Als het Badhuis van de Kruidvat plek zou hebben voor 100 gasten dan was het nog vol. In een lange rij kijken badgasten reikhalzend uit naar al badderend meezingen achter een rood gordijn. Op het terrein zien we een nog langere rij bij Croque Madame. Misschien heeft de man met de megafoon daar gister dan toch voor gezorgd.
De Nachtwacht zal moeten beginnen met weinig mensen in de Fuzzy Lop. Het is ook nog maar 12.30 uur. De zanger Jiri Taihuttu komt uit de hiphop en zou nu echt beland zijn in een setting die hem als een jas past. De band, inclusief drie achtergrondzangeressen en saxofoon, maakt funky pop. Maar het is vooral erg verrassend. Met een zanger die een voordracht heeft die past bij een Indiaan uit de Amazone verwacht je geen Nederlandse teksten met de zachte G. Maar eerlijk is eerlijk; zo werd het wel aangekondigd: “de Steely Dan van Venlo”. Hij laat eigenlijk onmiddellijk zijn gitaar scheuren en blijft dan doen, afgewisseld met fragmenten zoete pop. Als Tariq Pijning achter de keyboards vandaan komt om vooraan even een potje Sax te spelen, brengt dat niet alleen een glimlach op de gezichten van de achtergrondzangeressen. Ze veranderen op dat moment ook in achtergronddanseressen en het publiek laat horen dat het feest begonnen is. Een later duel tussen sax en gitaar levert dezelfde euforie op. De zanger krijgt alle handen in de lucht (‘Ecstacy’’) en iedereen op de grond (dus de inmiddels volle Fuzzy Lop van voor naar achter) tijdens het 15 minuten durende ‘Josephine’. Mooie tekst ook: ”Mamma heeft de hand in de bijbel maar Josephine trekt haar eigen plan”. In ‘Vader Please’ laat hij horen hoe hoog hij kan zingen en gooit hij nog meer passie in zijn gitaarspel. In deze blues speelt hij de sterren van de hemel alsof hij wijlen Gary Moore de hand wil schudden.
We zien Naaz haar entree maken in een soort van trouwjurk. De zangeres kan alle kanten op met haar stem. Vooral hoog ook. We vinden de meer ingetogen lagere stukken het mooist. Met name hoe indringend ze zingt: “This world ain't beautiful. Not for all.” Een thematiek die bij verschillende podia de kop opsteekt.
In de kerk (Holding) staan Khadija El Kharraz Alami en producer Cheb Runner (alias Reda Senhaji) onder de naam AJJIT. De performance-artist Khandija staat het publiek toe te spreken zoals Amerikaanse tv dominees dat doen, maar hier ziet het er wel mooi uit. Deze opzwepende manier van dansen en spreken werkt: “Breathe, grief, let go, grief mother grief”. Het gaat om energie van het lichaam en dat is te zien. Diepe bassen en repeterende noten zorgen voor een soort van extatische trance. Totdat de bassen nog dieper worden, het tempo omhoog gaat en het techno wordt.
Derya Yldrim & Grup Simsek heeft een bijzondere gitaar, een Turkse luit, en ziet er met haar band erg oosters uit. Ze zingt vooral veel van haar laatste album wat gaat over “We have to fight for each other and speak for us’. Haar gitaar is een lekker combi met de wahwah sound van de gitarist. De muziek komt voort uit oude folkmuziek uit het voor ons onbekende Anatolië. Dat blijkt het grootste deel van Turkije te zijn. Na 20 minuten heeft ze de tent vol.
DTRH belooft ons met Beirut sepia getinte melancholie. Gecombineerd met een soundtrack die hij maakt voor een circusgroep maakt ons dat razend benieuwd. De klaagzang tegen stuwende ritmes. Blazers zorgen voor een volle sound. De band van Zach Condon is echter niet Oost-Europees maar komt uit New York; de Balkan Invloeden heeft hij opgeduikeld in Parijs. Hij is echter van alle markten thuis, maakte een album met Mexicaanse volksmuziek om zich vervolgens in Noorwegen terug te trekken. De band, totaal zes man sterk, maakt een erg pretentieloze indruk. De zon begint weer te schijnen als ze beginnen. Er zijn twee trompetten en Zach wisselt een klein gitaartje af met een derde trompet. Zijn stem is warm en de melodieën laten menige bezoekers zachtjes mee wiegen. Het enige spektakel op het podium is de afwisseling van instrumenten, er verschijnt ook een accordeon. Halverwege zelfs wat glimlachen op de gezichten van Zach en de drummer. Maar er is geen dans, licht- of beeldshow. Een groepje meiden staat met lange halen te zwieren en een beetje bier te drinken. Het volgende nummer begint ingetogen en als er heel abrupt drums bij komen blaast dat een van de meiden letterlijk omver. Tot hilariteit van de anderen die niet in staat zijn haar gelijk omhoog te trekken. Niemand zag dat aankomen. Wij ook niet. Dat geldt ook voor de line-dance die achterin ontstaat en groeit als kool. Tot een rij van 20 man lang en dat 8 rijen diep. Allemaal zo ongeveer op de maat met dezelfde stappen, draaitjes en handclaps. Dat is best indrukwekkend. Zach ziet dit ook: “This dancing section over there is incredible”. De show is in het publiek. Laat de muzikanten maar doen waar ze goed in zijn: muziek en sfeer maken.
