Down The Rabbit Hole 2026 – Vrijdag

4 juli 20260

Down The rabbit Hole, Beuningen, vrijdag 3 juli 2026

We zitten een beetje tussen twee hittegolven in als we in de periferie van De Groene Heuvels lopen. Op deze vlakke velden vol met tentjes zal je branden of smelten in de zon. Maar wel beter dan pal naast de Kruidvat Meezing Parade staan; dat is een geheel andere nachtmerrie. Toch oogt alles eenmaal op het terrein paradijselijk en gemoedelijk. Mensen volleyballen of doen yoga. We beginnen bij Jacob Dwyer, een Britse multidisciplinair kunstenaar die werkt met spoken word en ambient soundscapes. Zijn album opent met ‘I Hate Dying’, De onderwatergeluiden van zijn album ‘Tom’s House’ herkennen we. De kunstenaar zit op een stoel op een klein podium naast een muur van speakers. Hij bedient alles op zijn iphone of op een klein rood paneel. We horen spannend klinkende soundscapes, dialogen en monologen op tape. Hier had de yoga ook kunnen plaatsvinden denken we totdat we luid gedonder horen. Hij ondersteunt alles met zijn live vertellende en indringende stem. En een hoop geluiden. Sommige bezoekers luisteren op betonnen bankjes met de ogen dicht, anderen lopen weg. We begrijpen dat hij vertelt over een gebeurtenis waarbij hij na zes uren aan het IJsselmeer een koffer vindt met gaten. Samen met zijn hondje Ziggy. Hij trekt de koffer de wal op en overhandigt het aan de politie. ‘Someone cut some holes in it’ komt terug als een loop. Als er lekkere ritmes uit de speakermuur klinken, trekt dit nieuw publiek. De combinatie van lekker mellow op muziek bewegen en aandachtig luisteren naar een verhaal is maar moeilijk tegelijkertijd te realiseren. Maar deze mysterieuze kunstvorm heeft toch onze aandacht getrokken.

Het Nederlands Philharmonisch onder leiding van Alejandro Cantalapiedra speelt maar liefst twee keer. Ze zijn de 'huisband' van Sticks, bekend van Opgezwolle. Hij voelt zich thuis op het podium, beweegt makkelijk tussen orkest en publiek. Deze man is een kartrekker (hij heeft vele projecten op poten gezet) en dat straalt hij ook uit. Het publiek steekt massaal de handen in de lucht al voordat hij het kan vragen. De combinatie van rap en een klassiek orkest is erg ongewoon. We menen dat de instrumenten met de lage tonen echt wat toevoegen, maar de strijkers met de hoge noten landen niet lekker. Het veld is inmiddels ramvol, je kunt er op de koppen lopen. De verhoogde randen van het veld van de Hotot zijn bezaaid met zittende mensen die van een afstandje het hele podium kunnen zien.

We zien al vroeg in de middag mensen lekker rustig dansen. Zowel in de Bizarre (op Spaanse / Caribische grooves) of op een terras genaamd Aperol, op het water. Er zwemmen bijna geen mensen. Dat komt later. Enkel twee meiden in een catamaran bootje schieten het meer op als een jongen ze wegduwt, de achterste kukelt achterover. Waterpret.

De Folkpop van Jacob Alon belooft een stil en aandachtig publiek te vergaren. De Schot schijnt te beschikken over een hemelse stem. Hij wordt uitgebreid aangekondigd door een overenthousiaste Rotterdammer die uitbundig elke landstreek verwelkomt, oude en nieuwe Konijnenfans. Met een voorkeur voor de non-binaire. Wat dat is Jacob Alan ook. Gelijk is helder dat ze over een hemelsachtige, engelachtige stem beschikken. Als bij het tweede nummer de band erbij komt dan denk je: dat is eigenlijk helemaal niet nodig. Het getokkel, de zachte dromerige tonen van deze melancholische pop brengt je een sfeer vergelijkbaar met de mellow folk albums van Neil Young. Alleen Jacob Alon heeft een betere stem. De tent is vol, koel en de sfeer is warm.

Via de kerk, beplakt met activistische teksten in rood en wit, komen we bij het intieme podium van de Bossanova. Er hangt een Palestijnse vlag. Girl Group, bestaande uit 5 meiden, begint acapella maar al snel stuiteren ze over het hele podium.

Het schittert op de heuvels. Van mooie jonge mensen in zorgvuldig samengestelde kledingstukjes. Deels volgens de laatste mode om ook onderjurken als bovenjurken te dragen. Zelfs de nieuwe blank houten vlonderplanken lijken te stralen. Het gras is groen en wordt netjes bijgehouden door vrijwilligers met grijpertjes en prikkers.

