Mistyfields voelt als een klein en fijn festival waar je na een paar uur al het gevoel hebt mensen te kennen, maar groot genoeg om lekker rond te dwalen. Wat ooit begon met een bruiloft bij Podium Bos, is uitgegroeid tot het sfeervolle festival Mistyfields. Al twintig edities draait het om muziek, en samen genieten. Mistyfields is bewust klein en intiem gebleven — en dat willen we graag zo houden. Veel bezoekers zijn het daar van harte mee eens: “Het moet vooral niet groter worden.” De jubileumeditie was dan ook een groot succes. De weekendkaarten én de kaarten voor vrijdag en zaterdag waren uitverkocht. Een prachtig compliment voor twintig jaar Mistyfields!
Jong en oud zijn vertegenwoordigd; op het podium domineren de jongeren en voor het podium staat een publiek dat al heel wat festivals heeft meegemaakt. Het was een druilerige start, maar dat maakte de warmte van de muziek en de mensen alleen maar duidelijker: dit is een plek waar echte muziekliefhebbers komen om in de muziek op te gaan en om te feesten.
We beginnen bij het podium Bos met Annabelle Chairlegs, ‘als de poten van een stoel’, zoals ze zelf uitlegt. Garagerock met melodieuze tonen, een vrouwenstem die zacht kan fluisteren en overstuur kan schreeuwen: liefelijk, dan weer stevig, dromerig en opzwepend. De band geeft aan verbaasd te zijn dat het net nog zo rustig was en nu zo snel vol loopt. Zouden ze zelf niet doorhebben dat ze de eerste band van het festival zijn? Maar het loopt inderdaad lekker vol. Iedereen deint mee en ze krijgen het eerste publiek toch maar mooi aan het dansen.
Ellis-D is de eerste band in de grote tent Mist en die staat gelijk ramvol. Het geluid duwt je naar voren. De zanger heeft die geweldige, alle remmen loslatende energie: hij schreeuwt met volle teugen, laat soms galm over zijn stem vallen waardoor die zelfs dromerig wordt, en wandelt onverschrokken al zingend het publiek in. Dat laatste — optreden tussen het publiek — doet wonderen voor de intensiteit; je voelt dat er iets onvoorspelbaars in de lucht hangt. De band klinkt niet altijd alsof alle onderdelen exact dezelfde kant op willen. Zang en instrumenten lijken soms bewust van elkaar losgekoppeld. Dat levert af en toe frictie op, maar juist die rafelrand geeft Ellis-D karakter. Dit is geen gladgeslepen live-act; het is rauw, onvoorspelbaar en daardoor regelmatig verrassend effectief.
Misty fields begint zijn naam eer aan te doen: mist hangt boven het gras en er valt een constante dunne motregen.
In Verloren Lading, een klein podium dat letterlijk vanuit een container wordt gerund, is daar weinig van te merken. Service maakt dansbare, synthesizergedreven muziek die compact, catchy en soms ronduit hilarisch is. In zo'n kleine ruimte is de afstand tussen band en publiek vrijwel verdwenen. Crowdsurfers worden bij naam begroet. Het is een wonderlijke combinatie van intimiteit en chaos: iedereen staat bovenop elkaar en juist daardoor ontstaat een soort collectieve vrolijkheid.
Op naar podium Mist waar Glyders het ritme strak houdt: drum en bas vormen het fundament waarop de gitaar los kan gaan. De performance balanceert tussen nerveuze, stuwende ritmes en lang uitgesponnen jams. Op het podium staan de muzikanten vaak vrij stoïcijns, maar zanger Josh doorbreekt die houding even wanneer hij met het publiek een toost uitbrengt. Muzikaal zijn ze precies op elkaar ingespeeld en we hopen op een losgaan wat net niet komt. Maar er is veel te genieten, zoals de mondharmonica die onverwacht kleur geeft en de moshpit die dan toch uit het niets ontstaat. De tent was aan het eind leger dan in het begin, maar het overgebleven publiek zat er goed in en had zichtbaar plezier.
