden vanavond niet gespeeld, maar door toevoeging van een paar eerder verschenen nummers is de setlist tot een mooi geheel gemaakt. De band, en dus zeker Kristoffer, kan tevreden terugkijken op een geslaagde presentatie. Ten opzichte van het album zijn de live versies wat ruiger en rauwer, dat nog aangenamer klinkt als het album zelf al doet.
Na een ombouw van het podium ontstaat er plek voor de Groningse 4-koppige formatie A Liquid Landscape. Zanger en gitarist Fons Herder laat ons ook al weten dat er veel bekenden voor hen in de zaal staan, waar men dus ook de band met veel enthousiasme ontvangt. Ze starten hun set met de beide delen van “Raven Song” wat voor ons de toptracks van het album zijn. Het valt al direct op dat de mysterieuze en soms zweverige zang is vervangen voor ruigere klanken. De hitte in de zaal, het is inmiddels wel erg warm geworden, geeft de band wellicht nog meer energie, want de gehele set rockt hard.
Met Coen Speelman op drums en Robert van Dam op de bas laten ze met opzwepende ritmes de zaal niet ongemoeid. Het is lastig om stil te blijven staan en door het gitaren geweld van Niels van Dam wordt de energie alleen maar meer gedurende de avond. De band geniet en is na bijna een decennium afwezigheid duidelijk aan het genieten weer op een podium te staan in hun eigen Groningen.
Ook voor A Liquid Landscape geldt dat ze met deze presentatie hun kunnen hebben bewezen. Het vleugje mysterie wat ze op het album ‘Rogue Planet’ duidelijk als thema hebben gebruikt is dan weliswaar vervangen door een ruiger geheel, maar dat maakt het misschien wel erg boeiend dat deze band zo veelzijdig kan zijn.
Beide acts kunnen terugkijken naar een perfecte presentatie van hun albums waarvan menig fan met het fysieke bewijs daarvan mee naar huis gaat. Het nagenieten kan dus beginnen.
© Daniël Nijveldt
