Pinkpop 2026 – Vrijdag

21 juni 20261

Pinkpop 2026 trapt af met… heel veel zweten. Nu hoeven we jullie vast niet te vertellen dat het echt enorm warm is, maar we doen het toch. Gelukkig biedt het terrein hier en daar nog een schaduwplekje, al zijn de meeste inmiddels volledig gekoloniseerd. Op het Tuinterras is het gelukkig iets rustiger en kunnen we op verschillende plekken nog aan de hitte (proberen te) ontsnappen.

Alsof het nog niet genoeg is wordt de eerste act ook nog eens aangekondigd met een ‘Pocketful of Sunshine’. Je raadt het misschien al, Natascha Bedingfield opent vandaag de South Stage. De zangeres maakt het bovendien nog een stapje erger door het publiek op te willen warmen.. hoe durft ze? Gelukkig hoeft ze daar vandaag niet heel erg haar best voor te doen, want met een paar “Whooo, whooo, whooo”’s en iedereen’s armen omhoog ruiken, uh horen, we al snel dat iedereen aardig opgewarmd is. Het stemgeluid van Bedingfield is tegelijkertijd rauw en helder, een combinatie waar je vanaf elke plek op het terrein met plezier naar luistert. Mocht je nog niet overtuigd zijn, dan doet ‘Unwritten’ dat ongetwijfeld. Juist omdat we dit nummer allemaal wel eens tijdens een (iets te fanatieke) karaokeavond hebben meegezongen, zit er een soort nostalgische warmte in. Precies de sfeer waar Pinkpop naar op zoek is.

Het tempo blijft erin met The Pretty Reckless. De band komt op terwijl er een steeds snellere hartslag klinkt en dat blijkt meteen een perfecte voorbode voor de rest van de show. Taylor Momsen heeft een mysterieuze, donkere stem waardoor je vanaf de eerste noot aan haar lippen hangt. Haar jaren 90, 00’s look draagt hier bovendien perfect aan bij. Dat de temperatuur inmiddels richting tropisch gaat, lijkt de Amerikanen weinig te doen: ze bewegen over het podium alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Ondertussen speelt Balu Brigada in de Tent, die zich achter de North Stage bevindt. Het staat er ook lekker vol, wat vast fijn voelt voor een band die helemaal vanuit Nieuw-Zeeland is gekomen. Qua stijl kun je het een beetje vergelijken met Djo, de band bestaande uit onder andere Joe Keery. Het is geen bijzondere act, gewoon een heerlijk zomers, indie bandje dat perfect op Pinkpop en in de Tent past.

Terwijl The Vaccines staan te trappelen om de South Stage in te pakken nemen wij ergens achterin het veld plaats. De zon staat inmiddels namelijk op standje koken, en dus besluiten we er maar aan toe te geven. Veel meer uitvoeren dan genoeg water drinken en zonnebrand smeren is toch alleen maar verspilde energie. Gelukkig hoef je niet vooraan te staan om overtuigd te worden: ook vanaf een afstand weten ze het publiek mee te krijgen met muziek die simpelweg lekker luistert. Dertien jaar geleden stonden ze voor het laatst op Pinkpop, en vandaag bewijzen ze waarom het tijd was voor een terugkeer.

De zon lijkt ondertussen effect te hebben op iedereen. Terwijl wij ons verschuilen in de schaduw, zien we iemand met drie burgers op de arm richting zijn vrienden manoeuvreren. Eén van hen probeert de onderste burger er gretig onderuit te trekken. Het lukt, nét. We zijn dus duidelijk niet de enigen die de hitte voelen.

Alsof de weergoden ons gehoord hebben begint de lucht langzaam maar zeker te betrekken. Of ze naar ons hebben geluisterd of naar Kingfishr, aangezien de Ieren natuurlijk hand in hand gaan met regenachtig weer, laten we even in het midden. Frontman Eddie Keogh doet tijdens de start van de set in ieder geval een opvallende ‘shoutout naar de wolken’… verdacht! Een band als deze lijkt tegenwoordig eigenlijk niet meer te mogen ontbreken op een festivalweide. Wanneer de regen uiteindelijk valt, vlucht niemand weg. Integendeel: iedereen graait snel een poncho uit de tas en springt vervolgens vrolijk door de plassen alsof we weer even kinderen zijn.

Wij besluiten vervolgens een biertje te halen terwijl Roxy Dekker de South Stage betreedt. Veel krijgen we er niet van mee, maar vanaf een afstand zien we de gele rook, dansers en strak geregisseerde show voorbij komen. Visueel lijkt het in ieder geval helemaal op zijn plek.

Bij Stage 4 weet Ecca Vandal ondertussen een groot deel van het publiek weg te trekken. Voor zo’n klein podium staat het opvallend vol en aan de energie vooraan te zien, is iedereen gekomen om alles eruit te gooien: dansen, springen en vooral veel geluid maken. Dat is absoluut geen sneer naar haar vocale kwaliteiten, want Vandal klinkt juist ijzersterk.

Tegenover Stage 4 staat de Tent, waar een oude favoriet inmiddels het podium heeft gevonden. The Beaches spelen vandaag opnieuw voor een volle tent en zelfs achterin zien we mensen (een poging doen tot) meezingen. Het is inmiddels de zoveelste keer dat we de band zien en toch blijven ze overtuigen. Natuurlijk zijn het vooral nummers als ‘Last Girls At The Party’ en ‘Blame Brett’ die de meeste reacties losmaken, maar ook tijdens de minder bekende nummers blijft het publiek aandachtig luisteren.

