Misty Fields 2026 – Zaterdag

18 september 20260

Misty Fields 2026 – zaterdag: een dag vol rafelranden

We werden te vroeg wakker in de mist. Gelukkig heeft die, als we een paar uur later weer uit het tentje kruipen, plaatsgemaakt voor een zonnetje. Rond 13.15 uur is het op Misty Fields nog opvallend rustig. De zaterdag is uitverkocht, maar de massa moet duidelijk nog op gang komen. Dat geeft ruimte om rustig te beginnen.

Wodiwo bij podium Veld schijnt uitstekende wakkerwordmuziek te maken is ons verteld. Helaas hebben wij de act gemist. Onze zaterdag begint bij Group A.D., ook op het Veld, en dat is meteen een bijzondere.

De zevenkoppige Group A.D. uit Leeds maakt muziek die zich weinig aantrekt van conventies. Psychedelische no-wave is misschien de handigste omschrijving, maar het geluid van Group A.D. is vooral filmisch: drie gitaren, bas, viool en drums worden gebruikt op manieren die je niet direct verwacht. Een gitaar kan zomaar als strijkinstrument dienen en zang ontbreekt vrijwel volledig, afgezien van een enkele sample. Op de achtergrond draait een collage van beelden mee. Ondanks de veelheid aan instrumenten blijft het geheel licht en beweeglijk. Soms klinkt het dreigend, dan weer ontroerend. De band staat nog aan het begin van zijn Europese avontuur en heeft hier zijn eerste Europese optreden. Nederland is bewust gekozen voor die première, zeggen ze. Een band om in de gaten te houden!

Waar Group A.D. zonder echte zang overtuigt, is het bij Prewn juist de stem die de muziek draagt bij podium Mist. De muziek van frontvrouw Izzy Hagerup is donker en persoonlijk. De Amerikaanse maakt spookachtige altrock waarin stilte minstens zo belangrijk is als volume. Op momenten staat ze bijna alleen met de bas achter zich. Dan weer zwelt de band aan tot rauwe, meeslepende indierock. Hagerup zingt met een opvallende overgave; net als velen in het publiek met de ogen dicht, lichaam meedeinend met de muziek. Het is niet moeilijk om daarin mee te gaan.

Even naar Raynor dan, bij podium Bos, waar de jonge zanger catchy nummers speelt, zoals Brighter Than Before waarbij je aan één luisterbeurt genoeg hebt om zich vast te zetten in je hoofd; echt lekker!

De jonge Britse band Tooth maakt bij podium Mist korte, puntige gitaarliedjes met een duidelijke liefde voor de grote Britse gitaarrock van een paar decennia geleden. Er zit iets van de nonchalante melodie van de jaren negentig in, maar ook de nerveuze energie van hedendaagse indierock. De invloed van die klassieke Britrock is overduidelijk, zonder dat Tooth er een retro-act van maakt. De band gebruikt Misty Fields om nieuw materiaal uit te proberen. Dat wordt goed ontvangen. Af en toe schiet de zanger uit in een lekker slepende, licht nonchalante zanglijn, waarna de gitaren het weer overnemen. Goed Europees debuut!

Ook podium Verloren Lading doet ondertussen waarvoor het bedoeld is: verrassen. Vanuit een container komen acts die je op een regulier festival niet snel zou tegenkomen. Bij LamBros. staat het bij het kleine podium echter zó vol dat de Australische broers nauwelijks toegankelijk zijn. De rij loopt tot buiten en om de hoek. Mensen die naar buiten komen, vertellen over de claustrofobische drukte. Jammer, want van buitenaf klinkt het duo veelbelovend. Het is precies het soort eigenzinnige act dat op Misty Fields thuishoort. Misschien volgend jaar gewoon op een groter podium.

Bij PALES op podium Veld krijgen we precies de energie waar we inmiddels op zitten te wachten. De Franse band zet vanaf de eerste minuut een enorme hoeveelheid energie in. De zangeres lijkt in een eigen wereld te zitten en trekt je haar gekte in, met rollende ogen, kleine mimiekjes, mooie dansmoves en totale overgave. Gaandeweg maakt ze steeds meer contact met het publiek, met haar ogen en letterlijk door het publiek in te lopen tot aan de PA om daar verder te zingen en te dansen. Samen springen. Samen zingen. Zeker dat we ze bij Left of the Dial weer gaan zien.

