Nymue: hoe een muzikaal avontuur uit de hand kan lopen
Wat begint met het idee om samen ongedwongen muziek te maken, kan soms uitgroeien tot iets veel groters. Dat ondervonden ook de dame en heren van Nymue: zangeres Thirza Fekkes, gitaristen Vincent van Zwieten en Bastiaan Westerbeek, drummer Dominic Pongers en bassist Reinier van Zwieten. Een paar covers op YouTube groeiden uit tot het plan voor een eigen EP, maar inmiddels ligt er een ambitieus dubbelalbum waarin symfonische metal, klassieke muziek en een eeuwenoude legende samenkomen. Met het verhaal van Morgana – bekend uit de Arthurlegende – neemt de band de luisteraar mee in een wereld vol fantasie, met muzikale verrassingen en zorgvuldig in elkaar gezette orkestrale arrangementen. Wij gingen met de voltallige band in gesprek over het ontstaan van Nymue, de bijzondere inspiratiebronnen en het enorme werk dat achter hun debuut schuilgaat.
Laten we bij het begin beginnen. Hoe is Nymue ontstaan en hoe hebben jullie elkaar gevonden?
De band komt tot de conclusie dat Vincent een verbindende factor is geweest. Hoewel niet alle bandleden elkaar al kenden, waren er wel muzikale contacten via eerdere bands, waaronder School of Punk en Ayreon Project. Het daadwerkelijke begin van Nymue ligt echter bij een gezamenlijk project voor een muziek eindexamen, waarvoor Vincent werd gevraagd om een compositie te schrijven.
Thirza en Vincent zijn muzikaal een goede match, al is dat op persoonlijk vlak soms anders. "Muzikaal gezien hebben we altijd heel erg op één lijn gezeten. Persoonlijk botsen we dan soms wel", vertelt Thirza lachend. Dat zorgt direct voor de nodige hilariteit aan tafel. Waarop wordt aangevuld dat dit nog altijd work in progress is. Het idee om een band te beginnen bleef terugkomen. Een aantal nummers en video’s werden opgenomen en op YouTube geplaatst, waarbij steeds een nieuw bandlid aansloot. Met covers van nummers van o.a. Marcela Bovio (Ayreon, Stream of Passion, Mayan) en Within Temptation ging hun samenwerking naar 'The Phantom of the Opera'. Uiteindelijk was de bezetting compleet en werd het tijd om zelf muziek te schrijven.
"We zeiden toen: dan moeten we maar een EP gaan schrijven", aldus Vincent. Dat dit uiteindelijk behoorlijk anders zou uitpakken, wordt met een flinke lach van de groep bevestigd. Dat is niet helemaal gelukt, maar het is een beetje uit de hand gelopen! Waarop het resultaat uiteindelijk door allen wordt omschreven als een uitgebreide maxi-EP.
De naam Nymue heeft natuurlijk een bijzondere achtergrond. Hoe zijn jullie op deze naam gekomen en wat betekent deze voor de band?
Thirza neemt ons mee in hun speurtocht door de Griekse Mythologie. We zochten vooral naar één woord dat zowel een moderne uitstraling als een zekere fantasie-sfeer moest hebben, zonder direct te gothic of overdreven sprookjesachtig te worden. Uiteindelijk kwam tijdens het verdiepen in de Arthurlegende de naam Nymue voorbij, een verwijzing naar de Lady of the Lake. Deze naam past uitstekend bij het verhaal dat de band wil vertellen en biedt ook voldoende mogelijkheden om er een eigen identiteit aan te geven.
Dat komt eveneens terug in de vormgeving. Het strakke logo, gecombineerd met een sierlijk zwaard, vormt een mooie balans tussen moderne metal en de fantasiewereld waarin de muziek zich afspeelt.
Het album vertelt het verhaal van Morgana, maar dan vanuit een ander perspectief dan we gewend zijn. Hoe zijn jullie op dit idee gekomen?
Thirza beschrijft het oorspronkelijke idee dat ontstond tijdens een gesprek over een verhaal waarin het bekende sprookje van Sneeuwwitje vanuit het perspectief van de boze stiefmoeder wordt verteld. Hierdoor krijgt het verhaal ineens een heel andere betekenis. Dat bracht de muzikanten op het idee om zelf ook een bekend verhaal vanuit een onverwachte invalshoek te benaderen.
Verschillende mythologieën kwamen voorbij, maar het was de Arthurlegende die hiervoor het meest geschikt leek. Van dit eeuwenoude verhaal zijn talloze versies, waarmee voldoende ruimte is voor een eigen interpretatie. Daarbij moest, gezien de frontvrouw van de band, vooral een vrouw centraal staan. De keuze viel op Morgana, in veel vertellingen wordt zij als de slechterik neergezet. De televisieserie Merlin vormde ook een belangrijke inspiratiebron. Daarin is te zien hoe Morgana langzaam verandert in de tegenstandster van Arthur.
Maar wat gebeurt er wanneer je dit verhaal juist vanuit haar kant vertelt?
