Conan Gray, de Amerikaanse singer-songwriter en voormalig YouTuber, staat vanavond in de Ziggo Dome en daar zijn we maar al te graag bij. Een paar jaar geleden speelde de Amerikaanse singer-songwriter nog in de Melkweg en later AFAS Live, maar inmiddels verkoopt hij zonder moeite de grootste concertzaal van Nederland uit. Een ontwikkeling die je bijna kunt zien als een soort pop-sprookje: van slaapkameruploads naar een uitverkochte arena.
Hoe toegewijd zijn fans zijn, wordt eigenlijk al duidelijk zodra we station Bijlmer uitlopen. Overal duiken matrozenpakken op, alsof we per ongeluk een havenfestival zijn binnengelopen. Het levert een vrolijk straatbeeld op en laat meteen zien hoe sterk de beeldtaal rondom Gray’s nieuwste era leeft onder zijn publiek.
Ook in de zaal wordt die wereld zorgvuldig opgebouwd. Na het voorprogramma verschijnt op de schermen naast het podium een How-Well-Do-You-Know-My-World?-quiz, gevuld met vragen over Gray’s leven en muziek. Een verrassend leuke manier om het wachten op de show op te vullen, maar ook om nieuwe dingen over de artiest te leren. Zo blijkt dat Gray naar eigen zeggen zo’n 300 nummers schreef voor zijn nieuwe album Wishbone. Uiteindelijk haalden slechts twaalf tracks de standaardversie van het album. Zeventien, als je de deluxe-editie meetelt. Best absurd, toch?
De energie in de zaal is al opvallend hoog voordat Conan Gray überhaupt een voet op het podium heeft gezet. Het publiek zingt (of eigenlijk: schreeuwt) iedere track uit de pre-show-playlist woord voor woord mee en verandert de Ziggo Dome langzaam in een collectieve popkaraoke. Vooral nummers van Chappell Roan en Sabrina Carpenter blijken voltreffers, maar wanneer uiteindelijk ‘bad idea right?’ van Olivia Rodrigo door de zaal knalt, bereikt de chaos zijn hoogtepunt. Blijkbaar is dit inmiddels het vaste laatste nummer voor aanvang van de show, want precies bij de woorden “I know I should stop…” vallen de lichten uit. Een timing waar het publiek zichtbaar op heeft gewacht.
Op de schermen verschijnt de tekst act i: a wishbone never breaks even, een theatrale hoofdstukindeling die we recent ook zagen bij 5 Seconds of Summer-shows. Niet veel later verschijnt Conan Gray zelf op het podium. Op de fiets, in een matrozenpak, alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Ach ja, we zijn tenslotte in Nederland.
Het podium is ondertussen volledig omgetoverd tot een soort geromantiseerd Amerikaans landschap, compleet met zacht golvende doeken die boven het podium hangen als een zee. Niet alleen Gray is klaar om uit te varen; ook zijn bandleden zijn volledig in matrozenkleding gestoken, waardoor de hele show direct aanvoelt als één grote, zorgvuldig opgebouwde wereld in plaats van zomaar een concertdecor.
De uitgelaten sfeer die de hele avond al tegen het plafond aan hangt, kan er eindelijk uit en vanaf het eerste nummer blijkt die energie volledig terecht. Wat daarbij opvalt, is hoe Conan Gray zelf op het aanstekelijke publiek reageert. Waar hij aanvankelijk nog vrij theatraal en strak geregisseerd het podium opkomt, lijkt hij gaandeweg zichtbaar los te komen van het ingestudeerde. Alsof hij zichzelf langzaam toestaat om gewoon plezier te hebben.
Dat gevoel wordt alleen maar versterkt door ‘Never Ending Song’, dat met zijn glanzende jaren 80-popgeluid perfect past bij de euforische sfeer in de zaal. Alles voelt groot, licht overdreven en heerlijk meeslepend. Precies zoals goede popmuziek soms hoort te zijn.
In act ii: i got the short end of the stick verschuift de sfeer abrupt. Het vrolijke landschap maakt plaats voor een grote, bijna theatrale wond op de achtergrond. Het is visueel zwaar aangezet, maar werkt verrassend goed bij nummers als ‘People Watching’ en ‘The Cut That Always Bleeds’. Juist tijdens die meer gedragen momenten laat Conan Gray bovendien zien wat voor sterke vocalist hij eigenlijk is. Waar de show eerder vooral draaide om energie en spektakel, komt hier veel meer ruimte voor controle en emotie.
