Op donderdag 26 maart bezoeken we DEADLETTER in Paradiso, in het kader van hun nieuwe album ‘Existence Is Bliss’. We zagen de Britse band inmiddels al meerdere keren live en dat was iedere keer smullen: wilde energie, een ontwrichtende saxofoon en een frontman die het publiek moeiteloos in zijn greep krijgt, met ritmisch kolkende moshpits tot gevolg. Destijds, nog vóór debuutalbum Hysterical Strength (2024), draaide alles om die live-urgentie, met nummers die jarenlang op het podium gevormd waren.
Met het recente ‘Existence Is Bliss’ kiest Deadletter voor een andere aanpak. Het album laat een band horen die bewuster componeert en thematisch dieper graaft. Nummers krijgen meer ruimte, spanningsbogen worden uitgesponnen en nuance krijgt de tijd. Het is een plaat die meer vraagt van de luisteraar, maar ook meer teruggeeft, zowel muzikaal als tekstueel. We zijn dan ook benieuwd hoe dit vanavond wordt vertaald naar het podium.
Maar eerst het voorprogramma. De multidisciplinaire artiest MAHA opent de avond met een set die schuurt en intrigeert. Samen met haar twee bandleden maakt ze punk die niet is gebonden aan vaste vormen, maar vooral heel eigen is. Ze stelt zonder omwegen onrecht en vooroordelen aan de kaak en weigert te behagen, ook wanneer de beats dansbaar zijn.
Dan is het de beurt aan de van oorsprong Ierse band Bleech 9:3, die de energie zichtbaar een tandje opvoert. Hun gruizige sound, geworteld in alternative en grunge met duidelijke nineties-invloeden, komt live nog veel beter tot zijn recht dan op plaat. Vooraan wordt luidkeels meegezongen, en die betrokkenheid blijft niet onopgemerkt: de band zoekt zichtbaar contact en beloont het enthousiasme.
Wanneer vervolgens Deadletter het podium betreedt, wordt al snel duidelijk dat het zestal er vanavond vol voor gaat. Tijdens openingsnummer ‘Purity I’ duikt frontman Zac Lawrence halverwege het publiek in, alsof hij de grens tussen band en zaal direct wil opheffen en iedereen wil meenemen in zijn wereld. De zaal lijkt nog even aftastend, maar dat duurt gelukkig niet lang.
Daarna klinkt het inmiddels herkenbare intro van ‘To the Brim’ waarbij je een paar seconden mag wegdromen, om vervolgens bruut te worden meegesleurd naar onheilspellender oorden. Laag voor laag wordt het nummer opgebouwd en wordt goed duidelijk dat Deadletter niet alleen de explosie beheerst, maar nu ook de weg ernaartoe. Opvallend is ook de prominente rol van de saxofoon, tegenwoordig in handen van Nathan Pigott na het vertrek van Poppy Richter. Waar het instrument eerder vooral voor ontregeling zorgde, lijkt het nu een volwaardig onderdeel van het geluid, soms nog dreigend op de achtergrond, of ontregelend tussendoor, dan weer in de hoofdrol.
De teksten van Lawrence (die je echt even met aandacht over je koptelefoon moet beluisteren) voelen literair en observerend, en laten zich niet eenvoudig grijpen. In interviews licht hij toe dat ze draaien om het verschil tussen bestaan en leven. Simpelweg bestaan is veilig, maar het leven echt aangaan, met alles wat complex is en je zorgen baart, is vaak confronterend en zwaar, en juist daarom waardevoller. Die gedachte vormt dan ook de rode draad door de set.
En terwijl de muziek thematisch de complexiteit van het leven omarmt, vindt in de zaal de ontlading plaats. Al bij het derde nummer ‘Mere Mortal’ springt het voorste deel van de zaal vol overgave mee.
Na 15 nummers waarbij ouder werk en nieuwe tracks elkaar afwisselen lijkt ‘Frosted Glass’ een afsluiter, maar iedereen weet: zonder ‘Binge’ kom je niet weg. En als je nog geen onderdeel was van de moshpit word je het automatisch, want Paradiso springt van voor naar achteren mee.
Afsluiter ‘Cheers!’ heeft alles in zich om de zaal nog een keer te laten ontploffen en dat gebeurt dan ook. Het lijkt op het eerste gehoor een viering, waarbij wordt gesprongen en meegezongen alsof er geen morgen is. Maar onder die euforie schuilt de kenmerkende boodschap van Deadletter: het leven is niet vanzelfsprekend, en juist het durven aangaan van het ongemak en de chaos maakt het de moeite waard. Zweet, telefoons en crowdsurfers vliegen door de lucht terwijl de band tevreden toekijkt. Van passief bestaan was vanavond geen sprake.
© Marianne Braak
