Lowlands 2026 – Zaterdag

25 augustus 20261

Hoewel het overgrote deel van Lowlands nog in de ontwaakmodus zit, is het terrein al opvallend levendig. De menigte lijkt zich vooral verdeeld te hebben over twee plekken: de soul line dance workshop in de Heineken of de yogasessie in de India. Waar zou jij voor kiezen? Het levert in ieder geval een vrolijk gezicht op, zo’n hele Heineken vol met mensen die dezelfde pasjes uitvoeren.

Het is hoe dan ook even rustig wakker worden vandaag. Met een heerlijke vitamin-booster-smoothie in de hand starten we onze dag bij Latanya Alberto. Met haar rustige, fijne geluid en ontspannen energie is dit precies het soort optreden waarmee je een (tweede) festivaldag wilt beginnen. Ondanks dat het aan de rustige kant is, is het publiek enthousiast. Er ontstaat een fijne wisselwerking tussen de band en het publiek en wanneer de piano wordt ingezet, worden we er helemaal ingezogen.

Ook in de India begint de dag rustig. Violet Grohl mag hier het spits afbijten en hoewel we een vrij volle tent hadden verwacht, staat het opvallend leeg. Misschien een oneerlijk vooroordeel, voortkomend uit het ‘dochter-van-zijn’, maar toch. Dat ze kan zingen blijkt vrijwel direct, en ook haar band speelt een fantastische set. Toch voelt het alsof er iets mist. Vooral alsof er meer in zit. Grohl staat momenteel nog erg statisch op het podium; hopelijk verklaarbaar door haar piepjonge leeftijd. Want als de zangeres zich iets meer thuis voelt on stage, weten we zeker dat haar muziek nóg beter binnenkomt.

Voor Zimmer90 lijkt het allemaal iets minder spannend. De Duitse band staat in de Bravo en is niet bang om het publiek al dansend op de proef te stellen. Het is nog vroeg, maar dat lijkt gelukkig niemand hier iets uit te maken. Misschien komt het door de aanstekelijke energie van de bandleden zelf, die zo vrolijk op het podium staan dat je niet anders kunt dan daarin meegaan.

De vrolijke energie lijkt vandaag het hele terrein over te nemen. Overal zien we bordjes met kunstzinnige gedichtjes, maar bij het ‘HUG ME PLEASE’-bord, die we net voor de Alpha spotten, hoeft niemand lang na te denken. Onder het bord staat een jongeman met zijn armen wijd open en voor hij het weet, heeft een groepje omstanders zich om hem heen verzameld voor een gezamenlijke knuffel. Fijn dat er naast alle moshpits ook gewoon tijd is voor een beetje liefhebben.

Waar twee jaar geleden nog haar meisjesdroom uitkwam toen ze op de Bravo mocht spelen, staat S10 vandaag op de mainstage van Lowlands. Gelukkig hoeft ze dat spannende moment niet alleen te beleven. Met haar oude, vertrouwde band én vijf jonge meiden als achtergrondzangeressen speelt ze het prachtige ‘Buut Vrij’. Ook latere nummers, waaronder het duet met Oscar and the Wolf, ‘Safe and Sound’, komen goed binnen. Maar wanneer ze ‘De Diepte’ opdraagt aan haar overleden tweelingbroer, wordt het even stil in de Alpha. Een groot deel van het veld grijpt naar de zakdoeken. De gunfactor was al enorm, maar na alles wat S10 het afgelopen jaar heeft meegemaakt en dan hier zo’n show neerzetten? Dan kun je eigenlijk alleen maar heel hard voor haar juichen.

Terwijl de laatste tonen van S10 nog boven de Alpha hangen, wordt in de Bravo alles uit elkaar getrokken. IJsland is zonder twijfel een van de meest besproken shows van het weekend en dat blijkt: de Bravo puilt aan alle kanten uit. Wie niet op tijd is vertrokken bij de act hiervoor, mag het vanaf buiten proberen mee te krijgen. Binnen wordt vanaf het eerste nummer geen seconde ingehouden en beide artiesten weten op een hele eigen manier de urgentie achter hun muziek over te brengen. Abel schreeuwt soms bijna vanuit pure wanhoop, compleet opgaand in wat hij aan het doen is. Sef doet het tegenovergestelde: hij kijkt je recht aan, als een ouder die je liefdevol, maar streng vertelt dat je nu toch écht moet luisteren. En dan is er Faisal, die met zijn fantastische productie alles aan elkaar knoopt. Het resultaat? Een Bravo die niet alleen luistert, maar leeft, schreeuwt en beweegt. Tijdens het laatste nummer, ‘Tijdsgeest’, komt alles samen. “We gaan achteruit, en we gaan vooruit.” En wie zijn wij om daar niet naar te luisteren? Braaf doet het hele publiek wat IJsland zegt, inclusief wij. Dat we een paar uur later een bezoekje aan de EHBO moeten brengen, nemen we dan maar voor lief. Gehoorzamen kan soms pijn doen.