De Wishbone Tour draait dus niet alleen om grootse theatrale momenten. Conan Gray voegt halverwege de show een klein akoestisch segment toe met ‘Conan’s Campfire’, waarin hij iedere avond een ander verrassingsnummer speelt. Vanavond hebben we geluk, want de keuze valt op ‘Astronomy’. Een prachtig, melancholisch nummer over langzaam uit elkaar groeien met iemand van wie je ooit ontzettend veel hield, niet door ruzie of drama, maar simpelweg omdat jullie allebei veranderd zijn.
Act iii: i took the long way to realization brengt ons vervolgens weer terug naar bekend terrein. Na een korte interlude verandert het podium in een gigantisch meerlandschap, terwijl Conan Gray in een nieuwe rode piratenoutfit verschijnt, dobberend in een lange boot. En juist dat theatrale maakt hem zo interessant als performer. Conan zingt vanavond niet alleen zijn nummers; hij bouwt er complete werelden omheen. Soms groots en licht absurd, maar altijd doordrenkt met emotie. Misschien is dat ook precies waarom zoveel fans zich in hem herkennen.
De zanger schrijft niet alleen over verliefdheid of liefdesverdriet, maar ook over familieproblemen, eenzaamheid en de langdurige sporen die dat als kind, en later als volwassene, kan achterlaten. Zijn fanbase bestaat grotendeels uit jongeren, en in de manier waarop de zaal vanavond ieder woord terug schreeuwt, wordt duidelijk hoe sterk die thema’s resoneren. Het melodramatische randje waar Gray soms bewust tegenaan schuurt, voelt daardoor nergens gemaakt; eerder als een uitvergrote versie van gevoelens waar een groot deel van zijn publiek zichzelf in terugziet.
Hij zoekt die wisselwerking met het publiek nadrukkelijk op, onder andere door hen te laten kiezen tussen’ This Song’ en ‘Lookalike’. Terwijl Conan Gray de zaal rondkijkt en enthousiast toewuift, valt zijn oog op twee opvallende “stukken fruit”: twee fans verkleed als banaan en wortel (strikt genomen geen fruit, maar achterin de zaal lastig te onderscheiden). Zij worden uitgenodigd om samen een wishbone te breken. Wie het langste stuk trekt, bepaalt het nummer: het publiek of Gray zelf. Gelukkig voor de zaal winnen de fans, en valt de keuze op Lookalike. Tot groot enthousiasme van het publiek.
De laatste act, act iv: i wished for love, and i found it, laat zien dat de energie vanavond niet inzakt, maar continu hoog blijft. En ook al nadert de show zijn einde, Conan Gray neemt toch nog even de tijd om zijn band voor te stellen. Dat is terecht, want de band speelt ontzettend strak. Het samenspel tussen muzikanten en zanger houdt de hele productie moeiteloos overeind van begin tot eind. ‘Maniac’ is daar een duidelijk voorbeeld van: energiek, gecontroleerd en precies zo uitgevoerd dat het publiek tot het laatste moment blijft meegaan.
Na het gebruikelijke ‘laatste’ nummer vallen de lichten kort uit, maar echt donker wordt het niet. De zaal licht op door duizenden telefoons die als een golf van zaklampen op en neer bewegen. Een simpel, maar effectief beeld dat de Ziggo Dome even iets intiems geeft.
Wanneer het podium weer oplicht, verschijnt Conan Gray in een glitterend kapiteinspak voor zijn slotstuk. Zijn laatste twee nummers, ‘Memories’ en ‘Caramel’, benadrukken nog één keer hoe sterk deze show muzikaal en productioneel in elkaar zit. Ook achter in de zaal blijft niemand stilzitten: mensen springen, dansen en zingen alles mee, waardoor de finale verandert in een collectieve ontlading vol energie en glimlachen.
Als het slot van een sprookjesverhaal weet Conan precies hoe hij deze avond af moet sluiten. Hij slaagt erin een verhaal te vertellen waarin je van begin tot eind op het puntje van je stoel zit: een wereld die groot genoeg is om even in te verdwijnen, maar tegelijk dichtbij genoeg om jezelf erin terug te vinden. Tussen alle overdaad en uitvergroting door blijft er iets onverwachts menselijks hangen, alsof de fantasie juist dient om de werkelijkheid scherper te laten voelen.
© Demi Luna Traas
Demi Luna Traas