Buiten blijkt de zon zowaar even doorgebroken. Allah-Las profiteert er optimaal van op podium Bos. De band uit Los Angeles staat bekend om zijn combinatie van surf, psychedelica en garage en klinkt precies zoals je hoopt dat zo'n band klinkt op een zonnige festivalmiddag. Wat klinkt dat fijn met de losse baslijnen en laid‑back zang die zo goed in de middagzon passen.
En dan vanuit Verloren lading het duo M2K, om even lekker los te komen. They broke down the house met hun jaren 90 technorave en live elektronische chaos. En dat vanuit die kleine container. Een duo met alleen synthesizers en live drum. In het midden een witte grote paspop als vaste frontman met een computerscherm als hoofd waar de belangrijkste teksten op verschijnen. Het is speels, effectief, lekker en intens.
Het druilerige weer houdt aan maar is geen straf; de mist voegt een filmische laag toe aan de lichtjes en tenten; een sprookje. En hoe donkerder het wordt hoe meer mensen het terrein vullen.
En het wordt donkerder en spannender op Mistyfields met de band Good Health Good Wealth op podium Veld. De band houdt de zonnebrillen op en laat duwende drumloops de gitaarsound aanvullen. De frontman is de eerste vandaag die alleen voor de zang gaat zonder instrument en daar heeft hij het charisma voor. De gitarist trouwens ook. Good Health Good Wealth is energiek en onvoorspelbaar en krijgt het publiek makkelijk mee. Iedereen die voor ons staat springt. Het publiek is uitzinnig en kan niet meer stilstaan. Dit is hun eerste festival in Europa, vertellen ze. Ze zijn er zichtblaar blij mee. De set is opzwepend en groeit uit tot het hoogtepunten van de dag. Tot 22.05 uur, want dan is het tijd voor GANS.
De postpunkband GANS uit Birmingham op podium Veld. Waanzinnig opzwepend optreden, rauw met strakke ritmes, scherpe gitaren en spuwende vocalen. Verrassend hoe de dwarsfluit en saxofoon mooi door de muziek heen worden geweven. De zingende drummer klinkt als een workout— en daarmee krijgt hij het publiek mee: iedereen springt. Met ietwat dwingende gebaren dirigeert de zanger het publiek richting de moshpit, waar gretig gehoor aan wordt gegeven. “Everybody here, fucking jump!” roept hij, en daar hoeft het publiek niet lang over na te denken. En op zijn Nederlands heeft hij geoefend: “Dankjewel, zijn jullie goed?” Ze spelen een nieuw nummer, ‘please be kind’, vragen ze het publiek. Dat is ze zeker, al gaat het er tijdens dit nummer iets rustiger aan toe. De band is duidelijk zelf ook heel blij hier te zijn. De zanger gaat er van crowdsurfen. Stilstaan is voor niemand meer optie. Pure energie!
Even schakelen; de afsluiter in de grote tent Mist is de garagerockformatie Ty Segall. Een band die staat als een huis met nummers die steeds opnieuw worden opgestuwd tot ze uiteindelijk ontsporen in gillende gitaren en een kolkende bak noise. Als er gedoe is met zijn gitaar, maakt Ty er een publieksactie van: ‘Wie het hardst schreeuwt, krijgt mijn gitaarband.’ En zo geschiedde. Chaos? Zeker. Maar wel chaos met een stuur. Ty Segall is een rasartiest die precies weet hoe hij gecontroleerd uit de bocht kan vliegen.
Na de optredens hoeven we nog niet onze tent in; we gaan nog lekker dansend uitrollen bij de disco Entree waar de DJ alle genres aan elkaar breit. En dan nazitten met vrienden op de camping. Doe ons morgen weer zo’n dag!
© Ellen Sinke
Ty Segall | Lowertown | Ratboys
Allah-Las | Annabelle Chairlegs | Clarion| Cory-Hanson
Ellis-D | Fuzzy Teeth | Gans | Glyders
Good Health Good Wealth | M2K | Sfeer & Publiek
