Concerten, Recensies 0

Nathaniel Rateliff & The Night Sweats in de Oosterpoort

De niet-swingende band

Het voorprogramma wordt verzorgd door het Britse LION. Er staat een jonge groep muzikanten, eerder dit jaar ook al op Eurosonic verschenen. Drums, gitaar, bas en de zangeres speelt ook gitaar. Rockmuziek met prettige refreinen en een bluesy onderlaag. De drums vallen op doordat deze strak en zeer gevarieerd bespeeld worden, wat ten goede komt aan de dynamiek in de songs. De zangeres, Bethany Lowen, valt op vanwege de manier waarop ze met lijf en stem de songs overbrengt; een getergde ziel moet zich uiten. Dit gaat gepaard met hese stem die in de rustige stukken zoeter klinkt en in de luidere stukken, met flinke uithalen, vuriger. En krachtige mimiek onderstreept dat ‘t echt is. Ondanks veel gepraat in de zaal, toch gewoon je ding doen, al is het er maar een die een shirt van je koopt. Ze heeft meer aandacht voor het publiek dan andersom wat erg hartelijk van d’r is. Tof bandje dus, frisse songs.

Vanaf 2015 speelt de folksinger Nathaniel Rateliff met the Night Sweats, wat een koerswijziging inhield richting rock & soul. Swingende rhythm & blues mogen we verwachten. In de band zit een blazerssectie bestaande uit drie muzikanten en verder zien we een organist, een drummer, een bassist en een gitarist. Nathaniel zelf speelt gitaar, mondharmonica en tamboerijn. Iedereen in het zwart gekleed, met uitzondering van de hoeden.

De eerste nummers vragen we ons af waarom er niet gedanst, gesprongen, meegezongen of überhaupt bewogen wordt. Wellicht pakt de afstelling van het volume van verschillende instrumenten niet lekker uit. De bassist beweegt lekker op zijn beats, dat wel. Nathaniel zingt ook niet verkeerd, de blazers zijn er geregeld, en het orgel is goed te horen. Maar ‘t swingt voor geen meter. De bas is meer een drum, het rolt niet. Nathaniel praat meer dan dat hij echt zingt. Dus korte eentonige klanken, en net als de bas; ook dit rolt niet. Het beukt wel, maar ‘t grooved niet. Andere instrumenten doen dingen maar praten langs elkaar heen. Ze maken er geen pakkende songs van en solo’s lijken op een verkeerde plek te staan. Het is te hoekig allemaal. Het applaus tussendoor is kort. 

Vanaf het vijfde nummer ontstaat er wat meer ruimte in Nathaniels stem en is de zang een klasse beter en dieper geworden. Dat wordt beloond met meer applaus. Maar dansen, nee.

Vanaf het twaalfde nummer komt er wat beweging in de zaal. Als daarna de blazers naar voren komen om een stukkie van een minuut zonder de band te spelen, zijn de toeschouwers wild van enthousiasme. De blazers vallen sowieso goed in de smaak bij het publiek. Er wordt luid gejoeld en dit is tevens de meest gefilmde minuut van het hele optreden. Vanaf hier gaan zo nu en de handen de lucht in en doet het publiek actief mee, voor een seconde of 30. Tegen die tijd heeft Nathaniel wel 2 gitaren en een tamboerijn hoog de lucht in naar achteren gegooid, hopelijk opgevangen door een heldere geestverwant.

Bij circa de 16e song ‘I Never Get Old’ is het publiek los. Er zijn een groot aantal mensen in de zitplaatsen die nu staan te dansen, te klappen of mee te zingen. Er zit zelfs een jonge vrouw in het publiek bij iemand op de schouders. Hehe. De volgende song ‘S.O.B.’ maakt nog meer enthousiasme los, en vreugde (!), ondanks of dankzij de line “Son of a bitch”. Een sterke song, iedereen kent het, en erg goed overgebracht. Hij moet dus gewoon meer schelden, das beter, voor iedereen.

© Marten Siegers | All Rights Reserved

 

 

 

De Oosterpoort Groningen

De Oosterpoort Groningen

Marten Siegers Recensent

 

 

 

 

 

 

No Comments

Leave a reply