Nymue koos ervoor om Morgana als halfzus van Arthur neer te zetten, waarbij de Vrouwe van het Meer in hun eigen versie haar moeder is. Het resultaat is een verhaal dat weliswaar voortbouwt op de bekende legende, maar tegelijkertijd een geheel eigen richting inslaat. Dat bleek een belangrijke reden waardoor de oorspronkelijke EP steeds verder groeide. Zodra een gebeurtenis muzikaal was uitgewerkt, ontbrak toch weer wat anders. "Dan denk je: hier moeten we eigenlijk toch wat meer over vertellen. Oké, dan moeten we daar ook maar weer een nummer over doen" vertelt Thirza. Toen alles bijna klaar was, werd toch nog een extra nummer geschreven, getiteld ‘Foal from the Deep’. Dit ontstond verrassend snel en vulde toch een gat op. Zo bleef het een levendig schrijfproces.
Wat tijdens het luisteren direct opvalt, zijn de uitgebreide orkestrale arrangementen. Waar halen jullie de inspiratie vandaan om deze muziek zo groots neer te zetten?
Onmiddellijk vliegen de namen van klassieke componisten, filmmuziek en zelfs musicals over tafel. Van Bach en Stravinsky tot John Williams – waar Vincent ook zeker veel inspiratie van heeft gehaald – maar ook Frozen en Wicked blijken een belangrijke rol te hebben gespeeld.
Wie denkt dat Nymue uitsluitend inspiratie haalt uit de symfonische metal, komt bedrogen uit. Zo zijn in 'Born From Dark Waters' invloeden van Stravinsky verwerkt en vormde de musical Wicked een inspiratiebron voor een passage in hetzelfde nummer. Voor andere delen van het album werd juist gekeken naar de orkestrale aanpak van John Williams, onder meer bekend van de muziek uit de Harry Potter-films. Ook de Matthäus-Passion van Bach heeft zijn sporen nagelaten. Vooral de manier waarop Bach muzikale spanning en emotie weet over te brengen, was een interessante inspiratiebron voor de composities.
Bijzonder is dat deze invloeden niet simpelweg zijn overgenomen, maar juist als uitgangspunt dienen om eigen muzikale ideeën verder uit te werken. Welke instrumenten moeten er klinken, maar vooral: wat doet een arrangement met de luisteraar? Nymue heeft veel aandacht besteed aan de orkestraties. Zelfs zonder de gebruikelijke metalinstrumenten en zang zouden veel composities volgens de band overeind blijven. Vincent legt uit: "De orkestrale versie zou je gewoon zo van voor naar achter kunnen luisteren. Het blijft interessant."
Met zoveel muzikale ideeën zullen jullie het tijdens het componeren vast niet altijd met elkaar eens zijn geweest?
Dat blijkt een behoorlijk understatement. Vooral wanneer het gesprek op dissonantie komt, ontstaat er direct een levendige discussie. We laten Vincent toelichten: “Dissonantie is het gebruik van tonen die met elkaar schuren en daardoor een bepaalde spanning oproepen. Normaal gesproken wordt deze spanning vaak weer opgelost, maar wij kiezen soms bewust voor om dat juist niet te doen.”
Over hoe ver je daarin kunt gaan, blijken de meningen nog weleens te verschillen. Waar de één vooral kijkt naar de muziektheoretische onderbouwing, vertrouwt de ander liever op wat muzikaal goed aanvoelt. Een mooi voorbeeld hiervan is een bepaalde noot in 'The Verdict'. “Muziektechnisch blijkt deze moeilijk te verklaren, maar binnen de compositie werkt hij uitstekend. Mijn oren vertellen mij dat het gewoon sick was", klinkt het enthousiast van Vincent.
Het laat zien hoe uitgebreid de band met het componeren bezig is. Tegelijkertijd benadrukken de muzikanten dat muziektheorie vooral een hulpmiddel moet zijn en geen verzameling regels die de creativiteit beperken.
Dat levert een interessante tegenstelling op. Enerzijds wil Nymue tot in de kleinste details begrijpen waarom bepaalde muzikale keuzes werken, terwijl anderzijds soms juist het gevoel de doorslag geeft. En misschien is dat wel precies wat de muziek zo bijzonder maakt.
Het album bevat ontzettend veel muzikale details. Zijn jullie niet bang dat het voor de luisteraar allemaal wat te ingewikkeld wordt?
"We wilden de mensen niet kwijtraken", legt Thirza uit. De band wil de luisteraar graag uitdagen, misschien zelfs een klein beetje muzikaal opvoeden, zonder dat je eerst een studie muziektheorie moet hebben gevolgd om de composities te kunnen waarderen. Idealiter moet de muziek in balans zijn voor luisteraars die graag ieder detail uitpluizen, maar tegelijkertijd moet het prettig zijn om gewoon op te zetten. Als voorbeeld wordt verrassend genoeg Toto genoemd. Muziek die op het eerste gehoor toegankelijk klinkt, maar waarin bij aandachtig luisteren veel meer gebeurt.
