Down The Rabbit Hole 2026 – Zaterdag

5 juli 20260

Down The rabbit Hole, Beuningen, zaterdag 4 juli 2026

Er staat een man met een megafoon enthousiast publiek te vergaren voor sex en gratis koffie. We snappen niet goed dat je gratis koffie nodig hebt om tot sex verleid te kunnen worden, maar goed. Veel animo is er dan nog niet. Het gros wil een beetje eten, of is blijven hangen bij het Australische Folk Bitch Trio, om de kater fluweelzacht te laten wegebben.

The Sacred Souls brengt erg veel soul. Met een backing vocal die veel woohoo klanken zingt, een zanger die echt erg soulvol is en muziek die gewoon lekker vol is. Lekker om een joint bij te roken of om je op je rug te laten kriebelen door je vriendin. Zijn aanklacht tegen genocide en de behandeling van immigranten vertaalt hij in een zwoel nummer over liefde ‘Love is The way’. En zo is dat. Een groep op het vlot zit in een hele andere flow. Ze staan samengepakt te dansen en ‘Noodgeval’ te brullen. Niet alleen Son Mieux plaatst oorwurmen ('Multi Colors!"). Goldband kan het ook.

De uit Nashville, Tennessee, afkomstige All Them Witches overtuigt onmiddellijk. Een muur van gitaren en een lekker doorleefde stem. Hij zingt wat laid back, en geen woord te veel. Ze trekken wat meer mannen van boven de 40, maar dat zijn ze zelf nog niet. Hun sound is in elk nummer ijzersterk. Soms wat meer bluesrock (zo vet dat je er op zou kunnen pogoën), soms wat meer prog rock. Zware riffs of zompige grooves uit de bloedhete zuidelijke staten van de USA. Noem het pompende rootsrock. Alleen het nummer wat hij aankondigt als een oud nummer gaat een tandje langzamer. Ze nemen de tijd het op te rekken, te kneden. De viool hoor je niet, maar de gitaren zijn lekker vunzig. Na twee rustige intervallen beukt de band maar door en door, hoger en hoger. Deze ‘old song' loopt zo de tien minuten reservetijd in. Wat een fantastische band. De zanger ook, gezien hij schitterende harmonieën kan zingen terwijl de band hard en stevig doorbeukt.

Voormalig straatmuzikant Sierra Ferrell en haar band zien er bijzonder gestyled uit. David Byrne is zelfs zo onder de indruk dat hij later op een enorm scherm een foto van haar kledingkast toont. Sierra opent met ‘Dollar Bill Bar’. De mannen in crèmig katoen en cowboyhoed, en Sierra in een streepjes suit. Maar haar gezicht schittert en blinkt van het goud. Ze heeft een erg goede stem die moeiteloos de countrymuziek naar een wat alternatieve hoek tilt. Niet voor niets hebben ze geopend voor Mumford and Sons. Het publiek laat yells horen, klapt en danst. Er ontstaat spontane linedance in het publiek, rijen dik. Deze muziek maakt mensen blij. De ukulele en viool zorgen voor een levendig tafereel op het podium, alsof ze in een oude bar staan.

Johnny Marr geeft een bijzonder afwisselende show. Hij speelt ‘Please Please Please Ley Me Get What I Want’ uiteraard akoestisch en met band, nieuw werk en oud werk van The Smiths. Die laatste categorie wordt door de wat oudere generatie ontvangen als een feest der herkenning. Hun blijdschap komt tot uiting met een kort dansje, om vervolgens met telefoon het nummer op te nemen. Het erfgoed van de invloedrijke rockgroep The Smiths wordt zo beschermd. Soms hoor je een erg herkenbare eighties sound, alsof Depeche Mode elk moment kan opduiken met ‘Just Can’t Get Enough’. Lekker is de gitaarmuur die klinkt waar hij letterlijk achterover in gaat hangen met zijn ogen dicht. Met een oude The Smiths klassieker (“How Soon is Now’) brengt hij met zijn band de roll weer terug in de rock; het borrelt en ronkt en de gitaar jengelt en schuurt.

The Last Dinner Party kwamen in 2025 met hun album ‘From The Pyre’, de stijlvol uitziende vrouwenband uit Londen heeft al geopend voor Nick Cave en The Rolling Stones. Vocals die een beetje zang van The Last Internationale combineren met Kate Bush en wat Spaanse pepers. We zijn erg benieuwd of deze baroque indie rock live niet een beetje over the top is. Saai is het in elk geval niet. Muzikaal leunt het op de gitaren die als zware motoren om de haverklap ronken en wegscheuren. Maar de zangeres Abigail Morris is erg opvallend. Ze weet met haar zwarte hotpants toch de meeste aandacht te trekken daar de rest gekleed is in extravagante prinsessenjurken in een beetje punk steam stijl. Haar stem blijft goed overeind bij deze stevige bijna metalachtige rockopera. Steady als Sharon van Adel en met een felheid van Nina Hagen. En anders weet ze met haar energieke sexy performance de aandacht wel vast te houden. Echter, de rhythm gitariste Lizzy Mayland neemt ook de lead vocal op zich in een nummer wat ongelooflijk hard en ruig over het veld wordt geslingerd. Ze doet een stukje samen op engelachtige wijze met Abigail. Hun hit, het aanstekelijke ‘This is the Killer Speaking’, wordt uiteraard ook gespeeld.

