Van sommige zangers wordt gezegd dat hun stem een rauw randje heeft. Bij Chuck Ragan is dat op sommige momenten zo, maar het gros van de tijd klinkt zijn stem als schuurpapier met korrel 40; zeer grof. De Amerikaanse zanger zweeft ergens tussen Dave Grohl, Bruce Springsteen, Thin Lizzy en The Band in qua stijl. Met een door drank en ellende doordrenkte stijl had hij zo de soundtrack voor American Primeval kunnen maken. De Netflix serie staat nog steeds op ons netvlies omdat de beelden van de vele slachtingen tussen pioniers, indianenstammen, het Amerikaanse leger en een groep Mormonen zo ongelooflijk heftig is. In dit hoofdstuk van de Amerikaanse geschiedenis is iedereen of in de aanval of op de vlucht om te overleven. Chuck Ragan had de ruwe beelden fraai kunnen omlijsten met zijn rauwe stem en nodeloze pogingen tot zelfbehoud.
Ragan is een van de co-zangers van de punkband Hot Water Music, die inmiddels al zo'n 25 jaar bestaan. Hij heeft nu zijn eerste soloalbum sinds 2016 uitgebracht; Love and Lore. Het album bevat nummers die soms al 15 jaar oud zijn. De totstandkoming van deze plaat werd door verschillende zaken gedwarsboomd. Van zijn ‘fly fishing operation’ in Californië tot covid en een boom op het huis van gitarist /producer Todd Beene. De muziek is qua stijl meer opgeschoven naar Folk. Met uiteraard Americana en een flinke scheut Country.
Het sympathieke Northcote uit het westen van Canada opent de avond in de binnenzaal van Spot/de Oosterpoort. Met zijn tweeën, een akoestische gitaar en een elektrische, proberen ze de stemming er een beetje in te krijgen. De sfeer is gemoedelijk, maar de zaal nog lang niet vol. Als de voetdrum van de zanger Matthew Daniel Goud erbij komt en de nummers wat steviger worden, wordt het interessanter. Goud speelt ook mondharmonica. Zijn stem pakt echter beter uit in de ingetogen rustige nummers. Er is niks op zijn performance aan te merken. Hij heeft een brede grijns en kan zonder problemen overbrengen dat hij dankbaar is dat hij muziek mag maken en overal in de wereld kan en mag spelen.
Na een betoog over natuur, in de voetsporen van Chuck Ragan, laten ze een nummer doorlopen in een Hare Krishna mantra, wat niet alleen verrassend is maar ook erg goed uitpakt. Voorprogramma en hoofdact lopen moeiteloos in elkaar over. Chuck zingt een nummer mee met Northcote, en de verdienstelijk spelende gitarist van Northcote speelt de eerste nummers mee bij Chuck Ragan.
Het was even afwachten of we een solo optreden in akoestische setting zouden krijgen. Dat is absoluut niet het geval. Chuck heeft ook voor zijn solo show een hele band mee genomen. Omdat Steve er ook nog staat klinkt het openingsnummer vol, krachtig en ijzersterk. ‘Wild in Your Ways’ is een sterke compositie van zijn laatste album ‘Love and Lore’. Deze flow wordt lekker doorgezet in het Thin Lizzy- achtige ‘Northern World’, waar zijn stijl van zingen erg mooi uitpakt. Het is erg rauw maar ook melodieus.
Na ‘Aching Hour’ gaat Steve weg en dat vinden we wel jammer. De band beschikt over een unieke sound. Er is een drummer die rake slagen uitdeelt, een bassist die daar loom tegenaan leunt, Chuck zelf die heel staccato speelt op zijn akoestische gitaar en gitarist Todd Beene die vooral de pedal steel bespeelt. Met de ontzettend rauwe vocals maakt dit een bijzonder uniek geluid. Het is een soort pedal steel punk. Maar voor ons blijft de pedal steel een instrument met een erg gladde sound die vooral overal overheen glijdt. In een aantal nummers waarin de pedal van a tot z te horen is, leidt ons dat af.
Waar we wel warm van worden is als we weer een gewone gitaar horen in ‘All In’. Chuck zingt harmonieus en de gitaar zorgt dat je je in de richting van Texas waant. De sound wordt warmer en voller. Die vibe zit ook in ‘Winter’ waarin hij aan het einde de longen uit zijn lijf smekend schreeuwt: “Free your Shadow”.
Waar Chuck nog beter tot zijn recht komt is in het ‘For Broken Ears’. De song neemt hij zelf onderhanden met akoestische gitaar en mondharmonica. Deze track is wat ouder (Feast or Famine, 2007) en laat een bevlogen protestzanger horen. Een nummer over strijd, leugens en wraak. Je hoeft de tekst niet eens te verstaan om te begrijpen dat deze emoties bezongen worden. Dat hoor je zo ook wel. Naast veel hartzeer en enkele reflecties naar de de Heer zijn dat wel de thema’s. En hij zingt alsof alles uit zijn tenen komt. Het dwingt respect af dat je en zo kan zingen en ook nog je stem behoudt. Alleen al die stem maakt genoeg indruk en reden eens een concert te bezoeken van deze artiest.
© Marten Siegers