Op de North Stage gaat het er compleet anders aan toe. Bij Electric Callboy is stilstaan simpelweg geen optie. De Duitse metalcoreband mixt techno met absurde humor en creëert daarmee precies het soort chaos waar je op Pinkpop op hoopt. Iedereen die langsloopt blijft toch even hangen, al is het maar om te kijken wat hier in hemelsnaam gebeurt.

Iets later is het tijd voor Teddy Swims. Nog voordat zijn stem je omver kan blazen, doet het podium dat al. Volgens de wandelgangen heeft Swims drie vrachtwagens aan productie meegenomen, en dat is te zien. Met een enorme band en indrukwekkend decor weet deze soulact het publiek direct in te pakken. Op het eerste gezicht lijkt Swims een beer van een vent, maar gedurende de show verandert hij langzaam in een grote knuffelbeer. Die zachtere, timide persoonlijkheid komt naar voren tijdens zijn praatmomenten en staat daardoor in groot contrast met alles wat er om hem heen gebeurt. Soms lijkt hij hierdoor, ondanks zijn gouden stembanden, bijna weg te vallen in zijn eigen productie. En dat is eigenlijk zonde, want juist wanneer de focus op hem ligt, laat hij zien hoeveel kracht er in zijn stem en persoonlijkheid zit.

Van de ene grote naam naar de andere begeven we ons aan het einde van de dag tussen de North en South Stage. Terwijl Teddy Swims nog bezig is aan zijn set, lopen wij richting de North Stage, waar Zara Larsson ieder moment het podium betreedt. En we blijken zeker niet de enigen met dat idee. Ook Larsson heeft flink uitgepakt met haar decor, dat veel wegheeft van een typisch Amerikaans landschap. Hoewel de Zweedse zangeres vooral een jonge fanbase heeft, zien we hier de diversiteit van het Pinkpop-publiek terug. De show oogt van begin tot eind groots en volledig uitgedacht, bijna Amerikaans op de beste manier. Larsson en haar dansers leveren een sterk visueel schouwspel af en ook vocaal valt er weinig op aan te merken.

Het publiek ligt in ieder geval volledig aan haar voeten, en soms zelfs letterlijk naast haar. Tijdens ‘Lush Life’, het nummer dat de afgelopen maanden opnieuw viraal ging, nodigt de zangeres namelijk een fan uit op het podium. De traditie ontstond eind vorig jaar, nadat de Nederlandse Julia tijdens een optreden het virale dansje samen met Larsson mocht uitvoeren. De video’s werden miljoenen keren bekeken en verspreidden zich razendsnel over de wereld. Sindsdien is het een vast onderdeel van de show geworden. Vandaag is het de beurt aan Lani, die met tranen van blijdschap het moment volledig omarmt. Het levert een ontroerend en vrolijk beeld op, een herinnering die de jonge fan niet snel zal vergeten.

En dan is het alweer tijd voor de laatste act van Pinkpop dag één: Twenty One Pilots. De Amerikaanse band heeft duidelijk een trouwe fanbase, want de hele dag zien we al mensen vriendschapsbandjes uitdelen en rondlopen in merchandise. Zodra de lichten dimmen, barst het publiek dan ook direct los. Wanneer drummer Josh Dun en frontman Tyler Joseph vervolgens het podium opspringen, lijkt de energie zich alleen maar verder op te bouwen. Die connectie blijkt gelukkig wederzijds, want de band zoekt gedurende de show constant de interactie op. Zo laat Joseph het publiek onder andere een ronde plaat door de menigte dragen, waarna hij er zelf bovenop gaat staan.

Het vormt een interessant contrast met de eigen wereld waarin het duo tegelijkertijd lijkt te verkeren. Twenty One Pilots creëert een volledig eigen universum, maar weet daar steeds een deur naar open te zetten voor het publiek. Juist die balans zorgt ervoor dat je niet alleen toeschouwer blijft, maar echt wordt meegenomen in hun verhaal.

Met een repertoire dat moeiteloos wisselt tussen oud en nieuw, en hier en daar een onverwachte cover, van ‘Stolen Dance’ tot ‘Everytime We Touch’, weet de band geen moment te vervelen. Wanneer de band vervolgens een jonge fan genaamd Caló het podium op vraagt tijdens ‘Ride’, staat het hele publiek al helemaal in de ‘awe-stand’. Als kers op de taart opent de hemel zich tijdens de laatste vijftien minuten van de show. De regen valt met bakken uit de lucht, maar net als bij Kingfishr lijkt dit het publiek juist extra energie te geven. Waar anderen normaal naar een droge plek zouden vluchten, voelt het alsof iedereen nog één keer alles eruit wil gooien. Twenty One Pilots blijkt daarmee de perfecte afsluiter van deze eerste dag.

En zo eindigt de eerste dag van Pinkpop 2026 precies zoals hij begon: met veel warmte. Niet alleen door de zon, die ons de hele dag flink heeft uitgedaagd, maar vooral door de momenten die het terrein vulden. Van duizenden armen in de lucht bij ‘Unwritten’tot een regenbuien waar niemand voor wegvluchtte. Pinkpop bewees vandaag opnieuw dat een festivaldag niet alleen draait om de grootste namen op de line-up, maar vooral om de herinneringen die ontstaan tussen het publiek, de muziek en alles wat er omheen gebeurt. En als dag één al zoveel verschillende gezichten heeft laten zien, zijn we benieuwd wat de rest van het weekend nog voor ons in petto heeft.