Vandaag vindt de album presentatie plaats van het debuutalbum van Nymue. Inmiddels is ‘Born from Dark Waters’ net een week uit en heeft het publiek zich al in kunnen luisteren, al vernemen we dat diverse mensen zich willen laten verrassen. Het album vertelt het verhaal van Morgana uit de Arthur legende, waar wij onlangs uitgebreid aandacht aan besteed hebben in onze recensie.
Voor het zover is, staat in het voorprogramma vanavond de Fries-Ierse folkband De Griene Wâlden op het podium. Met een bezetting van acht muzikanten brengen ze – met aanstekelijke enthousiasme en muzikaal plezier – de sfeer van de Ierse pubs naar het podium. Met vrolijke melodieën en hier en daar een nummer in de Friese taal geeft de band een geheel eigen draai aan de traditionele Ierse folkmuziek. Een bijzondere combinatie die verrassend goed werkt en waarbij het publiek zich moeiteloos laat meeslepen. Toch krijgt de avond, ondanks alle vrolijke klanken, ook een emotionele lading. Het recente overlijden van de vader van zanger en gitarist Sjoerd Klaas Steegstra, die er deze avond niet bij is, geeft het optreden een emotionele lading en zorgt voor momenten waarop de muziek een diepere betekenis krijgt. Zo komen deze avond plezier en verdriet dicht bij elkaar, waarbij De Griene Wâlden laat horen dat muziek niet alleen bedoeld is om mensen te laten zingen en dansen, maar ook om emoties te delen en herinneringen levend te houden. Iets wat perfect bij het Ierse gevoel past dat de band neerzet en laat horen.
Na het ombouwen van het podium voor de hoofdact van deze avond komt zangeres Thirza Fekkes alvast op het podium voor een aankondiging. Ook bij Nymue zou Sjoerd-Klaas als gastzanger meezingen. De rol van Koning Arthur is voor deze avond overgenomen door Jeroen Proosting (The Ayreon Project), die zich in zeer korte tijd de teksten en rol eigen heeft moeten maken. Een flinke uitdaging en wij zijn benieuwd hoe hem dit vergaat.
Het podium wordt in duisternis gehuld, het grote scherm gaat aan, en onder geluiden en beelden van onweer verschijnt het logo van Nymue dat met luid applaus van de zaal wordt ontvangen. Het orkest – dat uiteraard deze avond vanuit de opname wordt afgespeeld – start de muziek van de proloog en de band komt ondertussen langzaam het podium op. De intro wordt soepel overgenomen en al snel klinkt het Nymue geluid van hun album ‘Born from Dark Waters’ in de zaal.
Naast de mannen van Nymue komen ook de (gast)zangers op het podium. Jan Willem Ketelaers (Magoria), die Merlijn vertolkt, weet met zijn krachtige stem en donkere klank een mysterieuze sfeer neer te zetten. Zijn stem past perfect bij die van Guinevere, die door Sascha van der Meer (Solar Cycles) wordt uitgevoerd. Samen hebben ze een krachtig duet, dat nog verder wordt versterkt met Jeroen en Thirza zelf. In het derde nummer komen ook Crone, Maiden en Mother aan bod, die worden neergezet door Cindy Oudshoorn (Magoria, ex-Kayak), Viktoriia Biletska en Jane Goulding (Plan Nine). Hun stemmen passen schitterend bij dit nummer, dat mede door hun bewegingen en kleding op het podium een mysterieus sfeertje om zich heeft. Ook complimenten aan Jeroen die de rol geslaagd heeft neergezet.
Ondertussen worden de beelden op het grote scherm vertolkt. Met beelden van vriendschap, de duisterheid van Morgana en epische gevechten wordt de zaal verwend. Het verhaal van Morgana komt hierdoor heel goed over, mede ook door de tekst die als introductie per nummer op het scherm wordt gezet. Door de opstelling die de band gekozen heeft valt het beeld extra op, wat gezien het cinematische karakter van het album perfect past. Complimenten aan deze setup, die het juiste effect heeft weten te bereiken.
