Geheel volgens de Duitse Pünktlichkeit wordt op de minuut nauwkeurig de band gestart voor de aankondiging van het voorprogramma van de avond. Onder begeleiding van een metal versie van een rave nummer komt de band Setyøursails het podium op. Met hun moderne, melodische metalcore, doorspekt met post-hardcore en alternatieve invloeden, jaagt de Keulse band de energie direct de zaal in. Het contrast tussen agressie en melodie vormt de muzikale basis, waarbij frontvrouw Jules Mitch een belangrijke troef is. Haar krachtige zang en rauwe screams wisselen elkaar moeiteloos af en geven de nummers extra dynamiek. Loodzware riffs op de gitaar en bas worden afgewisseld met catchy refreinen, wat de kracht van hun optreden is. De band zweept de zaal op, en de zaal de band, waardoor het publiek in de uitverkochte zaal flink uit hun dak gaat en klaar wordt gestoomd voor de hoofdact.
Na de verplichte ombouw op het podium, dat deels achter een groot gordijn plaatsvindt, begint de avond waarvoor het publiek is gekomen. Het gordijn valt en Beyond the Black gaat los. Bij ‘Break the Silence’ gaat er bij de eerste inzet iets mis. Wat er precies gebeurt, is vanuit de zaal niet helemaal duidelijk, maar de band heeft het snel genoeg in de gaten om het nummer opnieuw te starten. Een klein technisch smetje, dat vooral laat zien dat ook een strak geregisseerde show niet helemaal zonder menselijke of technische missers kan. Het voorval is al snel vergeten wanneer de band vol overgave opnieuw inzet en het nummer misschien wel nóg sterker laat losbarsten dan de eerste keer.
De kracht van de band wordt al snel duidelijk, met een enorme chemie tussen de vier mannen en de dame op het podium. Frontvrouw Jennifer Haben zoekt veel contact met zowel de fans als haar medemuzikanten en doet dat met een aanstekelijke, charismatische glimlach. Met haar energie krijgt ze de zaal moeiteloos mee met zingen en klappen. Gitaristen Chris Hermsdörfer en Tobi Lodes nemen beiden de achtergrondzang voor hun rekening en geven de nummers daarmee extra diepte. De grunts van Chris voegen daar op momenten nog een stevige laag aan toe, waarbij het prettig is dat ook zijn rauwere vocalen goed verstaanbaar blijven. Ook bassist Linus Klausenitzer heeft een duidelijke invloed op het geluid van Beyond the Black. Zijn bas is opvallend aanwezig en vormt daarmee een stevige basis onder de nummers. Leuk om te zien is hoe de bandleden elkaar regelmatig opzoeken en hun plekken op het podium afwisselen. Iets wat voor de drummer van deze avond, Sebastian Lanser, uiteraard niet is weggelegd. Hij vervangt sinds kort de vaste drummer Kai Tschierschky, die eerder deze maand om gezondheidsredenen besloot voorlopig een stap terug te doen van liveoptredens.
Behalve de muziek zijn ook de visuals erg belangrijk om de nummers van een extra dimensie te voorzien. Beelden van een futuristisch figuur bij ‘The Flood’, regen bij ‘Let There Be Rain’ en allerlei woorden en teksten trekken de ogen van het publiek naar het totaalbeeld. Ook de band zelf draagt daar sterk aan bij. Tijdens ‘Ravens’ verschijnt Jennifer Haben met gouden ravenvleugels op het podium, die ze tijdens het refrein spreidt. Het beeld past perfect bij het nummer en zorgt voor een sterk visueel moment, terwijl het publiek ‘Ravens’ luidkeels meezingt.
De band en het publiek hebben lang op dit concert moeten wachten. Oorspronkelijk zou dit concert al op 6 februari van dit jaar dit plaats vinden, maar gitarist Chris Hermsdörfer moest vlak daarvoor met spoed geopereerd worden in verband met een netvliesloslating, die gelukkig goed is verlopen. Ook was drummer Kai op dat moment aan het herstellen van een zware griep. Maar zoals het gezegde al zegt: “al het goede laat op zich wachten”. Iets wat deze avond ook zeker waar blijkt te zijn. De band geeft een geweldige show weg en laten echt merken dat hun muziek live nog sterker is dan het op hun studio album al doet. Beyond the Black bewijst deze avond dat lang wachten soms wordt beloond met een show waarin muziek, energie, samenspel en visuals perfect samenkomen.
© Daniël Nijveldt
