Met een advertentie van alleen drie gitaristen ben je er nog niet. Een complete band brengt een ode aan gitaarmuziek op deze avond in De Pul. Ja, de drie gitaristen – of eigenlijk vier – brengen de gitaren toch echt tot leven, maar zonder band was het een heel ander soort avond. Als bassist van deze band is Jaimie van Hek gekozen. Met haar groove en zeer goed hoorbare strakke spel is de bas zeer duidelijk aanwezig. Ze brengt veel energie op het podium en het plezier is zeer zichtbaar. Met Koen Herfst op de drums heeft deze band een enorm krachtige en veelzijdige aanwinst. Met zijn strak getimede drumwerk is de ritmesectie echt duidelijk de ruggengraat van deze muziek.
Op toetsen is het Jeffrey Revet die zijn ritmische precisie ten gehore brengt. Met lekkere riffs en soms ook mooie battles met de mannen op de snaren complementeert Jeffrey de muziek. Dit geldt ook zeker voor Bob Wijtsma, de vierde gitarist van de avond. Eigenlijk doen wij hem daarmee te kort, want zonder de energieke gitarist hadden de nummers niet compleet geweest. Met zijn strakke timing is Bob compleet in controle om het totaalgeluid te vormen, waarbij hij rust afwisselt met variatie.
Deze avond wordt eigenlijk in vier delen gesplitst. Één set per gitarist en daarna nog een tweetal nummers met iedereen op het podium. Hierbij spelen ze solo werk van hun eigen nieuwste album dat al uit is of waar nog aan wordt gewerkt. Dit wisselen ze af met werk van hun gitaarhelden en bands van de jaren ’80, zoals Gary Moore, Joe Satriani, Kayak, Focus, Steve Vai en zeker niet te vergeten Jeff Beck.
Mark Bogert (Magoria) mag de aftrap doen van deze avond. Zijn technische vaardigheden zijn zo goed te noemen dat hij onlangs door het vakblad Gitarist werd uitgeroepen tot beste gitarist van het jaar van de Benelux en tevens ook van de metal versie hiervan. Zoals hij zelf aangeeft is het echter niet een competitie en dat laat deze avond ook duidelijk horen, want elke gitarist heeft een eigen en unieke stijl. Mark zijn stijl kenmerkt het beste door snelle tapping (noten spelen door vingers tegen de snaren te tikken) en legato (noten vloeiend in elkaar laten overgaan, zonder dat elke noot opnieuw wordt aangeslagen). Mark speelt erg soepel en wisselt spel af met en zonder plectrum (wat een klank afwisseling geeft). Zijn eigen nummers zitten vol met verhaal, waarin hij zijn gitaar tot op de puntjes beheerst. Hij speelt complexe passages met hoge snelheid en vloeiende lijnen met speels gemak.
Daarna is het de beurt aan Marcel Singor (o.a. Kayak, Plan Nine en Ayreon). Marcel zijn gitaarspel is net als Mark zeer technisch, waarin hij vaak meerdere snaren als het ware veegt (het zogenoemde sweep picking), wat heel vloeiend en klassiek klinkt. Zijn timing daarbij is erg strak, waardoor het effect hiervan perfect past bij zijn Robberts gitaar. Doordat hij heel trouw is aan deze gitaar is zijn geluid zeer herkenbaar. Marcel speelt met complexe maatsoorten en veel creativiteit. Tijdens zijn solo’s gebruikt hij soms wat andere muziekstijlen, wat leidt tot onverwachte wendingen en hierdoor geen moment als saai aanvoelen. Met bending (het naar boven drukken van snaren) laat hij zijn gitaar heerlijk zingen. Iets wat hij zelf – na eigen waarschuwing dat het publiek niet moest schrikken – toevoegde aan zijn eigen nummers. Een afwisseling die nog wat extra elan toevoegde aan een fijne set.
Als derde gitarist is het de beurt aan Menno Gootjes (Focus, Black Nazareth). Zijn veelzijdigheid staat centraal bij zijn set. Met zijn directe en expressieve speelstijl laat hij direct zijn stempel op deze avond horen. Zijn techniek is duidelijk anders dan de andere twee mannen, wat meer melodische lijnen heeft. Iets wat bij het Focus nummer ‘Song for Eva’ enorm naar boven komt. Het is een complex nummer met een duidelijke emotie en melodie. De controle in zijn spel is zeer krachtig met perfectie in de timing. Door de variatie in volume en zijn melodische spel geeft alles een warme harmonie met de band. Het is dan ook geen wonder dat toen Menno dit nummer hoorde hij dit nummer moest en zou spelen. Bij zijn solonummer in zijn set laat Menno zijn verhaal horen met de snaren. De compositie van dit nummer is erg mooi gekozen en als dit een voorproefje voor zijn nog te verschijnen album is, dan komt er wederom een juweeltje aan.
Als Koen Herfst de zaal weer flink heeft opgezweept is het tijd voor de toegiften van deze avond. Bij het eerste nummer spelen alle vier de gitaristen hun eigen solo’s waar het bij hun ieder herkenbare speelstijl nog even goed benadrukt wordt. Vergelijken: ja dat kan, maar zoals Mark al aangaf is het geen competitie en dat is ook zeker duidelijk. Alle mannen zijn geniaal in hun eigen stijl. Het publiek heeft een verhaal vertellende avond gehad, zonder veel zang. Dat instrumentale muziek absoluut niet saai is hebben de mannen én dame zeker laten horen. Dit was in de zaal te merken, waar men meegezogen werd in hun muziek.
© D.G. Nijveldt
