De afgelopen dagen hebben we allemaal met samengeknepen billen toegekeken hoe het weerbericht voor Lowlands er steeds somberder uit begon te zien en gehoopt dat elke regendruppel die viel betekende dat Biddinghuizen dit weekend gespaard zou worden. Alle regen die nu al gevallen is kan immers straks niet meer vallen, dat is hoe het werkt… toch? Terwijl we wat aan de vroege kant het festivalterrein oplopen, begint het inderdaad een beetje te druppelen. Gelukkig zijn we bewapend met een goede regenjas en/of poncho, dus overleven we dat ook wel weer.
Om het weekend meteen goed af te trappen, beginnen we in de X-Ray. Een klein goedmakertje voor vorig jaar, toen we daar door de drukte niet naar binnen kwamen nadat een verkeersbegeleider zijn baan iets té serieus nam. Met uitzicht op de India, waar een flinke groep fanatiekelingen yoga beoefent, zitten we nog even buiten terwijl de eerste zonnestralen doorbreken. Joepie!
In de X-Ray is het nog rustig, maar het publiek dat er wél staat compenseert dat ruimschoots. Vlak voor het podium zien we, zoals nog wel vaker zal gebeuren, een stok met daarop een mascotte. Het is een van de vele manieren waarop festivalgroepen elkaar tussen de duizenden bezoekers herkennen. Dit keer gaat het om een verlichte flamingo, die zo enthousiast heen en weer wordt gedraaid dat je er vanzelf vrolijk van wordt. Een goede toonzetter voor de rest van de dag.
Chalk trapt ons festivalweekend af en als je van je sokken afgeblazen wilde worden, had je hier ook bij moeten zijn. De band omschrijft zichzelf als apocalyptische punkrave en met de onheilspellende intro waarmee de leden het podium oplopen, maken ze die omschrijving direct waar. De zwart-witte visuals flitsen in hoog tempo voorbij, terwijl band én publiek volledig in de muziek lijken op te gaan. De energie is meteen voelbaar en belooft veel goeds voor de rest van het weekend.
Ook in de Bravo zit de sfeer er al goed in, waar Nusantara Beat met hun eigenzinnige geluid direct veel animo trekt. Het podium valt op met twee maskers die vanaf een afstand traditioneel ogen, en zodra de band begint te spelen snap je ook alweer waarom je na een korte Spotify-stalksessie je vrienden had aangeraden hierheen te gaan. Gemeenschappelijke Indonesische wortels vormen de kern van Nusantara Beat, en de aanvulling van verschillende invloeden maken dat het moeilijk is om stil te blijven staan. Dat het publiek daar precies zo over denkt, wordt duidelijk wanneer de percussionist zijn moment krijgt en de tent hem luidkeels toejuicht.
Aan juichen is sowieso geen gebrek op Lowlands. Zelfs wanneer we langs de Rabobank-stand lopen en mensen zien basketballen, juicht iedereen die er staat of toevallig langskomt enthousiast mee. Blijkbaar hoeft er niet altijd muziek aan te staan om een menigte in beweging te krijgen.
Nog voordat Amyl and the Sniffers het podium betreden, laten ze zien wie ze zijn en waar ze voor staan. Groot op het podium verschijnt een boodschap waarin de band duidelijk maakt dat iedereen van de show moet kunnen genieten en dat er geen ruimte is voor seksueel geweld of discriminatie. Eigenlijk zou zo’n boodschap helemaal niet bijzonder moeten zijn, maar toch voelt het goed dat hij er staat. Later in de show spreekt frontvrouw Amy Taylor zich opnieuw uit over de problemen in de wereld. Haar samenvatting is weinig subtiel: “Trump’s an idiot, free fucking Palestine, and rights to…” gevolgd door een hele reeks minderheidsgroepen. Je uitspreken over wat er in de wereld speelt blijkt vandaag sowieso een terugkerend thema. Hopelijk niet alleen vandaag.
We zagen de Australiërs natuurlijk al vorig jaar op Pinkpop, maar ook nu komen ze weer hard binnen. Al lijkt er deze keer iets meer tijd nodig om echt op gang te komen. Hun rauwe geluid voelt extra passend met de hoeveelheid rokende mensen om ons heen, maar goed, dat draagt dan weer bij aan de sfeer. Of zoiets. Het is bovendien opvallend druk voor een show van 14.00 uur. Wanneer ‘Security’ wordt ingezet, het nummer waarmee we vorig jaar verliefd werden op de band, lijkt ook Lowlands definitief aan hun voeten te liggen.
Onderweg naar de Bravo lopen we langs Jet van der Steen in de India. Aan de hoeveelheid mensen die al buiten de tent staan, gokken we dat zich daarbinnen een waar spektakel afspeelt. Wat begint als een soort ballet tussen bezoekers, verandert al snel in een wilde danspartij. Eigenlijk precies zoals de opbouw van menig nummer van de zangeres.