Peaches krijgt het luidste gejuich. Niet door de muziek maar door het showen van hun achterste in string. De artiest komt op in een piemelpak, van top tot teen, bijgestaan door twee wilde dansers. De artiest heeft bij elk nummer een ander outfit in petto. Je vergeet bijna dat alle muziek op tape staat, want deze theater, kostuum en choreografie cocktail blaast je van de ene in de andere verbazing. Het is sex wat de klok slaat. Twee dansers, een man en een vrouw maar zo gekleed dat ze hetzelfde lijken, voeren een erg sexuele show op, inclusief bewegingen die bij een paringsdans horen. De artiest met een enorme podiumbegeerte lijkt de sex nog meer op de voorgrond te hebben gezet dan in 2022 toen we ze zagen op Welcome To The Village. ‘No Lube So Rude’ is de nieuwste plaat, de eerste sinds 10 jaar, van Peaches. Daarmee wil de artiest benadrukken; je hebt een stem, wat er ook gebeurt, laat je horen. Dat zien we ook als ze elke keer kleding uittrekken en er wat nieuws tevoorschijn komt; bv de tekst “Gays For Palestines’ maar uiteindelijk ook een pak met schaamhaar op een huidkleurige onderlaag. Het is gekker dan gek als later ook lange slierten schaamhaar op tepels zijn geplakt. Er zijn dansers met een kostuum van riemen en een rode badmuts die de hele gezichten bedekken waar talloze spikes uitsteken. Haar make up zegt; ik ben een horrorclown. Het publiek is echter vriendelijk, blij en vrij. De ene bezoeker geeft de ander een compliment over zijn mooie blouse. Andere bezoekers voeren net buiten de tent een sexy dancebattle op, met 10 meter ertussen. En de eersten trekken hun kleding uit en springen in lingerie het meer in, tussen Peaches en de reddingsbrigade.

Bij Son Mieux breekt definitief de zon door. We horen bekende hits en zien een band bijna allemaal voorzien met zonnebril. Aan de randen van het veld dansen mensen vrolijk mee op deze opbeurende positieve muziek. De eersten zijn al verbrand.

Zwangere Guy is een vaste gast op radio Studio Brussel, maar in Nederland nog niet erg bekend. Hij maakte in 2019 de plaat ‘Wie Is Guy?’om vervolgens te komen met ‘Dit is Guy’, in 2025. Gorik van Oudheusden, die vele schuilnamen en pseudoniemen gebruikte de afgelopen jaren, zegt wel te weten wie hij nu is. Of in elk geval heeft hij de muur om zich laten vallen. Hij heeft genoeg om over te rappen gezien hij al vanaf zijn 14e uit huis is. Diepe dalen ook. Middelengebruik heeft echter plaats gemaakt voor sport en yoga.

‘Ik ben maar een kleine Brusselaar he, verstaan jullie überhaupt iets van mijn gezever?’ Het is wel typisch zoals hij is; bescheiden. Maar meer nog is hij oprecht. Zijn dankbaarheid, dat hij hier in Nederland mag staan voor zo veel mensen, zijn bewondering voor de Nederlandse hiphopscene en vooral hoe hij zijn teksten doorleeft vertolkt. Hij rapt over in de shit zitten. Over het harde leven dat hij had. Zijn oude leven, zoals hij dat noemt. Maar hij doet dat alsof het gister heeft plaatsgevonden; uit het diepste van zijn tenen rapt hij met rake lyrics waar de de woede en de onmacht van af spettert. Hij is de eerste rapper die kippenvel bezorgt. ‘Loin dÍci’, die in het Franse begint, laat ook horen hoe overtuigend deze taal kan zijn in raps.

Ciara Mary-Alice Thompson, oftewel de Ierse singer-songwriter CMAT is na een periode van feesten weer wat met muziek gaan doen, met dank aan Charli XCX. Ze kwam gelijktijdig met Chapel Roan en Sabrina Carpenter de hitlijsten bestormen met haar ‘Take A Sexy Picture Of Me’. Haar humor en maatschappijkritische houding (over de Palestijnse zaak bijvoorbeeld of het kapitalisme) maken ons erg nieuwsgierig. Ze opent met ‘The Jamie Oliver Petrol Station’. Een lekker nummer met een aanstekelijk refrein: ‘I'm saying, Ciara, don't be a bitch / The man's got kids / And they wouldn't like this.’ Catchy maar ook met venijnig geschreeuw. Ze showt haar achterste waar haar naam op staat met blauwe letters. Ze moet het doorgaans zwaar verduren, wat Jan en alleman ongegeneerd roepen over haar postuur. Dat is ongekend (als een omroep als de BBC de comments moet verwijderen). Haar lijf is nadrukkelijk onderdeel van de show, maar die van de andere bandleden ook. Alle kleding is rood of blauw. En de pianist heeft hetzelfde rokje aan als de violiste. Veel dans. Het is sexy, grappig en uitbundig met een shout out voor de Gay Community (ze haalt ook Peaches aan). Als de band in een foto-pose compleet tot stilstand komt, geloof je bijna niet dat dit echt is. De muziek is divers, haar stem lekker met een klein beetje een country feel. Maar het theater en de rebelsheid maken de meeste indruk.