Baxter Dury, de zoon van Ian, valt vooral op door zijn performance. Hij trekt elke keer zijn colbert half uit, showt zijn blouse, doet een paar moves en trekt het dan weer aan. Als je zo je publiek wil bereiken met je muziek dan achten we de kans van slagen erg klein. Maar daar vergissen we ons in. Bij Baxter Dury klinken heerlijke loopjes. Het werkt toch wel erg goed, zijn donkere spoken word achtige voordracht met de sterke reffreintjes van de erg mooi gezongen backing vocals. En dan ook nog de fantastische baspartijen. Het nummer ‘Cocaïne Man’ gaat over in een enerverende dance. De diepe bas en spoken word maakt dat mensen tot achterin de tent staan dansen. Het is zelfs een beetje Beastie Boys.

We gaan even kijken bij Bengaals-ierse muzikante Joy Crookes met haar retro soul. Ze heeft een fijne stem en er heerst een zwoele vibe. Ook de ritmesectie is lekker.

Het consumptiegedrag; het maakt niet uit wat je doet. Je bent of behoorlijk duur uit of ontzettend duur. Een rakketje, 3,50, een halve bak koffie in een plastic beker, 3.80. Een broodje hamburger in een variant; 14,50.

David Byrne bereikte geen sterrenstatus als Madonna of Michael Jackson in de jaren tachtig, maar hij staat als een huis. De grondleggers van de eighties mogen er zijn; Nick Cave, The Cure en David Byrne van Talking Heads vergaren een nieuw publiek. We zijn erg benieuwd wat er van zijn sneer naar Trump op ‘American Utopia’ uit 2018 overblijft gezien zijn laatste album ‘Who is The Sky’ vrolijkheid en positiviteit eert. Hij komt op in het oranje en staat zo lekker op het podium dat het geen probleem voor hem is het nummer opnieuw op te starten. In totaal staan ze daarna met 13 man op het podium, waarvan 5 dansers. De percussie is verdeeld over 4 muzikanten. En dit alles staat geen moment stil maar vormt een constante choreografie tegen het decor van beelden. Het ene moment kleurt al het ander rood en het andere moment zie je een haarscherpe stad op beeld. De muziek zelf klinkt ook haarscherp. Elk instrument valt lekker op zijn plek. Het is een beetje musicalachtig en de praatjes, hoe kort ook, lijken van hem een leraar te maken. Maar daar gaat het niet om. Het is de verbinding die te gek is. Overal zie je mensen, groepjes, stellen gekke dansjes doen. Achterin staat een groep van 50 man die de handen de lucht in doet en dan naar beneden op de grond terwijl ze naar voor en achter bewegen. Er ontstaan groepjes mensen die rondjes rennen naast nota bene mensen die de limbo dansen. Maar dan tijdens beelden op groot scherm van de NYPD die met hele andere dingen bezig zijn. Byrne zijn ritmes zijn ijzersterk, en de meerstemmig gezongen stukken zijn zo karakteristiek voor zijn muziek. Veel jonge mensen gaan uit hun dak. Vanaf ‘And She Was' danst iedereen zo'n beetje. ‘Psycho Killer’ en het sluitstuk ‘Once in a Lifetime’ maken indruk. Zijn credo ‘Love and Kindness are a form of resistance' is misschien wel waar. Byrne zelf overstijgt de term muzikant, het is een cross-over kunstenaar die alle disciplines beheerst. De positiviteit in zijn show heeft in elk geval behoorlijk wat ellende verpulverd.

The Mary Wallopers doen eigenlijk hetzelfde, maar dan lijken het iets meer door je strot te drukken. De Ieren brengen activisme en maatschappijkritische boodschappen; Eat The Rich, Palestijnse vlag en een immigratie song. Met hele vette drums, een accordeon en een penny whistle zetten ze de tent op hun kop. Rebels of niet, de Ierse taal van een feestje bouwen verstaat iedereen.

The XX sluit de zaterdag af. Het publiek kan niet wachten, het lijkt wel of iedereen zich richting Hotot podium begeeft. En terecht, de sfeervolle, lome muziek van Romy Madley Croft, Oliver Sim, en Jamie Smith zorgen voor een dromerig slotstuk. Maar niet voor lang - het zal slechts een opwarmer blijken te zijn voor een nog lange nacht met feest.

Een erg afwisselende zaterdag zorgt ervoor dat we maandag gelijk een LP van All Them Witches willen halen en deze heel hard op de veranda willen afdraaien. David Byrne wint echter de originaliteitsprijs. Het is een verademing een vrije kunstenaar te mogen zien werken.