The North bij podium Bos staat voor het eerst in Nederland vertellen ze ietwat timide. Een band met veel inzet. De energieke en beweeglijke zanger-gitarist lijkt de woorden eruit te persen. De muziek ademt een soort nerveuze spanning van klassieke indierock. Voor een klein deel van het publiek is het geen kennismaking meer. Een paar meisjes zingen fanatiek mee. Voor ze het laatste nummer inzetten zijn ze zo aardig om de dan startende band Bleech 9:3 aan het publiek te tippen: ‘See you there.’

Dat blijkt geen slecht advies.

Het Ierse duo Bleech 9:3 komt stevig binnen bij Het Veld. Rauwe, grungy gitaren worden afgewisseld met melodische passages waarin de mooie stem van Barry Quinlan alle ruimte krijgt. Gelijk in het eerste nummer Jacky komt hun gedeelde geschiedenis met verslaving en afkicken naar voren. Die achtergrond maakt de set niet perse zwaarder, maar wel indringender. Bleech 9:3 zagen we in februari al eens in Paradiso, waar de band veel indruk maakte. Op Het Veld is de interactie met het publiek duidelijk groter. Quinlan staat voortdurend in contact met het publiek. Tijdens een moshpit raakt hij zijn microfoon kwijt. Iemand uit het publiek geeft hem die terug en Quinlan gaat gewoon verder. Het veld puilt uit, al gaat slechts een deel van het publiek echt volledig uit zijn dak. De zanger vraagt zich zelfs hardop af of de rest ligt te slapen. Het enthousiaste deel krijgt vervolgens een mooi compliment van de band. Tegen het einde hangt hij zelf half over de barrier. Een hoogtepunt volgt tijdens het laatste nummer, als een rolstoelganger wordt gecrowdsurft — een prachtig en bijzonder moment. De afstand tussen podium en publiek is inmiddels volledig verdwenen.

De Londense band Crows staat voor de derde keer op Misty Fields en weet inmiddels hoe je De mist moet bespelen. Hun postpunk is rauw, duwend en donker. James Cox klinkt boos, soms zelfs dreigend, maar zingt duidelijk vanuit zijn hart met daarin ook iets kwetsbaars.

Daarna stroomt Bos goed vol voor Man/Woman/Chainsaw. Zes jonge Londenaren uit de Windmill-scene die zich vooral niet laten beperken tot één geluid. De band combineert artrock en postpunk met orchestrale elementen en kan binnen één nummer van agressief naar verrassend teder bewegen. Met drie leadzangers ontstaat steeds een andere kleur. De liveversie is fijn intenser dan de studioversies. De gitaren schuren, de longen worden uit het lijf gezongen en de viool cirkelt daar mooi omheen. De chainsaw uit de naam kan te maken hebben met de gitaar die met een strijkstok bespeeld wordt. Bij de afsluiter Nosedive gaat het hele veld los.

Bij Fomies uit Zwitserland is op Veld vervolgens weer tijd voor een muur van geluid. De band combineert surfpunk, psychedelische rock en fuzz en jaagt dat met de energie van een voortdenderende goederentrein over het Veld.

En dan is het tijd voor Squid. De Britten zijn een uitstekende afsluiter voor Mist. Ollie Judge drumt en zingt tegelijk. Nou ja, zingt; hij gooit er losse kreten uit, beweegt alle kanten op en wordt ondertussen voortgestuwd door muziek die steeds verder wordt opgestuwd. Postpunk? Ja, maar dat woord schiet hier eigenlijk tekort. Squid is daarvoor te experimenteel. Gitaarsoundscapes, buitenaardse synths, trompet en hypnotiserende psychedelische passages duiken op tussen de harde ritmes. De band kan binnen een paar minuten van een overdonderende wall of noise terugvallen naar minimalistisch, om daarna weer volledig te ontsporen. Wat een spannende set!

Ook deze 2e dag was weer volop genieten. Een dag met een erg toffe en brede programmering, super publiek in een sprookjesachtige setting, lekker eten en veel eigenzinnige bands. Daar blinkt Misty Fields in uit!