TOMORA is een een combinatie van de Noorse singer-songwriter AURORA en block-rockin’ beatpionier Tom Rowlands van The Chemical Brothers. Dat klinkt erg interessant. Hun album ‘Come Closer’ wordt omschreven als ‘een gloednieuw project dat tijd, ruimte en genres overstijgt’ Het optreden doet dat. Aurora is gelijk met een soort van tweelingzusje gehuld in een zusterpakje. En samen maken ze de show met zang, accessoires en weelderige dans. Al gauw is de tent te vol voor een bijpassende extatische dans. De lome diepe bassen vormen een vreemd contrast en de laatste konijnen worden tot op de achterste campingvelden uit hun tentjes gebukt. Het is vrij abstract allemaal. Het is meer een crossover kunstvorm dan een muziekoptreden. Maar erg eigen.

De Kerk op het terrein, de Holding genaamd, staat ruimer in het veld dan vorig jaar. Het is volledig gehuld in activistische teksten in fraaie lettertypes: Free Congo, Trans Power en Fuck Ice. Het ziet er gestyled uit, alles in rood wit en zwart. Maar mensen mogen zelf ook wat op een muur kladden. Strijdkreten. Kaat van Stralen kan daar ook wat van, deze voorvechter van vrouwenrechten. Maar meer nog is ze een plezant mens die oprechte muziek maakt. Ze staat goed op een poëziefestival, met haar rake teksten over seksuele vrijheid, onzekerheid en ongemak. Ze heeft een band die dit in feite alleen maar onderstreept met erg energieke afwisselende punk en rock en roll. ‘Ik heb het gevoel dat dit een epische show wordt’, zegt Kaat van Stralen aan het begin van de show. ‘Projectje’, een zeer persoonlijke reflectie, bevat een prachtige harmonie. Het publiek beantwoord dit met luid gejoel. ‘Vieze Vlinder’ wordt vooral door de vrouwen luidkeels meegezongen. Of Kaat weet hoe het werkt? Kaat van Stralen bewijst met ‘Ik weet hoe het werkt’ dat ze geen eendagsvlinder is en zet de zaal op z'n kop. Het euforische publiek wordt met blikken vol ongeloof gadegeslagen door Kaat en haar band. ‘Stop met Wenen’ is het sluitstuk van deze epische show waarin ze iedereen op de grond te hurken krijgt om vervolgens de grond te laten trillen. Waar eerst nog alleen een flinke groep in het midden van de kerk stond te springen, doet nu de hele kerk dat. Ze zetten de tent op zijn kop, en keren het binnenste buiten. Puik gitaarwerk en puntige ijzersterke nummers. Kaat is dichter, rocker en een sexy podiumdier. Ze doet haar naam eer aan want ze straalt van oor tot oor tussen de nummers door. De band staat als een huis waarbij alles klopt. En dan zijn haar teksten eigenlijk nog maar moeilijk te verstaan. Het kan dus nog beter!

Apparat klinkt na Kaat als erg elektronisch, bedacht en onpersoonlijk. Dat is niet helemaal fair. Maar de schimmen op het podium, of de contouren in paars licht, maken de band niet erg toegankelijk. Het kan de bedoeling zijn dat je hierdoor makkelijker je ogen sluit en je mee laat voeren op de sferische mix van ambient en techno muziek van deze act van de Duitse Sasha Ring. De tent de Fuzzy Lop staat in elk geval vol.

Goede sfeer is ook te vinden op het Idyllische Veldje. Rond 23 uur zitten de picknickbanken bij de eettentjes vol. Gemoedelijke gesprekken, een hapje, een drankje. Nabij staan mensen een beetje te dansen of te kletsen bij de tropische vibes van Discos Horizontes & Jamaican Jukebox. Daarachter is een groot kampvuur waar mensen omheen zitten in een soort arena, drie rijen hoog. Terwijl even later Little Simz het hele veld van de Hotot opsweept. Met raps maar ook energieke beats.

Deze vrijdag van Down The Rabbit Hole wordt beheerst door activistische artiesten. En dan met name gender of sexe gerelateerd. Peaches, Jacon Akon, CMAT en Kaat van Stralen zijn strijders in het veld. Op een andere manier weet de Belg Zwangere Guy zich hard te maken voor het onrecht dat hem is aangedaan. Hij maakte indruk met zijn oprechte teksten en intense voordracht. Kaat van Stralen echter, daar kan niemand aan tippen.