De muziek van Revester is in het kort het beste te beschrijven als klassieke, melodieuze hardrock met een seventies-vibe. Dit gespeeld met moderne energie, stevige ritmes en prominente orgelpartijen, die worden gecombineerd met krachtige zang. Maar voor het zover is dat we daarnaar konden luisteren was het eerst tijd voor het drietal R.A.T.. De keuze voor deze mannen is niet verrassend te noemen, aangezien Revester-leden Jeffrey Revet en Jouke Westerhof studeerden op het conservatorium in Enschede samen met gitarist Ralf Böggering, bassist Axel Grunnekemeijer en drummer Thijs Rensink. Destijds kwam het niet tot een gezamenlijke rockband, maar nu dus jaren later staan ze alsnog samen op dezelfde avond op het podium.
Deze mannen trappen de avond af met ouderwetse, rauwe hardrock: recht uit de versterkers, stevig op de riff en zonder onnodige opsmuk. Maar het is vooral de zingende drummer Thijs Rensink die de aandacht opeist. Met een rauwe, schurende stem, hoge uithalen en een aanstekelijke podiumenergie ramt hij zijn vocalen net zo overtuigend de zaal in als zijn drumslagen. Hij steelt de show wanneer hij de drums beklimt om het publiek nog wat extra op te zwepen. De band speelt met een fysieke en bijna explosieve podiumenergie een korte en zeer krachtige set. Een van de hoogtepunten is het moment waarop Jeffrey uit het publiek wordt geplukt om plaats te nemen achter het Hammondorgel en zich eens heerlijk ouderwets uit te leven op de toetsen.
Dan is het tijd voor de mannen waarvoor we naar Hengelo zijn gekomen: Revester. De band rond de eerdergenoemde oprichters Jeffrey Revet (Stream of Passion, After Forever) op toetsen en Jouke Westerhof (Queen The Music, Queen Forever) op gitaar wordt verder gevormd door zanger Jan Willem Ketelaers (Magoria), bassist Randy van Elsen (Vanderberg) en drummer Harmen Kieboom (Magoria). Samen vormen zij de nieuwe bezetting waarmee Revester de opvolger van het onder de naam Redstacks verschenen ‘Revival of the Fittest’ presenteert. En wie bij een band met een Hammond, stevige gitaren en een voorliefde voor de hardrock uit de jaren zeventig nog twijfelt over wat hem te wachten staat, hoeft eigenlijk maar kort te wachten: zodra de eerste tonen klinken, is het duidelijk dat de oude rockspirit bij deze vijf mannen nog springlevend is.
Na het tweede nummer verwelkomt Jan Willem ons bij de CD-presentatie zonder album. Er moeten nog wat puntjes op de i worden gezet, maar dat hij eraan gaat komen, dat is zeker. Deze avond zullen ze alle nummers van het album gaan spelen, maar komen er ook wat Redstacks nummers langs. Dit is extra leuk omdat bijvoorbeeld het nummer ‘Overture 1848’ nooit door Jan Willem was gezongen, omdat bij Redstacks – in tegenstelling tot bij Revester – er gebruik werd gemaakt van een groot aantal gastzangers.
Wie bij de tonen van ‘Atonement’ aan Deep Purple denkt, zit er niet ver naast. De combinatie van Hammond en gitaar ademt de klassieke seventies-hardrock, waarbij vooral de opbouw en de steeds verder aangezette spanning herinneringen oproepen aan ‘Child in Time’. Jan Willem laat daarbij horen waarom zijn stem zo goed bij deze muziek past. Met een krachtige, hoge uithaal en een rauw randje in zijn stem weet hij de spanning steeds verder op te voeren, zonder daarbij in een imitatie te vervallen. ‘Atonement’ voelt daarmee als een moderne ode aan de klassieke hardrock, waarbij Revester duidelijk zijn inspiratie kent, maar er een eigen gezicht aan geeft.
Alsof ze willen bewijzen dat ze hun rockklassiekers goed kennen, komt Revester met een nummer waarin de ene muzikale knipoog na de andere voorbij komt. ‘Shine On You Crazy Diamond’ van Pink Floyd is er één van, maar ook Ozzy Osbourne en Deep Purple komen voorbij. Het nummer lijkt daarmee welhaast een muzikale speurtocht door de rockgeschiedenis, waarbij de herkenning minstens zo leuk is als de muziek zelf. Een flinke dosis clichés? Absoluut! Maar wel met zoveel overtuiging en humor gebracht dat het vooral een heerlijk eerbetoon aan de helden van vroeger wordt.
Revester overtuigt deze avond dat de muziek uit de jaren zeventig prima in een modern jasje kan worden gestoken en ook anno 2026 nog altijd als een huis staat. De nummers klinken fris, krachtig en bovenal met veel liefde voor de klassieke hardrock. Nu is het vooral wachten op het moment dat het album daadwerkelijk verschijnt. Dan zit er voor Revester niets anders op dan nog een keer een CD-presentatie te geven – deze keer mét album, zodat het publiek eindelijk met de volledige buit naar huis kan.
© Daniël Nijveldt
