Concerten, Recensies 0

Jonathan Jeremiah in de Oosterpoort 21-02-2019

IJzersterke band

Ruben Samana waardeert het erg dat de mensen zo stil zijn en aandacht hebben. Dat is slechts ten dele waar. Niet voor niets roept er een vrouw achteraan: “Willen jullie effe stil zijn?” Zeer terecht. Ook al staat het gros aandachtig te luisteren, de enkele groepjes die menen dat ze in de kroeg staan te lallen zijn hinderlijk. Na haar noodkreet volgt geklap door een deel van het publiek, wellicht voor haar bedoeld, maar Ruben reageert met “Im not finished” in zijn song Hij is zichtbaar verrast door dit inhalig enthousiasme. Hij is dapper alleen op het podium met zijn gitaar. Hij speelt liedjes die geschikt zijn voor bij een romantisch kampvuur, en toont lef door delen te fluiten. Hij heeft een soort slag in zijn gitaarspel die de nummers karakter geeft. Het moet gezegd; we zien niet zelden zo weinig mensen praten tijdens een voorprogramma. De sympathieke gast is duidelijk verweven met de hoofdact en neemt delen op zich van de krachtige performance die Jonathan Jeremiah en consorten neer zetten.

Met het eerste nummer neemt de band van Jonathan Jeremiah je gelijk mee op avontuur. En dat avontuur blijft duren. Elke noot zit in de juiste hoek, maar het geheel is onvoorspelbaar spannend. De eerste song wordt erg mooi opgebouwd, mysterieus, krachtig en vloeiend. Heel erg soulvol is het, met strijkers die klinken als een engelenkoor. Maar de backing vocals die als een soort kinderkoor klinken, zoals in het einde van de Stones song ‘You Can’t Always Get What You Want’, zijn even briljant. Het nummer mag wel 15 minuten duren. Het geluid is verslavend, het dondert over je heen, verrast, verpulvert en omarmt.

De ritmesectie is te gek. De bassist en de man met de elektrische gitaar maken samen een soort beat alsof de een de linkerhand is en de ander de rechter. Dat is echt samenspel met daarboven de drummer als teamleider. Het doet ons denken aan Matiel d’r band: het grooved en is rete-strak en nooit saai. Het tweede nummer komt wat klef over op ons, maar het wordt geen jeuk. Bij de derde song kruipt Jonathan achter de vleugel en merken we op dat hij zingt op een manier die ons doet denken aan Paolo Nutini. Het is vrij veel in eenzelfde kadertje, geen uitschieters. Maar erg oprecht. Als de band stapje voor stapje positie inneemt en de song annexeert valt op hoe goed deze mensen samen liedjes smeden.

‘Rosario’ wordt ingeleid. Jonathan vertelt dat het geschreven is voor een erg bijzonder iemand. Als een jongedame “Yeah” roept, zegt hij dat zij het niet is. Maar uiteindelijk mag het nummer toch voor haar zijn, de drummer en de oorspronkelijke persoon. De artiest toont zich een meesterlijk dirigent van deze band. We noteren nu al ‘Hoogtepunt’. Het meeslepende ‘Deadweight’ laat horen dat de zanger niet de hoofdrol heeft of wil. Het is intrigerend om te luisteren naar deze band. Ook weer de backing vocals staan op hun plek als ze zingen “Just Like Yourself”. Het is een lang nummer met een duidelijke opbouw en een fascinerende power.

Jonathan introduceert de band en de drie vrouwen op de strijkers (cello, viola, viool). Het publiek is wederom inhalig en juicht al luid voor de eerste naam genoemd is. De volgende song start met de strijkers en dat is wonderschoon, er zit ruimte en aandacht in. Een man vooraan laat een traan. ‘No One Comes Even Close’, ook zonder ritmesectie, legt de singer-songwriter die Jonathan is bloot. Een song voor iemand die zo belangrijk is dat de zanger het moeilijk onder woorden kon brengen en het duurde dan ook zes jaar om het nummer af te maken.

Daarna komt de ritmesectie er weer bij en laten de strijkers horen hoe je dramatiek op een klassieke manier verweeft met een soulband in ‘Gold Dust’. Fantastisch is dit! Je weet niet waar het heen gaat. Eerst de backing vocals erbij in een vast melodietje “you are the sunrise”, de piano erbij die in dezelfde pas loopt en dan Jonathan, de bas erbij, gitaar en drum worden toegevoegd. Stapje voor stapje krijgen de nummers volume tot iets wat we niet kennen, maar wat erg goed smaakt. De gitarist laat wat Spaanse invloeden horen, speelt soms met gesloten ogen vooraan. Hij excelleert een enkele keer in een groezelige solo, waarmee hij formidabel de puntjes op de i zet. Maar in de basis is hij onderdeel van de beats.

Het dansende meisje vooraan heeft inmiddels een grote draaicirkel aan ruimte gekregen. Ze gaat helemaal los. Ze geeft ongewild, net als de band, zonder pretentie een oprechte performance. Het publiek zingt mee met de engelenzang. En als in een volgend nummer de bassist vooraan speelt zitten we in een jamsessie. Het is een en al creativiteit, muzikaliteit en vooral aandacht zonder ego’s. Als toegift komt ‘Wild Fire’, met de hele band rond 1 mic. Sterk beeld. De hit ‘Happiness’ eindigt in een staande ovatie.

Blij verrast zijn we door deze speelse manier van muziek maken, te laten groeien en bloeien met een fantastische combinatie van soulvolle beats en gevoelige strijkers. Geen agressie maar lef, vakmanschap, focus en aandacht voor elkaar bij Jonathan Jeremiah en consorten.

© Marten Siegers | All Rights Reserved

 

 

 

De Oosterpoort Groningen

De Oosterpoort Groningen

Marten Siegers Recensent

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

No Comments

Leave a reply