Meestal is een voorprogramma er om de mensen in de zaal alvast op te warmen voor de hoofdact, maar dat is vandaag niet nodig. Het is in de goed gevulde omgebouwde kerk (nog inclusief kansel) in Almelo best benauwd, maar dat doet niks af aan de sfeer en het enthousiasme bij zowel het publiek als Pandora’s Key. Deze female-fronted symfonische metal-band uit Breda bestaat al een tijd, maar heeft vers bloed in de groep. Ook al is in Nederland dit genre goed vertegenwoordigd, ze hebben wel een unieke sound. De mix staat aan het begin nog niet helemaal lekker, maar gedurende het optreden klinkt het steeds beter. Met zware riffs, grunts en heldere zang zet de zeskoppige formatie een knallend optreden neer.
Omdat er geen echte backstage is, komen de bandleden van Nymue door de zaal het podium op. In een kleine zaal als deze geeft dat ook iets extra’s aan het sfeertje dat hier hangt. Ook Nymue is female-fronted, met zangeres Thirza Fekkes in de spotlight. Toch is de band niet compleet zonder gitaristen Vincent van Zwieten en Bastiaan Westerbeek, die in de muziek duidelijk aanwezig zijn. Met Reinier van Zwieten op basgitaar en Dominic Pongers op drums is de ritmesectie ook niet te missen. Iets dat ook wel hoort bij deze metal band.
Nymue ontleent inspiratie aan de Arthurlegende, wat treffend tot uiting komt in de muzikale sfeer en het podiumbeeld – met wapperende banieren en het iconische zwaard Excalibur, stevig verankerd in een rots. Bij hun eigen nummers ontstaat hierdoor een rode draad, die soms wordt onderbroken door een cover. Niet zo raar dat ze dit op deze manier doen, want met dit tweede optreden van de band en hun album dat nog moet verschijnen hebben ze wat extra nodig om deze avond te vullen.
Het getuigt van moed en klasse dat ze nummers als ‘Mother Earth’ van Within Temptation, ‘The Scientist’ van Marcela Bovio en zelfs het overbekende ‘Phantom of the Opera’ spelen. Voor het laatstgenoemde nummer komt Sieberein Schaaf van de band Molstone op het podium. Samen met Thirza zet hij een schitterend duet neer, met mooi acteerwerk, wat uiteraard bij dit nummer hoort. Het is bijzonder te noemen dat ook tijdens covers Nymue de eigen identiteit behoudt en het eigen geluid van de band ook in deze nummers te horen is.
Met in totaal 12 nummers van hun eigen werk vandaag voor het eerst te hebben gehoord is het lastig een hoogtepunt te noemen. Wat duidelijk wordt, is dat zowel de rustige nummers zoals ‘Lullaby of Demise’ als de ruigere nummers zoals ‘The Execution’ krachtig en tot in de punten verzorgd ten gehore worden gebracht. Nymue geniet duidelijk op het podium en ook het publiek is – ondanks veel gepraat in de zaal – enthousiast. Als aan het eind van de avond het zwaard Excalibur uit de rots wordt getrokken, laat Thirza zien dat Nymue er klaar voor is om de wereld te veroveren.
© D.G. Nijveldt
Geef een reactie