Terwijl de eerste winterse avonden van het jaar aanbreken, verschuilen wij ons vanavond in de AFAS Live voor een avond waar fans al maanden naar uitkijken: Florence Road en Wolf Alice. Nog voordat het concert begint hangt er al een uitgelaten sfeer. Terwijl wij met de beveiliging staan te kletsen, springen en zingen de fans vooraan in de rij al aftellend naar het moment dat de deuren opengaan. Niet zo vreemd: ondanks het gure weer horen we dat sommigen al sinds de vroege ochtend staan te wachten. En zelfs de meest toegewijde fans krijgen het dan uiteindelijk toch een beetje koud.
Florence Road trapt om acht uur af met een geluid dat het best te omschrijven is als een soort wind, alsof we voor een seconde weer buiten in de kilte staan. Gelukkig verdwijnt dat gevoel snel, want zodra ze écht inzetten barst het (figuurlijke) vuurwerk los. Leadzangeres en gitariste Lily Aron heeft een indrukwekkende stem, één die vooral schittert in haar lange, rauwe uithalen.
Voor een relatief kleine band klinkt Florence Road verrassend groots, al wordt dat helaas overschaduwd door een matige geluidsmix. Het schelle geluid helpt niet mee, maar de potentie is duidelijk hoorbaar. Het publiek lijkt dat echter minder op te pikken; het kijkt wat stijfjes toe, en die terughoudendheid lijkt de energie van de band ook langzaam te temperen. Richting het einde van de set weet Florence Road de energie weer op te voeren. Met de hit ‘Goodnight’ sluiten ze af met een kleine vonk van het vuur dat we eerder op de avond zagen.
We hebben nog even de tijd om het podium in ons op te nemen voordat Wolf Alice de zaal betreedt. Dunne glittersliertjes hangen op de achtergrond, deels in de vorm van een ster. Misschien een subtiele knipoog naar de videoclip van ‘Just Two Girls’?
Nog voor de lichten volledig doven, vult een lage, dreunende zoemtoon de zaal. Het licht vervaagt langzaam, en wij zitten op het puntje van onze stoel. Dan schieten de spotlights aan en stapt Ellie Rowsell door de stervormige glitters. Vanaf het eerste moment is duidelijk dat deze vrouw kan zingen als geen ander: moeiteloos, puur, en intens. De show zelf is technisch subliem; licht, geluid, alles klopt.
De technische perfectie van de show laat geen moment verslapping toe, en tijdens het derde nummer, ‘White Horses’, begint het publiek eindelijk een beetje los te komen. Wat ze precies in dit nummer hebben gestopt durven we niet te zeggen, maar elke toon valt precies op zijn plek. Alsof de band onze oren leest. En live knalt het nog eens een paar niveaus hoger.
Voor de fans die nog niet helemaal zijn meegezogen, zijn de gitaristen doorslaggevend. Het gebeurt niet vaak dat bandleden zo energiek en enthousiast zijn dat je, zelfs helemaal achterin en/of bovenin de zaal, je bijna schuldig voelt als je niet meebeweegt. Soms wordt het nét iets te opzichtig, maar beter te veel dan te weinig enthousiasme, in onze optiek.
Waar de studioversie van het nieuwe album soms wat vlak overkomt vergeleken met eerdere albums, komt het live een stuk meer tot leven. Toch zijn het vooral de oudere nummers, zoals ‘Smile’, ‘Bros’ en ‘How Can I Make It OK?’, die het publiek écht in hun hart sluiten.
Dat betekent niet dat Wolf Alice zich gewonnen geeft; de band rust immers niet op hun succes uit het verleden. Met het disconummer ‘Just Two Girls’ en een discobal die de hele zaal terugbrengt naar de jaren zeventig, of het dromerige ‘The Sofa’, weten ze ook de laatste twijfelkonten over de streep te trekken.
Toch blijft de energie in de zaal verbazingwekkend laag, iets waar de band het niet bij laat. Een politie-alarm klinkt, en achter de glitterslierten schiet een wit licht rond, zoekend naar de boosdoeners. Terwijl blauwe en rode lampen de zaal verlichten, zingt Rowsell passievol door een megafoon. Precies de vonk die de show nodig had.
Te midden van de explosie van licht en geluid bewijst Wolf Alice dat ze ook in stilte kunnen betoveren. Dat lieten ze eerder al horen tijdens het akoestische ‘Safe From Heartbreak (If You Never Fall In Love)’, en nu opnieuw met ‘Silk’. Wat deze band zo onweerstaanbaar maakt, is de gelaagdheid die in alles doorsijpelt. Soms heel letterlijk, in de vele, rauwe en zacht schuivende instrumentlagen, maar net zo goed in de teksten die zich pas na meerdere luisterbeurten volledig prijsgeven. Die spanningsboog houdt de zaal vast tot het allerlaatste moment, waardoor een toegift geen extraatje is maar een logisch verlengstuk. Bij veel acts voelt een encore wat kunstmatig, maar bij Wolf Alice juist als het deel waar je stiekem het meest op hoopt.
Met het prachtige ‘The Last Man on Earth’ en het dromerige ‘Don’t Delete The Kisses’ wordt de avond op een betoverende manier afgesloten, een finale die nog lang blijft nazinderen. Gelukkig hoeven we nog geen definitief afscheid te nemen: volgend jaar keren de Britten terug op Best Kept Secret, en we kunnen niet wachten om opnieuw meegezogen te worden in hun wereld.
© Demi Luna Traas
Demi Luna Traas