Terwijl we wachten totdat de show van Adéla van start gaat, zien we bij de barricade roze T-shirts rondvliegen met daarop: “The baddest bitches are in Biddinghuizen!” Mee eens, maar dan moeten die ‘bad bitches’ er wel zijn. Om ons heen klinkt wat gemompel wanneer de zangeres een paar minuten na de geplande aanvang nog niet op het podium staat. Gelukkig maakt ze dat snel goed met haar bijzonder strakke dansmoves. Productioneel zit de show uitstekend in elkaar en samen met haar dansers weet Adéla een indrukwekkend spektakel neer te zetten. Hier en daar horen we teleurgestelde reacties over het gebrek aan live vocals, maar het overgrote deel van het publiek lijkt daar weinig moeite mee te hebben.
Van de ene productionele top show naar de andere bewegen we ons naar de Alpha voor A-A-Antoon. Ook hier staat het publiek al goed aan, maar met Antoon op het podium hadden we eigenlijk niets anders verwacht. En eerlijk is eerlijk: met gasten als Big2 en Gotu Jim naast je wordt zo’n debuutshow natuurlijk ook net iets minder spannend. De nieuwe nummers worden prima ontvangen, maar zodra ‘Hallo’ wordt ingezet, blijkt toch weer waar het publiek écht voor gekomen is. Lowlands lijkt de show in ieder geval met open armen te ontvangen. De zanger zelf heeft het minstens zo goed naar zijn zin: “Ik houd van jullie a-a-allemaal.” En wij van jou, Antoon.
Waar we ook van houden is de Ierse band Kneecap. Ze staan op de Alpha en dat blijkt vrijwel direct terecht. De show opent met een statement over Gaza en ook later spreekt de band zich uit over wat daar gebeurt. “Free, free, Palestine”, schreeuwt het hele veld met de Ieren mee. Een kippenvel moment. Maar ook met hun muziek en opvallende visuals weten ze werkelijk iedereen hun show in te trekken. Het is wat met die Ieren: welk genre ze ook oppakken, ze lijken er moeiteloos in uit te blinken.
Een iets minder groot spektakel vindt later plaats in de Heineken, maar wel een act die volgens ons op Lowlands thuishoort: Blood Orange. Met zijn warme stemgeluid zorgt Devonté Hynes voor een welkome adempauze tussen alle chaos om ons heen. “Niet echt super life changing,” horen we iemand achter ons zeggen. Klopt. Maar gelukkig hoeft dat ook niet altijd.
In de India vindt (achteraf) wél een bijzonder fenomeen plaats, al duurt het even voordat het publiek van Lowlands daarvan op de hoogte is. In de tussentijd worden we door een groepje aangesproken met de vraag of we willen helpen bij het oplossen van een woordzoeker. Daar zeggen we natuurlijk geen nee tegen. Het ‘vermiste’ woord jeugdvermaak vinden we binnen no time en zodra we het willen afstrepen, dimmen de lichten. Alsof President ons gehoord heeft, al is de ‘jeugd’ in vermaak in dit geval nogal twijfelachtig. Vermaak is het gelukkig wel, want de gloednieuwe band weet ondanks hun gebrek aan ervaring (denken we, want zeker weten kunnen we het niet: elk bandlid is gemaskerd) een ontzettend goede show neer te zetten.
Voor de volgende act hoeven we niet ver te lopen. Viagra Boys staat in de Bravo en hoewel het met de hitte meevalt, trekt frontman Sebastian Murphy vrijwel direct zijn shirt uit. Misschien om te laten zien dat hij, met al zijn tatoeages, toch nog een beetje stoer is. Want vergeleken met eerdere shows is het vanavond allemaal wat aan de milde kant. Het publiek lijkt daar gelukkig weinig last van te hebben en gaat volledig uit zijn plaat. Het voelt een beetje als de club van rare mensen, waarin we allemaal toch gewoon normaal zijn.
Over bijzondere-mensen-clubs gesproken, is het laatste optreden van vanavond een passende kandidaat: New Wave. De veelbesproken groep heeft aardig wat publiek op de been gebracht; vanuit alle hoeken zien we mensen richting de Alpha trekken. Wij besluiten vanaf een afstandje toe te kijken, toch een beetje bang voor de moshpits en ander gedoe in het midden van het publiek. Aan enthousiasme in ieder geval geen gebrek. Zelfs de stroom aan mensen die nog moet aansluiten, springt vrolijk mee wanneer dat van hen wordt gevraagd. Toch voelt het een stukje minder druk dan bij bijvoorbeeld Antoon vanmiddag. Misschien komt het door de ‘veelbesprokenheid’ rondom de groep, misschien gewoon omdat andere artiesten meer aandacht trokken. Wij laten het open.
Na een eerste dag vol onverwachte zonnestralen, politieke statements, moshpits en vooral heel veel enthousiasme kunnen we eigenlijk maar één ding concluderen: Lowlands is weer begonnen. Van de flamingo in de X-Ray tot een zingend én springend Alpha-veld; vervelen doen we ons geen enkel moment. Met nog twee dagen te gaan zijn we vooral benieuwd wat Biddinghuizen morgen voor ons in petto heeft. Hopelijk even weinig regen, maar minstens zoveel spektakel.
© Demi Luna Traas
New Wave | Viagra Boys | Blood Orange | Kneecap | Amyl and the Sniffers
Adéla | Antoon | Skye Newman | JPEGMAFIA | Radio - Z | Chalk | Dove Ellis
Demi Luna Traas