Met een gloednieuw album en een (ouder) repertoire waar je u tegen zegt op zak, staat Dermot Kennedy, de Ierse singer-songwriter, vanavond in de AFAS Live.
We zoeken boven in de zaal een plekje uit en lopen precies naar binnen tijdens het laatste nummer van voorprogramma Amble. Met hun folky sound blijken ze de perfecte opwarmer voor vanavond, want de zaal danst en zingt uitbundig mee.
Die warme, bijna sprookjesachtige sfeer wordt vervolgens moeiteloos doorgetrokken op het podium zelf. De vloer ligt bezaaid met rotsen, planten en hier en daar wat mos. Op de achtergrond staan enkele bomen en twee stenen wanden die zo onderdeel van een oude burcht hadden kunnen zijn. Zelfs achter in de zaal, nog voordat Dermot Kennedy een noot heeft gezongen, word je al volledig zijn wereld ingezogen.
Wanneer de zaallichten uiteindelijk doven, voelt het daardoor alsof die wereld echt tot leven komt. Iets na de oorspronkelijke starttijd worden we begroet door zacht vogelgezang, terwijl op de achtergrond videomateriaal verschijnt van Dermot Kennedy die door een dichtbegroeid bos wandelt. Langzaam breekt de zon tussen de bomen door, wat direct een prachtig, bijna filmisch beeld oplevert.
De stem van de Ier boort zich vanaf de eerste seconde dwars door de zaal heen. Met het rauwe en kwetsbare geluid waar de zanger om bekendstaat, weet hij direct diep te raken. Juist door die combinatie van kracht en breekbaarheid voelt iedere zin alsof hij recht uit zijn borstkas wordt getrokken. Die intensiteit gaat nergens verloren, mede dankzij een sterke geluidsmix: zelfs helemaal bovenin en achter in de zaal klinken zowel Kennedy als zijn band indrukwekkend helder en krachtig.
Toch voelt de energie in de zaal opvallend wisselend aan. Tijdens ‘Outnumbered’ zien we drie meiden achter ons volledig opgaan in het nummer, terwijl de rest van de zaal meer wegheeft van een rustige zee die langzaam heen en weer beweegt. Waar sommigen ieder woord uitzingen, lijken anderen vooral stil te willen verdrinken in de sfeer van de muziek.
Dat lijkt Dermot Kennedy gelukkig allesbehalve tegen te houden. Sterker nog, misschien past die meer ingetogen sfeer juist perfect bij wat de zanger vanavond probeert neer te zetten, want tussen de nummers door spreekt hij vooral veel dankbaarheid uit.
Kennedy vertelt openhartig over de beginjaren van zijn carrière, toen hij losse nummers en soms een EP uitbracht en vervolgens dagelijks checkte hoeveel mensen er luisterden. Vaak bleven die aantallen op één hand te tellen. Juist daarom voelt het voor hem nog steeds onwerkelijk om nu voor een zaal van duizenden mensen te staan die ieder woord meezingen. Het levert een oprecht moment op waarin de afstand tussen artiest en publiek even volledig lijkt te verdwijnen.
De kwetsbaarheid die Dermot Kennedy zo eigen maakt, blijft keer op keer indruk maken. Tijdens ‘An Evening I Will Not Forget’ wordt dat nog eens versterkt in een audiovisueel schouwspel dat diep raakt. De combinatie van zijn stem, de visuele achtergrond en het lichtwerk maakt het geheel intens en gelaagd, bijna alsof je even buiten de zaal en tegelijk midden in zijn herinnering staat.
Waar veel artiesten bewust ruimte laten voor interpretatie, kiest Kennedy ervoor om zich juist volledig bloot te leggen en zijn verhaal zonder omwegen te delen. Dat maakt de setting opvallend intiem, zelfs in een grote zaal. In ‘After Rain’ vertelt hij over iemand die er voor je is wanneer niemand anders dat lijkt te doen. Iemand die de kamer oplicht wanneer de wereld donker voelt. Het publiek luistert ademloos; de zaal is zo stil dat het voelt alsof iedereen even dezelfde gedachte vasthoudt.
Halverwege de show doven de lichten even en klinkt een gesproken fragment van een vrouw die reflecteert op hoe belangrijk het is om jezelf te mogen zijn, ook als dat betekent dat je anders bent. Ze spreekt over vriendschap en over het vieren van mensen om wie ze zijn. Het sluit naadloos aan bij wat Dermot Kennedy gedurende de avond lijkt te willen uitdragen.
Wanneer het licht vervolgens weer opkomt, staat de volledige band vooraan het podium, wat direct een intieme en bijna samengebalde setting oplevert. Ondanks de enorme schaal van de zaal voelt het opvallend dichtbij. In een ruimte vol duizenden mensen blijft Kennedy iets creëren dat persoonlijk aanvoelt.
Gelukkig is Dermot Kennedy vanavond niet de enige die iets geeft. Na het prachtige nummer ‘Endless’ blijft het publiek zo lang en hard klappen dat Kennedy zelf even vol verwondering staat toe te kijken. Dat gevoel van wederkerigheid wordt nog sterker tijdens ‘The Weight of the Woods’, waarvoor een fanproject is georganiseerd en de zaal langzaam verandert in een groene zee van licht.
Met de encore lijkt de zaal eindelijk de energie van de avond volledig te matchen. Tijdens ‘Better Days’ en ‘Power Over Me’ komt er plots een andere dynamiek vrij: waar eerder nog ingetogen werd geluisterd, wordt nu uitbundig meegezongen en bewogen. Het voelt alsof de opbouw van de avond hier pas echt samenkomt in één collectieve ontlading, waarin zowel het publiek als Dermot Kennedy elkaar volledig lijken te vinden.
‘Funeral’ sluit de avond af en maakt duidelijk dat we daar eigenlijk nog helemaal niet klaar voor zijn. Kennedy lijkt dat gevoel zelf ook te delen en geeft nog één keer alles wat hij in zich heeft, alsof hij het moment zo lang mogelijk wil rekken. In het publiek ontstaat een laatste, bijna filmisch beeld: een meisje dat op de schouders van haar vader zit, dansend en meezingend, terwijl de zaal de laatste echo’s van de avond met open armen opvangt.
Vanavond was een bijzondere avond. Het voelde even alsof we allemaal een stapje in de wereld van Dermot Kennedy mochten zetten, een wereld die zowel groots als intiem tegelijk aanvoelt. Het is zo’n show die blijft hangen, juist omdat hij zo oprecht en menselijk voelt. Een ervaring om te koesteren. En als je om je heen kijkt, is het duidelijk dat we daar niet alleen in staan.
© Demi Luna Traas
Demi Luna Traas