Wie echt voor “Born From Dark Waters” gaat zitten, ontdekt steeds nieuwe instrumenten, melodieën en details. Maar ook tijdens een autorit is het mogelijk om van de nummers te genieten. Dat is volgens de band precies de bedoeling. Deze veelzijdigheid is juist waarom het volgens Dominic zo mooi in elkaar steekt.
Jullie hebben gekozen voor een bijzonder lang debuutalbum, terwijl tegenwoordig juist steeds meer artiesten kortere albums uitbrengen. Was dat een bewuste keuze?
“Het was zeker niet de bedoeling dat het zo omvangrijk zou worden”, verklaart Thyrza glimlachend. Naarmate het verhaal verder werd uitgewerkt, bleek het steeds moeilijker om bepaalde gebeurtenissen of composities weg te laten. Tijdens een gesprek met iemand uit de muziekindustrie werd zelfs geadviseerd om het album in twee afzonderlijke delen uit te brengen. Vanuit marketingoogpunt zou dat waarschijnlijk een verstandigere keuze zijn geweest. Toch voelde dit voor de band niet goed. Het verhaal vormt immers één geheel. Bovendien verschillen de twee cd's muzikaal enigszins van elkaar. Waar het eerste deel meer ruimte biedt aan de achtergrond van het verhaal en rustigere composities, wordt de muziek op het tweede deel steeds heftiger. Door deze afzonderlijk uit te brengen, zou de luisteraar volgens de band geen compleet beeld krijgen van wat Nymue wil zijn.
Daarbij komt dat de muzikanten zelf juist liefhebbers zijn van uitgebreide albums. "Als een van mijn favoriete bands een anderhalf uur durend album uitbrengt, dan ga ik ook uit mijn dak!" aldus Dominic. De band beseft dat deze muziek misschien niet voor iedereen is weggelegd, maar ziet daarin geen probleem. Liever een kleinere groep luisteraars die volledig opgaat in de muziek, dan een groot publiek dat het allemaal wel aardig vindt. Of zoals tijdens het gesprek treffend door Vincent wordt gezegd: "Ik denk liever tien mensen die het echt waanzinnig vinden dan honderd mensen die het wel goed vinden."
Een dergelijk ambitieus debuutalbum maken lijkt een enorme onderneming. Hoe hebben jullie dit allemaal voor elkaar gekregen en wat kunnen we in de toekomst nog verwachten?
Dat het maken van het album een flinke uitdaging is geweest, wordt door de band volmondig bevestigd. Nymue heeft veel zelf gedaan en gedurende het proces ook van geleerd. Vincent en Bastiaan namen samen een groot deel van de productie voor hun rekening. Hierdoor kon de band veel zelf bepalen, al kwamen ze tegelijkertijd voor allerlei uitdagingen te staan. Met zoveel verschillende instrumenten en orkestrale partijen moest er voortdurend worden gekozen welke elementen op de voorgrond komen. Soms betekent dit dat een prachtige vioolpartij of pianomelodie toch iets naar achteren moet worden geschoven om ruimte te maken voor de zang. Op andere momenten krijgt een instrument bewust extra aandacht, zoals een snelle pianopassage in 'Crossroads / The Bridge'.
Nymue kreeg ook hulp van buitenaf. Dankzij contacten vanuit de klassieke muziekwereld werden extra muzikanten en koorzangers betrokken bij de opnames. De gast-vocalisten geven de personages in het verhaal een eigen stem. Daarmee groeide het project uit tot een productie waaraan veel meer mensen hebben meegewerkt dan alleen de bandleden.
En dan hebben we het nog niet eens over de visuele kant. Voor de videobeelden werden onder andere paarden, stuntdoubles en kostuums geregeld. Tijdens het gesprek wordt zelfs voorzichtig geschat dat er uiteindelijk mogelijk honderden mensen op de een of andere manier aan het hele project hebben meegewerkt.
Dit alles heeft behoorlijk wat tijd gekost. De release werd meerdere keren uitgesteld en de band erkent dat niet alles altijd even soepel is verlopen. Toch overheerst vooral het enthousiasme over wat er uiteindelijk is neergezet. Bovendien zijn de muzikanten alweer bezig met nieuwe ideeën. De ervaringen van dit eerste album moeten ervoor zorgen dat een volgend project een stuk soepeler verloopt. Vincent: "Ik denk niet dat het drie jaar gaat duren voordat er weer wat uitkomt. Dat is niet de planning." Voorlopig ligt de aandacht echter bij het debuut, waarmee Nymue zich direct op een bijzonder ambitieuze manier presenteert.
Wat begon met een paar muzikanten die samen covers speelden, is uitgegroeid tot een project waarin niet alleen muziek, maar ook verhalen, klassieke composities en filmische beelden samenkomen. Nymue heeft de lat voor zichzelf met dit debuut direct bijzonder hoog gelegd. Dat de band onderweg tegen de nodige uitdagingen is aangelopen, mag duidelijk zijn. Maar juist het enthousiasme waarmee de muzikanten over hun muziek vertellen, laat horen hoeveel passie er achter dit project schuilgaat. En als dit pas het begin is, belooft dat nog heel wat voor de toekomst.
© Daniël Nijveldt
Fotografie | Tempus Fugit Pictures | All Rights Reserved