Festivals, Recensies 0

TakeRoot Festival 2018 Oosterpoort

Gevarieerde Americana en ‘overzeeuws’ succes op TAKE ROOT 2018

Maar liefst 24 acts staan ingepland op deze 21e editie van Take Root. De Oosterpoort belooft ons een dag vol Americana met in elke zaal van het theater vrijwel constant een artiest of band op de planken. Goed inluisteren dus, want voor elke artiest die we willen zien zijn er twee die we moeten missen.

Terwijl veel mensen nog binnenstromen in de Kleine Zaal start Shakey Graves uit Austin, Texas zijn optreden solo, met enkel zijn elektrische gitaar. Met zijn 31 jaar oogt hij als een jonge Antonio Banderas met baseball pet. Hij redt zich uitstekend alleen op het podium; zijn stem is warm, zijn gitaargeluid groezelig. Hij laat een breed pallet horen, van ingetogen en bijna vertederd zingen tot hele rauwe uithalen waarbij hij ook zijn gitaar laat brullen. Het is gevoelige muziek waarbij alle facetten van welzijn met bezieling muzikaal worden omgezet. Het doet denken aan hele oude vlotte blues, met opzwepende ritmes. Het publiek beweegt knikkend mee. Shakey’s band komt na een nummer of drie op en wordt enthousiast onthaald. Ze weten een fijne spanning neer te zetten. Het rockt steeds meer, waarbij vooral de drummer lekker mee stuitert op zijn lange slagen. Shakey is tof met zijn publiek, geniet ervan als iemand vooraan zeer fraai een hoog stemmetje mee kan zingen. Aan het eind komt hij op verzoek van één fan terug, de zaal is dan al half leeg, het siert de artiest.

Voordat we naar Kurt Vile gaan nemen we even gauw een kijkje in de Basement van de Oosterpoort waar een verrassende act zou staan. Honey Harper ziet er uit alsof zijn jonge zusje op hem met make up heeft geoefend en zijn blonde lokken onder zijn cowboyhoed heeft gevlochten. Een vrolijke vertoning, de muziek alles behalve. Duistere, trieste melodieën vullen de zaal. Het publiek staat met open monden te aanschouwen. Na twee nummers gaan we gauw door naar de Grote Zaal.

Deze is erg goed gevuld voor Kurt Vile & the Violators. We hebben weliswaar zicht op de zanger die zich vooral schuil houdt achter een kapsel à la Slash, maar de duisternis op het podium maakt zijn uitdrukkingen compleet onleesbaar. Het is een stevige gitaarband, waarbij de zang een kenmerkende Amerikaanse tongval heeft. Omdat het oog ook wat wil stappen we na een paar nummers weer de Kleine Zaal in waar Neko Case met haar band speelt, zingt en danst. Het ziet er in een opstelling van drie vrouwen een beetje country-achtig uit. Neko’s stem doet ons denken aan die van Sandra van Nieuwland. De drie vrouwen verrassen behoorlijk met stevige punk en catchy rock ‘n roll. Maar er is toch meer dan de up-tempo 2.30 minuten songs, waarbij de broer van Seasick Steve lekker achteraan bas speelt. Het is zeer gevarieerd, haar soms wat schelle stem went, en haar teksten zijn ook niet verkeerd: “Have mercy on the natural look”. Er zitten strakke riffs in de nummers en het is verwarrend of we nu toch een pedal steel horen of dat de vrouw in groen kan zingen als een pedal steel. Ze kan in elk geval een dansje doen met Rachel die in het midden staat. Stelletjes in het publiek kruipen tegen elkaar aan. Het oogt gezellig, maar deze Rachel heeft zojuist de wc-pot backstage met de bril aan diggelen gesmeten, vertelt Neko. Krachtige dames, en te gezellig wordt het niet als de band ook een spannende sfeer weet op te bouwen die ons doet denken aan de meer uitgestrekte nummers van Lucinda Williams. ‘Look For Me, I Will Be Around’ wordt beantwoord met veel gejuich. Mooie tekst flarden pikken we op, waarvan “I wanna be your sailors tattoo, blurring softly in you” een uit een boekje is.