Met drummer Dominic Pongers aan de zijkant is het beeld vrij van blokkades. Met zijn strakke en krachtige drumwerk vormt hij een stevig fundament onder de muziek, waarbij hij de rustige, symfonische passages moeiteloos afwisselt met de veel stevigere metalinvloeden. Het is extra fijn dat hij ook in het licht staat, zodat zijn zichtbare energie recht naar het publiek stroomt. Met de zeer bewegelijke bassist, Reinier van Zwieten, is de ritmesectie weer helemaal compleet. Hij laat horen dat de basgitaar veel meer kan zijn dan alleen een ritmisch fundament. Hij wisselt het traditionele basspel moeiteloos af met een veel agressievere speelstijl, waarbij hij de snaren stevig onder handen neemt en zijn instrument een heerlijk rauwe klank meegeeft.
Aan de andere zijde wordt het podium compleet gemaakt door de gitaristen Bastiaan Westerbeek en Vincent van Zwieten. Ze laten duidelijk horen hoe hun verschillende speelstijlen elkaar aanvullen. De duidelijk melodieuze stukken worden afgewisseld met snelle en technische solo’s door Vincent, waarbij Bastiaan met stevige riffs en complexe ritmische patronen de nummers extra kracht bij zet. Samen vormen ze een sterk gitaarduo, waarbij de melodieuze kant van de progressieve metal moeiteloos samengaat met de veel zwaardere metalcore-invloeden. Bij hun solo’s lopen de mannen naar de voorzijde van het podium, wat het geheel met het scherm nog extra diepte geeft. Zeker wanneer de zangers achteraan blijven staan, ontstaat het gevoel dat we niet alleen naar een voorstelling kijken, maar er middenin staan.
Een van de absolute hoogtepunten van deze avond is ‘Whisper of Despair’, waarin de stevige metalcore-invloeden en klassieke muziek op indrukwekkende wijze samenkomen. De orkestrale arrangementen zorgen voor een cinematische spanning, waarbij de klassieke instrumenten niet alleen de muziek ondersteunen, maar ook een belangrijke rol spelen in de opbouw van het nummer. De zware gitaarriffs en krachtige drums vormen een prachtig contrast met de symfonische melodieën, waarbij de verschillende muzikale lagen steeds verder in elkaar grijpen. Met haar kwaadaardige grunts laat Thirza duidelijk horen hoeveel woede er in Morgana schuilt. Het contrast met haar prachtige, klassiek geschoolde operastem is enorm, maar juist die afwisseling maakt het nummer zo bijzonder. Compositorisch zit het nummer knap in elkaar, waarbij de overgangen tussen de brute metalpassages en de klassieke orkestraties verrassend natuurlijk aanvoelen. Wanneer al deze elementen samenkomen, knalt het nummer werkelijk van het podium af. Misschien is dit muzikaal gezien wel het knapste nummer dat Nymue heeft geschreven.
De band sluit deze avond spectaculair af met het zwaardere eindstuk. De beelden laten zien hoe het verhaal van Morgana afloopt, waarbij er geen sprake is van een ‘happily ever after’, maar dat geldt zeker niet voor Nymue. De band heeft deze avond haar debuutalbum live tot leven gebracht. En hoe! Dit is niet slechts het live spelen van een album, maar het vertellen van hun eigen versie van een eeuwenoude legende. De muziek zit compositorisch bijzonder knap in elkaar, met complexe arrangementen en vele muzikale lagen, waarbij klassieke orkestraties, symfonische melodieën en stevige metalcore zonder enige schijnbare moeite in elkaar overvloeien. Dat een relatief jonge band dit niveau weet neer te zetten met de live vertolking van hun debuutalbum is ronduit indrukwekkend. Als dit het begin is van Nymue, dan ligt er een schitterende muzikale toekomst voor hen open. Een toekomst waarin we hopelijk nog veel vaker van dit soort bijzondere voorstellingen mogen genieten op de Nederlandse podia.
© Daniël Nijveldt
