Vandaag is het precies 15 jaar geleden dat de legendarische Noord-Ierse zanger en gitarist Gary Moore overleed ten gevolge van een hartaanval. Met zijn ruim 40-jarige carrière heeft Gary ons achtergelaten met een uitgebreide discografie die hoofdzakelijk bestaat uit rock en blues albums. Hij is vooral bekend van zijn hit ‘Still Got the Blues’, die ondanks de populariteit nooit nummer 1 is geweest in de hitlijsten, net als verwonderlijk genoeg zijn andere hits die deze positie nooit hebben behaald.
Toch zijn veel nummers zo bekend dat ze het befaamde gevoel van “ow is deze hit ook van hem?” opwekken. Zo ook zeker tijdens deze bijzondere avond. Zanger Jan Willem Ketelaers geeft gelijk al aan dat deze avond ter herinnering aan Gary zal zijn, maar ook zeker om zijn muziek te vieren. Zoals de bandnaam al aangeeft betreft het hier geen coverband, maar een tribute. Het gaat dus niet om een exacte kopie, maar juist om een eerbetoon aan de muziek van Gary Moore.
Het fijne hiervan is dat behalve Jan Willem ook de dames die de backing vocals voor hun rekening nemen zelf nummers als lead vocalist op zich nemen. Sanne Heuijerjans rockt van het podium af met haar o.a. versie van ‘Victims of the Future’. Esther van Riessen zet een sterke versie van ‘Shapes of Things’ neer, waarbij helaas haar stem net niet hard genoeg uit de mix komt, maar dat drukt niet de kwaliteit die ze neer zet.
Uiteraard staat Gary zijn muziek in teken van kenmerkende emotionele gitaarspel. Zijn herkenbare huilende gitaar wordt door Marcel Coenen met vele solo’s sterk neergezet. In het publiek worden vele luchtgitaren uit de kast gehaald om de beleving nog meer compleet te maken. Het publiek geniet zichtbaar met het sentiment wat dit met zich meebrengt. Ook Jan Willem zat vroeger op zijn zolder deze muziek al te zingen en mee te spelen op luchtgitaar. Hij krijgt van Marcel een gitaar aangeboden, maar die slaat hij dan toch af. En wanneer dan Freek Gielen ‘Wild Frontier’ en een bijhorende solo hiervan mag spelen kan ook hij laten zien wat hij kan. Het is erg mooi te zien hoe hij in een bubbel zit en geniet van deze indrukwekkende solo.
De ritmesectie is deze avond ook erg op dreef. Bassist Frank de Groot geniet zichtbaar en maakt op podium de nodige meters om samen met de andere muzikanten en zangers veel contact te maken, maar ook met publiek. Gesproken over het publiek: hier kan niemand lang stilstaan. Regelmatig worden ze opgezweept door drummer Hans in ’t Zand die deze avond vol energie speelt. Leuk om te zien hoe dat zijn effect heeft en hoeveel mensen inmiddels er aan het dansen en meezingen zijn. Ja, soms wordt er wel wat gepraat – dat blijft toch een dingetje – maar hoofzakelijk zit men wel vol aandacht te luisteren en vooral te genieten.
Bij de bluesnummers, of zoals Jan Willem zegt “blouse nummers” – bekijk de foto’s en je snapt waarom – zijn de blazers een zeer mooie toevoeging, verzorgd door trombonist Christel Jacobs, trompetist Jack Geerlings en saxofonist Lennard Gilissen. Zij zullen niet bij de hele tour aanwezig zijn, dus wat dat betreft heeft het publiek in Culemborg de juiste avond uitgekozen. Maar niet getreurd, voor andere avonden is er nog genoeg te horen.
Als eerste encore komt een indrukwekkende versie van ‘Johnny Boy’ ten gehore. De stemmen van Jan Willem en Sanne passen heel goed samen en dat geldt ook voor de toetsen van Rene Kroon en het akoestische gitaarspel van Freek Gielen. Het publiek geniet en dat blijft ook bij de laatste nummers van deze avond. Gary mag er helaas niet meer zijn, maar zijn muziek is nog altijd springlevend en deze avond is zijn werk in een schitterend spotlight gezet. De band heeft hun naam meer dan recht gedaan.
© D.G. Nijveldt