We hoppen het terrein over langs verschillende podia. In de arena Bossanova zien we de Londenaar Raynor met band. Iedereen zit op bankjes te wachten tot ook de vloer gevuld is met zittende mensen. Het lijkt wel een Sit-Inn. Je zou verwachten dat iedereen wel gelijk gaat staan als Raynor, met zijn frisse, aan Blocparty verwante sound, begint maar dat is niet zo. Het is de laatste festivaldag, vermoeidheid gaat in de benen zitten. Het publiek in de Holding moet wel blijven staan want het is vol als Honey I’m Home speelt. De bas is echter standje dreun voor je kop. Daarom lopen we door naar Hotot waar IJSLAND heeft afgetrapt met een zeer politiek geladen opening. Eigenlijk ook een dreun voor je kop. De rapformatie roept op om blij te zijn in de dit land wat zoveel privileges kent. Maar ook om degenen die last hebben gehad van die privileges naar voren te komen. Ze roepen ook op om meer boeken te lezen. Het is een gevarieerde show waar je in het publiek Palestijnse vlaggen ziet en uit de sample collectie ’Hemel en aarde bewegen’ van Edsilia Robley krijgt voorgeschoteld. Op het podium zien we Abel een zwart soort KKK-pak aan hebben. Als het afgeladen veld later leegloopt passeert bijna iedereen de Teddy Widder tent, waar Matt Berninger met band speelt. Een enkeling loopt naar binnen maar het gros loopt de poort uit. De zanger van The National heeft een vertellende manier van zingen en begint vrij rustig. Thematiek is soms opmerkelijk. Hij heeft een nummer over jus d' orange uit Indiana; ‘Frozen Oranges’. De mondharmonica die hij sinds kort bespeelt valt in goede aarde. Als we teruglopen naar de Hotot staat in het Rabo Club Huis Thijs Boontjes ‘Deze Nacht’ te zingen. De zanger is zo populair dat het publiek of bijna het meer in rolt of de hoofdroute van het terrein staat te blokkeren. Hij heeft een echte tent nodig, met een dansvloer. De Hotot is alweer lekker gevuld en de randen, de taluds, zijn zo populair om te gaan zitten dat je er maar amper doorheen komt. De wolken trekken langzaam weg als Loyle Carnier met een peace teken op komt en met mellow beats zijn lyrics rustig komt rappen. Het nummer over plastic is sterk. Over het hebben van een plastic horloge, een plastic coupe en plastic vrienden. Het helpt hem dat hij een liveband heeft. En weer terug in de Fuzzy Lop kan je zien dat er niks plastics aan is aan de Panic Shack, old scool punk met teksten uit het leven gegrepen als: ‘I Don’t Wanna Hold Your Baby’. Terecht dat daar eens een nummer over wordt geschreeuwd.
Van Florence Welch oftewel Florence + The Machine sta je bij haar ook goed als je wilt schreeuwen. Ze opent stevig met haar laatste hit ‘Everybody Scream’ van haar zesde album met dezelfde titel. Volgens OOR ‘een ontzagwekkende plaat’. Nou, dat blijkt live ook zo te zijn. In deze muziek zit een soort spanning. Deze wordt door danseressen in zwierig wit uitgedreven. Zelf heeft ze een roze zwierige jurk aan. Haar stem overtuigt tot achterin, waar de mensen op het talud al geruime tijd wachten. Het is krachtig, doorleefd en liefdevol. Maar er zit ook iets van hekserij bij. Het toepasselijke nummer 'Rabbit Heart (Raise it Up)’ wordt ingezet. Als je iemand wil opofferen prima, maar als je zelf opgeofferd wil worden kruip dan bij iemand op de nek. Daar wordt ondanks de zwakke beentjes na een weekend sjouwen over De Groene Heuvels toch wel aardig gehoor aan gegeven. Maar het mooist is de bezwerende impact van deze topzangeres; mensen dansen alsof er nog iets moet worden losgelaten. Solo of in groepjes maar zeker ook de stellen die of de liefde of de vrijheid lijken te vieren; omhelzingen, brede glimlachen en zwieren met armen. Voeten die in cirkels willen dansen. Zo moeten de sixties eruit hebben gezien. Indrukwekkend.
En daarmee sluiten we deze editie van Down the Rabbit Hole af. We kijken terug op een doorgaans zonnig weekend vol uitbundige, vriendelijke en dansende mensen. We genoten van een grote diversiteit aan muziek en podia op het altijd mooi aangeklede festivalterrein. Tijd om weer langzaam boven te komen uit deze Rabbit-bubbel.
©Marten Siegers
De Nachtwacht | Naaz | Derya Yildirim & Grup Simsek | Beirut | Ajjit
Claw Boys Claw | IJsland | Matt Berninger | Loyle Carner | Panic Shack
Florence + The Machine © Bart Heemskerk
