De meeste mensen krijgen kippenvel bij het idee van een strand in februari. Wij niet. Al moeten we erbij zeggen dat het nu niet gaat om zand tussen je tenen, maar om The Beaches, een Canadese band die datzelfde zomerse gevoel moeiteloos weet op te roepen. Vanavond staan ze in de Melkweg, met Vera Siemons en Ben Kidson als opwarmers.
Over Vera Siemons hebben we niet veel te vertellen. Vooral omdat we haar bijna gemist hadden. Ergens half verstopt achter- en bovenin de zaal draaide ze haar set alsof ze een zorgvuldig gecureerde Spotify-playlist aan elkaar had geplakt. Alles vloeide naadloos in elkaar over: een mix van pop, indie, electro en disco die opvallend goed aansloot bij het publiek. Geen spektakel, maar wel een subtiele, perfect gedoseerde warming-up.
Ben Kidson sluit daar moeiteloos op aan. Met een opgewekte “Hallo Amsterdam!” (dat hij daarna nog een keer of vier enthousiast herhaalt) trapt de Engelsman zijn set af. De zaal is op dat moment nog verre van vol, maar dat lijkt hem weinig uit te maken. Kidson speelt alsof hij voor een uitverkochte Melkweg staat en geeft zonder te aarzelen het beste van zichzelf. Heel spectaculair wordt het nergens, maar de chemie tussen hem en zijn drummer is duidelijk voelbaar. Om die energie ook naar het publiek over te brengen, besluiten ze 'Torn' van Natalie Imbruglia te coveren. Een slimme zet: als je eigen repertoire voor de meeste mensen nog onbekend is, helpt zo’n herkenbare meezinger enorm om de boel los te krijgen.
Dat Kidson minstens zo’n grote fan is van The Beaches als wij, blijkt wanneer hij vertelt dat hij zijn manager om kaartjes voor de show in Londen had gevraagd… waarop hij te horen kreeg dat dat niet gelukt was, maar dat hij wél het voorprogramma tijdens de Europese tour mocht doen. Geen slechte ruil.
Gelukkig hoeven we niet lang te wachten op de hoofdact van vanavond, die we vorig jaar al op Lowlands hebben gezien. Inmiddels is de Melkweg tot de nok toe gevuld en zodra de lichten langzaam dimmen, voel je meteen hoeveel spanning er in de zaal hangt. Op de achtergrond klinkt het tikken van hakken over het podium en het gepiep van iemands voicemail, een theatrale aanloop naar wat komen gaat. Wanneer Jordan Miller vervolgens de eerste tonen van 'Last Girls At The Party' inzet, lijkt de zaal in één klap te ontploffen.
De Canadese rockband laat vanavond opnieuw zien hoe moeiteloos ze een publiek om hun vingers wikkelen. Met ijzersterke muzikanten en de stem van Jordan Miller die staat als een dijk wordt al snel duidelijk dat de zaal vanavond niets tekort gaat komen. Het is zo’n optreden waarvan je aan het begin al weet: dit gaat nog lang blijven hangen.
Misschien doen ze vanavond zelfs een tandje extra hun best, want meerdere keren benadrukt de band dat Amsterdam een van hun favoriete plekken ter wereld is om te spelen. Of dat nu puur charme-offensief is of oprechte liefde, het publiek lijkt overtuigd. Het is duidelijk: hier is een band die geniet van het moment, en het publiek voelt dat.
Met een repertoire dat alle kanten op schiet; van je ex de schuld geven van je bindingsproblematiek tot nummers over lesbische struggles en tracks die draaien om simpelweg doorgaan tot je de laatste op het feestje bent, er zit er voor iedereen wel iets herkenbaars tussen. Dat zie je ook terug in de zaal: het publiek is minstens zo divers als de muziek zelf. Tussen de jonge meiden vooraan spotten we hier en daar zelfs een (verdwaalde) witte man in pak. Knipoog.
De muziek van The Beaches is dus catchy én herkenbaar. Halverwege de show wordt ter ere van het nummer Did I Say Too Much gevraagd wie er in de zaal weleens aan ‘oversharen’ doet. Voor wie de term niet kent: meer persoonlijke informatie delen dan de situatie eigenlijk vraagt, praten zonder filter, terwijl het moment wél om eentje vroeg. Kortom is oversharen eigenlijk het sociale equivalent van te veel saus over je friet gooien: goed bedoeld, maar na een paar happen denk je toch “misschien was dit niet nodig geweest”. We hebben er allemaal wel eens last van… toch? Het publiek in ieder geval wel, want wanneer iemand op het podium vertelt over oversharen bij de vriend van een vriend, volgt er direct instemmend gelach uit de zaal.
Maar deze band hoeft niet uitbundig te zijn om binnen te komen. Wanneer Miller samen met gitariste Leandra Earl (nu op de piano) akoestisch het nummer 'Lesbian Of The Year', een nummer dat gaat over Earl die op late leeftijd erachter kwam dat ze alleen op vrouwen valt, inzetten, luistert de hele zaal aandachtig toe.
Toch bestaat het grootste deel van de avond uit losgaan en dansen. Zo ook tijdens Jocelyn, wanneer The Beaches één gelukkige fan kronen tot hun ‘Jocelyn van de avond’ met een sjerp. Wanneer de laatste noten wegsterven en de lichten weer aangaan, voel je nog steeds de nasleep van die zomerse chaos: zweet op je voorhoofd, glimlachen op iedereen om je heen, en dat warme gevoel dat alleen een goede avond live muziek kan geven. The Beaches hoeven geen moeite te doen om groots te zijn, en juist daardoor blijven ze hangen. Je verlaat de zaal niet alleen met oren vol muziek, maar ook met een hoofd vol herinneringen en stiekem een klein stukje zomer in je jas, klaar om weer de kou van februari in te stappen.
Heb je deze fantastische avond gemist? Dan zit er niks anders op dan de komende wintermaanden door te brengen met The Beaches op je koptelefoon. Maar geen paniek: op vrijdag 19 juni staan de Canadezen op Pinkpop. Zien we je daar… als last girl at the party?
© Demi Luna Traas
Support act: Ben Kidson
Demi Luna Traas