Helaas kunnen we van Mattiel die in de Foyer staat, of eigenlijk meer beweegt, springt, zwiept en wiegt, geen zin verstaan. Het geluid is niet zo best, maar wat een tof bandje is dit! Of je nu voor of achter staat, de motoriek en moves van elke muzikant passen zo goed bij hoe ze hun instrument bespelen. Het zijn individuen die in hun eigen individuele spel opgaan. De band bestaat uit een drummer, twee gitaristen met identieke gitaren, een bassist en de vurig kijkende zangeres Mattiel Brown. Ze zijn dit jaar op tournee geweest met Jack White. Mattiel heeft veel tekst die ze er krachtig uitstoot. Aanstekelijk is ‘Count Your Blessing’. Haar rechterhand, de gitarist met schuin hoedje en modbroek zou ik een mooie bijrol gunnen in een Quentin Tarantino film. Het is een schitterend clubje dat retestrak speelt. Hier en daar wordt intens gedanst, dat kan ook niet missen met zulke te gekke basloopjes.

De countryrock van American Aquarium is wel heavy shit voor een Americana avondje. Met een enorm enthousiasme, glunderend en swingend, brengt deze B.J. Barham uit North Carolina wel passie voor muziek over! De grond onder ons trilt en dreunt als een malle. De zanger fascineert ons met een Springsteen-achtige manier van teksten uitdragen, waarbij op de intensere momenten zelfs zijn mimiek die gelijkenis heeft. Hij heeft echter wel genoeg eigenheid.

“Americana is music made by Americans that only Europeans listen to”, aldus een artiest die zich graag Father noemt. Volledig in het donker maar goed te zien door zijn witte pak wordt Father John Misty enthousiast onthaald. In een rood lichtje trapt hij af met een rauw gitaargeluid, en harmonische zang. Zijn zang is een constante factor in deze show. Warm, melancholisch, steady. Een vleugje Jayhawks en een vleugje Elton John. De muziek verrast keer op keer. Als een nummer eindigt, is dat zo strak dat we even denken dat de stroom er af is gezet. Een ballad achtige song kan ineens een andere wending krijgen met een bult takkeherrie die ineens weer harmonisch is. Bovenal is dit een heel erg zelfverzekerde man, die de bandleden niet alleen ver bij hem vandaan maar ook ver op het podium heeft geplaatst. Dat geeft hem ruimte voor zijn choreografie die op momenten abrupt ontpopt. Strakke danspasjes en gezwaai met de microfoonstandaard wordt afgewisseld met momenten waarop hij het publiek als een leider toezingt. De verhalenverteller wordt door een groepje van zes met krachtige armbewegingen in de lucht, open handen en schuddende lange haren ontvangen alsof de Here zelf is herrezen. Een mooi contrast met de rest van het publiek, dat deze avond toch vooral stil lijkt te staan, en volgens Father John enkel naar het plafond kijkt. Misschien is dat de reden dat de band 15 minuten eerder afrondt.

Marlon Williams, door ons gezien op Lowlands, herkennen we amper. De man is niet alleen zijn baard, maar ook zijn introvertheid kwijt. Bescheiden en beheerst opent hij met gitaar en snaredrum. Korte lieve liedjes. Met de band maakt hij muziek waar surf invloeden in zitten, en waar vurige gitaarsolo’s sporadisch uit ontspruiten, close harmony refreintjes in voorkomen en waar vooral erg veel variatie in zit. De man boeit van A tot Z. De nummers pakken, of het nu een nummer is van Barry Gibb (‘Carried Away’) of eigen materiaal zoals ‘Vampire Again’. Zijn stem is erg bijzonder. Hij weet een groot deel van het publiek in te pakken, dat tegen de rest een paar keer “sssst” roept. Het is en blijft een festival waar mensen constant in en uit lopen.

Gaandeweg legt Williams meer en meer zijn kracht, ziel en zaligheid in de zang. Deze intensiteit komt zelfs duidelijk over als hij in een voor ons onverstaanbare taal zingt – het Maori. Hij entertaint en benadrukt wat hij zingt met passende moves. Aan zijn rechterhand een multi-instrumentalist die orgel, gitaar en viool speelt. Marlon is een veelzijdige vocalist. Ingetogen en gevoelig, scherp en krachtig, laag en zacht, luid en hoog. Het laatste nummer is intens en gaat helemaal los. Hij zingt “I am the man” en dat is geen understatement. The Man van dit Americana feest is een Nieuw Zeelander.

We gaan naar huis, voldaan. De avond was zeer gevarieerd. Van krachtige emoties bij Shakey Graves, tot de funky garagerock van Mattiel en van gelikte teksten van Neko Case naar scherpe hooks van Father John Misty. Marlon Williams, uit Nieuw Zeeland nota bene, spande de kroon als het gaat om variatie, en maakte op ons indruk met zijn presentatie, stem en intonatie. Gauw de albums checken!

© Marten Siegers | All Rights Reserved

 

 
 

 

 

 

De Oosterpoort Groningen

De Oosterpoort Groningen

Marten Siegers Recensent

 

No Comments

Leave a reply