Van een Bravo vol schreeuwende, springende mensen naar Major Lazer op de Alpha: een overgang die je met de beste wil van de wereld niet kunt verzinnen. De twee acts zijn ongeveer zo verschillend als Venus en Mars. En juist dát is Lowlands: het ene moment word je bij de les gehouden door IJsland, het volgende sta je zonder al te veel na te denken te dansen bij Major Lazer. Het publiek geniet in ieder geval overduidelijk, zeker wanneer de hit ‘Lean On’ midden in de set opduikt. De dj-act heeft gelukkig nog meer verrassingen in petto, want zodra ‘Zon Zien Zakken In De Zee’ klinkt, draaien links en rechts hoofden vol verbazing richting het podium. Geen show die ons compleet omver blaast, maar wel eentje waarbij het publiek zich uitstekend vermaakt. En soms is dat precies genoeg.

Sombr heeft aan simpel vermaak geen boodschap. Een paarse auto, een gigantische witte jas, rondrennen op een veldje backstage en een camera die genadeloos zijn bevelen opvolgt: de jonge zanger haalt alles uit de kast om ons ervan te overtuigen dat we naar iets héél bijzonders staan te kijken. En eerlijk is eerlijk, het werkt. Zodra hij begint te zingen, wordt die enorme productie ineens een stuk minder belangrijk. Met zijn stem bewijst Sombr waarom hij vandaag een van de laatste acts op de Alpha mag zijn. Zeker wanneer je goed luistert naar de kwetsbare kant die hij van zichzelf laat zien, komt het onverwacht dichtbij. Zijn emoties zijn misschien enorm uitvergroot, maar juist daardoor zit er iets herkenbaars in. Drama-queen of niet, zingen kan hij.

We brengen een kort bezoekje aan Eefje de Visser in de Bravo. Een tovenares met de Nederlandse taal en gelukkig vinden we menig Lowlands-ganger vanavond ook hier. Met haar bijzondere stemgeluid en gelaagde teksten weet ze de hele tent langzaam naar zich toe te trekken. Juist tussen alle grote producties en bombast van vandaag voelt haar optreden bijna klein, maar misschien is dat precies haar kracht. Eefje hoeft niet te schreeuwen om gehoord te worden en heeft geen spektakel nodig om indruk te maken. Ook tijdens haar zesde show op Lowlands weet ze opnieuw te bewijzen dat haar grootsheid juist in het kleine zit.

De laatste show van vanavond belooft, net als het grootste gedeelte van deze dag, een groot en verrassend spektakel te worden. Tyler, The Creator sluit de Alpha af en doet zijn naam alle eer aan. De Amerikaan staat in zijn eentje op het enorme podium, iets wat hij vaker doet, maar daarom niet minder bewonderenswaardig is. Met zijn eigenzinnigheid weet Tyler je aandacht zonder enige moeite vast te houden, al doet hij dat soms op behoorlijk frappante manieren. Dat lijkt ook iets los te maken bij zijn publiek, dat letterlijk aan zijn voeten ligt. Terwijl wij zittend vanuit achter in het veld de show bewonderen, zien we ineens een schaduw over ons heen bewegen. Voor we het goed en wel beseffen, springt iemand over ons heen. Blijkbaar is zelfs zitten geen optie als Tyler op het podium staat. Of je nu midden in de chaos staat of veilig achterin probeert te blijven zitten, Tyler krijgt je op de een of andere manier mee. Hoewel niet iedere toeschouwer zijn volledige repertoire kan meezingen, maken de diehard fans dat ruimschoots goed. Bij ‘Sugar On My Tongue’ en ‘Are We Still Friends?’ blijkt al snel dat ook de minder fanatieke luisteraar aardig uit de voeten kan. Tyler, The Creator mag dan niet ieders cup of tea zijn, hij is een God van zijn eigen show. En met alles wat hij uit de kast trekt, lijkt hij vastbesloten om ook jou daarvan te overtuigen.

We zeiden het al: gehoorzamen kan pijn doen. Tijdens IJsland sprongen we zo enthousiast naar voren en achteren dat één van onze knieën daar achteraf toch wat anders over dacht. Zaterdag moesten we daardoor al een paar acts laten schieten en op zondag trok de knie definitief de stekker eruit. Onze schrijver moest deze daarom helaas overslaan. Gelukkig is er nog een fotoverslag, mocht je toch willen weten wat we gemist hebben.

Hoewel het Lowlands-avontuur voor ons hier schrijvend stopt, gaat het festival gewoon door. Zaterdag gaf ons precies waar dit festival om draait: S10 die de Alpha stil kreeg, IJsland die de Bravo liet ontploffen, Tyler die zelfs zittend nog gevaarlijk dichtbij bleek, en een knie die besloot dat drie dagen Lowlands misschien toch wat ambitieus was. Van kippenvel naar chaos in een paar uur tijd: Lowlands op z’n best, zou je zeggen. Terwijl de rest morgen vrolijk verder springt, zoeken wij het iets lager bij de grond. Veel plezier, zondag.