Wie denkt dat je een uitgebreide bandbezetting nodig hebt om een zaal op zijn kop te zetten, heeft Blood Red Shoes nog niet gezien. Het Britse duo, bestaande uit gitariste en zangeres Laura-Mary Carter en drummer Steven Ansell, staat inmiddels al twee decennia op de planken. Vanavond is de Tolhuistuin aan de beurt, waar de twee bewijzen dat ze nog lang niet uitgespeeld zijn. Maar eerst: Sm^sher.
Bijna ongemerkt verschijnt ze op het podium. Sm^sher, de artiestennaam van muzikant en producer Imogen Mason, trapt vanavond de Tolhuistuin af. Haar set begint met zacht gefluister, eindeloos herhaald via een loopstation, en levert een ietwat ‘eerie’ geluid op. Gedurende haar optreden wordt dit aangevuld met het statische geluid van een radiozender, wat kenmerkend blijkt voor haar stijl.
De muziek van de Britse laat zich het best omschrijven als experimenteel, en met haar speelse aanpak creëert ze een eigenzinnig geluid. Achter ons horen we iemand uit het publiek mompelen dat het niet helemaal aansluit bij Blood Red Shoes. Maar een voorprogramma hoeft natuurlijk geen kopie van de hoofdact te zijn, zolang het publiek maar wordt opgewarmd. En met de koude dagen in aantocht is dat Imogen Mason prima gelukt.
Blood Red Shoes laat het rustige, mysterieuze karakter van Sm^sher vrijwel direct achter zich. Zodra de lichten in de zaal langzaam uitfaden, worden onze ogen overgenomen door razendsnelle lichtflitsen op het podium die alle bewegingen in de zaal lijken te vertragen. De band trapt af met ‘Start to End’, een opvallende binnenkomer die het publiek gelukkig met open armen ontvangt.
Met een volle, enthousiaste zaal voor zich en een goed glas wijn in de hand kan het Britse duo er stevig tegenaan. De tweekoppige band zit inmiddels tweeëntwintig jaar in het vak en heeft (een knipoog naar de gemiddelde leeftijd in de zaal vanavond) een trouwe fanbase opgebouwd. De chemie tussen de twee én het publiek is duidelijk voelbaar, zelfs voor wie de band nog niet zo lang kent.
Blood Red Shoes vult het podium met een geluid dat bijna niet te rijmen valt met het feit dat ze er maar met z’n tweeën staan. Laura-Mary Carter knalt de gitaarriffs eruit alsof haar gitaar een verlengstuk van haar lichaam is. Steven Ansell gaat zo op in zijn drumspel dat je als toeschouwer bijna vergeet dat je niet zelf meespeelt.
Of misschien doe je dat wel, want tussen het podium en de zaal lijkt een wisselwerking te ontstaan die de energie steeds verder opstookt. Juist doordat ze maar met z’n tweeën zijn, krijgt Ansells slagwerk alle ruimte om naar voren te komen. Hij blijft bovendien niet braaf achter zijn drumstel zitten. Meerdere keren klimt hij er bovenop, om vervolgens weer net zo fanatiek verder te spelen. Waar de drums bij een vollere bandbezetting nog weleens naar de achtergrond verdwijnen, zijn ze hier onmiskenbaar onderdeel van het geweld dat Blood Red Shoes op de zaal loslaat.
Helemaal met z’n tweeën doen ze het overigens niet: tijdens een aantal nummers voegt bassist Dan zich bij het duo. Toch is het vooral de wisselwerking tussen Carter en Ansell die de avond zo betoverend maakt.
De muziek heeft iets dystopisch, alsof we zijn beland in een wereld waarin de stroom elk moment kan uitvallen, maar de versterkers nog één laatste keer open mogen. Ondertussen verdwijnt het publiek steeds verder in zijn eigen wereld. Een man in een opvallende blouse lijkt zich weinig aan te trekken van de mensen om hem heen en gaat volledig op in de muziek. En tijdens nummers als ‘This Is Not For You’ wordt het duidelijk dat iedereen in het publiek nog lang niet klaar is met Blood Red Shoes. Er wordt gedanst, meegebruld en hier en daar (voorzichtig) tegen elkaar opgebotst. Een party popper maakt het feest compleet, tot zichtbare verrassing van de bandleden.
De setlist houdt de vaart er de hele show in en weet de aandacht van het publiek continu vast te houden. Als afsluiter volgen tijdens de encore ‘Get Back Into Myself’, ‘On The Hook’ en ‘Colours Fade’. Of je nu komt om te dansen, mee te zingen of gewoon op te gaan in het gitaargeweld: vanavond kom je niets tekort.
Na een bijzonder enthousiast applaus bedankt de band het publiek opnieuw. Dat ze al zo lang onderweg zijn, lijkt hun waardering voor een avond als deze bepaald niet te hebben afgevlakt. “We’ll see you next time!” klinkt het vanaf het podium. “Yes, yes please!” roept onze buurman terug. Een sentiment waar wij ons zonder enige twijfel bij aansluiten.
© Demi Luna Traas
Demi Luna Traas