Terwijl de terrassen van Amsterdam uitpuilen met mensen die nog wat laatste zonnestralen proberen mee te pakken, duiken wij vanavond de knusse Melkweg in. Buiten hangt nog altijd een broeierige warmte, maar binnen draait de airconditioning gelukkig op volle toeren. Vanavond staat Sofia Isella hier op het podium.
De laatste mensen wurmen zich nog naar binnen als de lichten in de zaal langzaam doven. Op het podium schiet een smalle lichtstraal steeds sneller van links naar rechts, tot die uiteindelijk als een flits voorbij knippert. Dan verschijnt Isella. Onder luid gejuich van de zaal verwelkomt ze het publiek direct op haar eigen manier: de voorste rij krijgt meteen een kleine waterdouche cadeau. Geen verkeerd cadeau, met dit weer.
Vanaf de eerste seconden is duidelijk dat hier geen standaard performer op het podium staat. Zoals veel artiesten lijkt ook Isella iedere noot volledig te doorleven, maar bij haar vertaalt dat zich naar iets zeldzaams: een performance die tegelijk intens, kwetsbaar en gecontroleerd aanvoelt. Helemaal alleen op het podium weet ze moeiteloos de aandacht vast te grijpen, alsof elk nummer onderdeel is van een groter verhaal dat zich gedurende de avond langzaam ontvouwt.
Hoewel het publiek in eerste instantie wat stijfjes toe lijkt te kijken, wordt er zichtbaar enthousiast gereageerd op alles wat zich voor hun neus afspeelt. Na bijna ieder nummer is Sofia Isella zelfs genoodzaakt kort te wachten voordat ze verder kan, simpelweg om het oorverdovende gejuich en applaus de ruimte te geven.
Toch is het overduidelijk dat de zangeres hier niet op het podium staat om simpelweg te voldoen aan wat het oog wil. Gehuld in een enorm oversized t-shirt en een wijde broek beweegt ze zich tijdens bijvoorbeeld het nummer ‘Hot Gum’ op haast onnatuurlijke wijze over het podium. Soms schokkerig, bijna onmenselijk, alsof haar ledematen niet helemaal van haarzelf zijn. Het voelt eerder alsof we naar een poppenspel kijken, met Isella die, als een marionet, onzichtbaar bestuurd wordt.
Al geeft ze heus niet alle controle uit handen, want zodra ze het publiek vraagt om te schreeuwen, wordt er geschreeuwd. En wanneer het stil moet zijn, valt de zaal direct stil.
“Amsterdam, I want you to be so ugly tonight. Lose all self-awareness of your face…” beveelt ze. En daar wordt zonder twijfel naar geluisterd. Wat volgt is een prachtig schouwspel, want juist in die zogenaamd ‘lelijke’ momenten ontstaat iets oprechts. Iets vrijs. Sterker nog: het voelt alsof daar een vorm van vrijheid zit die tegenwoordig nog maar weinig ruimte krijgt binnen de muziekindustrie.
In een wereld waarin alles leunt op het zorgvuldig vormgeven van een imago, lijkt hier juist ruimte te ontstaan om dat los te laten. En dat lijkt te schuren met een show die zichtbaar van top tot teen is uitgedacht, maar waar zulke strak geregisseerde performances soms afstandelijk of gecontroleerd kunnen aanvoelen, weet Isella juist het tegenovergestelde te bereiken. Door het theatrale en tegelijkertijd menselijke aspect raakt ze precies daar waar veel perfect afgestemde (pop)shows dat niet doen.
De menselijkheid wordt extra voelbaar tijdens ‘Evergreen Soldier’. Twee jonge fans worden het podium opgevraagd en schuiven naast de zangeres op een klein bankje. Samen houden ze de microfoon vast, terwijl de zaal geruisloos toeluistert. De Amerikaanse oogt doorgaans gesloten als het gaat om persoonlijke verhalen, maar met dit nummer, dat lijkt te draaien om een jongere versie van zichzelf en een onbeantwoorde online liefde, breekt ze daar volledig doorheen. Alsof iedereen even dichterbij mag komen dan Sofia Isella normaal toelaat.
Ook in ‘The Well’ wordt die kwetsbaarheid opnieuw opgezocht. Samen met haar viooldocent (die haar al begeleidt sinds ze tien jaar oud is) als special guest, brengt ze het nummer tot leven. Zonder woorden, maar met een vanzelfsprekende intimiteit tussen twee mensen die elkaar door en door lijken te kennen.
Elk nummer vertelt een eigen verhaal, al lijken de thema’s soms in elkaar over te lopen en elkaar zacht te raken. Alsof de set geen losse liedjes bevat, maar fragmenten van één groter geheel dat zich pas gaandeweg laat begrijpen.
Tijdens ‘Orchestrated, Wet, Verboten’ laat Isella daarnaast zien hoe sterk ze vocaal is. Terwijl ze crowdsurfend door de zaal wordt gedragen, zingt ze opvallend zuiver, alsof de beweging haar nauwelijks kan raken. Een prestatie waar je ongetwijfeld de nodige buikspieren voor moet hebben opgebouwd. Die indruk krijgt nog net wat extra lading wanneer ze aan het einde van de show terloops vertelt dat ze herstellende is van een verkoudheid.
Het laatste nummer, ‘Hot Gum’ (dat ze vanavond voor de tweede keer speelt), is het moment waarop Sofia door de hele zaal beweegt. Ze rent van beneden naar boven, langs het publiek dat zich overal om haar heen verzamelt. Tijdens het refrein staat ze midden in de zaal en springt iedereen met haar mee. Het is een ontzettend vrolijk en aanstekelijk gezicht.
Als de stilte na de laatste toon de overhand neemt, blijven we nog even staan. Sofia Isella is niet alleen een artiest, maar een ware kunstenaar. Haar talent om een liveshow te transformeren tot een complete performance is bewonderenswaardig.
Wat achterblijft is geen afgerond verhaal, maar een reeks beelden die niet netjes in elkaar passen en juist daardoor blijven kleven: een waterdouche in de eerste rij, een lichaam dat zich tegen de zwaartekracht lijkt te verzetten, een stem die moeiteloos overeind blijft in chaos, en twee fans die even onderdeel worden van iets wat groter voelt dan henzelf.
Sofia Isella laat geen strak omlijnde show achter, maar een avond die zich niet laat samenvatten zonder iets te verliezen.
© Demi Luna Traas
Demi Luna Traas