Festivals, Recensies 0

Welcome To The Village 2019 – Vrijdag

Zon en ‘herrie’ op vrijdag

Vrijdag begint met zon, we snuffelen even in het winkeltje met duurzaam gemaakte artikelen, zoals bamboerietjes. Mensen hangen op een pallet-bankje of in een hangmat. Enkele kids spelen op het strandje en in een opblaasbare eenhoorn geniet een vrouw de zon. In Grauwe Kat klinkt wat aarzelend de muziek van Blurry Future. Wij zouden geen knuffel van een flamingo als hoofddeksel opzetten, maar hier kan het wel. De artiesten zijn jong, een zangeres en een gitarist. Wat zwoel zingt ze: “I love you like a loser”, voor een man of 25. De rest ligt in de zon.

Dat Julia Jacklin, op Grootegast, kan zingen is gelijk wel duidelijk als ze met enkel wat gitaarakkoorden een song begint. Haar zang en rok doen Keltisch aan, de manier van zingen Amerikaans, maar ze komt uit Australië. Ze brengt serieuze melancholische muziek samen met haar band en heeft een erg mooie stem. Daarna lusten we echter wel wat pittigers. Die wens gaat zeker ingewilligd worden…

We sjokken eerst even naar de overkant waar op Dorp allerlei duurzame initiatieven worden getoond, zoals biodiversiteit bevorderende bijenhotels. Het festival stevent af op een circulaire economie. Voor nu valt op dat het plastic is verbannen, dus geen plastic bierbekers in het gras. En alles wat je koopt hier kan gecomposteerd en hergebruikt worden. “Plastic is zo 2016, net als roken”, hoor ik van de (nog rokende) burgemeester uit Bonte Bok.

Op Blessum, de spiegeltent, staan Vlamingen te soundchecken ten gehore van al een groot aantal bezoekers. MDC III geeft ons een beetje jungle en een beetje voodoo twee drums en een sax. Experimentele geluiden worden gemaakt vanuit een sambashaker en een soort van tuinslang waar didgeridoo-geluiden en later heuse olifant-geluiden uit geblazen worden. Nummers worden heel langzaam geconstrueerd, en steeds voller vormgegeven, om vervolgens weer zacht uit te gaan. De rechter drummer gaat er helemaal in op. Hij speelt zelfs een partij op blikjes. Interessant trio.

Dat het nog pittiger kan zullen we beleven! RAKETKANON ramt je uit je sokken van a tot z. Wat is dit? Moderne punk, grunge? De gitaar heeft een Metallica-sausje en de zanger schreeuwt en krijst zich de longen uit zijn lijf. Dansen doe je hier met je hoofd, en bovenlijf. De organist en drummer staan tegenover elkaar geplaatst, dicht op elkaar. Een bijzondere opstelling maar erg tof om de samenwerking van dit duo te aanschouwen. De organist stuitert als een kickbokser met ferme sprongen en kicks, waarvoor hij achter zijn instrument vandaan komt. De sprongen op de slag van de drum zijn fenomenaal. Het publiek is erg enthousiast, er wordt luid gejoeld. Dat kan ook niet anders, ‘t zweet spat eraf. De zanger kan ook wel iets ‘gewoner’ zingen blijkt, maar het blijft luidkeels, en hij propt zo de microfoon in zijn mond. Er gebeuren wel meer vreemde dingen. Net als we denken dat ze de boel zullen slopen, springt de zanger het publiek in. Rondom hem staan mannen te pogoën. RAKETKANON is een woeste ijzeren ros waarvan de remmen zijn verwijderd, wat een energie.Energie en vriendelijkheid gaan hand in hand op dit festival. De zanger doet moeite de eigenaar op te sporen van een verdwaalde zonnebril. Mooi optreden.

Bij het hoofdpodium zijn erg veel mensen, chillen of luisterend naar de Amsterdamse Indian Askin. Het oogt ook hier vriendelijk. Geen te lange rijen bij eettentjes, geen gedrang, geen schreeuwerige bezoekers. Maar wij lopen door naar Blessum, de spiegeltent. The Ills uit Slowakije maakt orgastisch gitaargeweld. De tent zit vol. De kale, bebaarde gitarist in trainingsjack kan zo de bad guy spelen in een film, maar glundert als een klein kind. Bijna non-stop. Mooi zichtbaar speelplezier.

Het Italiaanse The Soft Moon is evenmin soft, ook hier barst het van de energie. Een schreeuwerige zanger die zingt als een punker. Twee keyboardspelers die fanatiek over hun instrument heen buigen en hangen, zorgen voor een 80’s-gevoel en de drummer zorgt voor trillingen op de dansvloer. Hij kan met links de drums bespelen met drumsticks en met rechts met een sambal. Een van de keyboardspelers speelt ook bas en dat maakt het opzwepend.

Door naar Bontebok. Mattiel laat merken graag wat meer enthousiasme te willen horen. Het lijkt alsof ze de band moet voorttrekken. De enorme dynamiek tussen de bandleden lijkt er vandaag niet te zijn. Het is minder puntig en fel. Wellicht komt dat omdat de goedgeklede donkere gitarist met hoed er niet bij zit. Een beetje jammer ondanks dat Mattiel vocaal wederom een uniek geluid biedt. In haar laatste nummer maakt ze toch wel even duidelijk puntgave songs te kunnen schrijven. ‘Count Your Blessings’ heeft een aanstekelijk rif dito lyrics en lekker drumwerk.

Op Blessum wacht ons psychedelische rock en een heavy trip. Swedisch Death Candy. Heavy is het zeker. Maar de vocalen klinken onverwachts vriendelijk. De timide zanger staat aan de zijlijn, de bassist steelt de show. Met dan weer zijn bas op zijn enkel, dan verticaal in de lucht, de man is hyperbeweeglijk en zit bijna letterlijk in zijn instrument. Mooi contrast met het kind wat met roze oordoppen en vergelijkbare coole boots adembenemend dit schouwspel in ontvangst neemt. De zanger wordt wel wilder gaandeweg. Niet denken dat het melodieus wordt, want dat wordt echt wel gecorrigeerd met goeie riffs en scheurende gitaren. Het doet ons denken aan Queens of The Stone Age.

Op een rokerig Grootegast speelt de Fries Thomas Azier. De tent zit tot de nok toe vol. Hij is de meest ongepolijste artiest qua looks en act. Hij staat daar in zijn gewone witte shirt de zaal plat te spelen. De zanger klinkt als een doorgewinterde singer-songwriter, maar maakt erg sympathiek contact met zijn publiek, met tekst en armbewegingen. Zijn stem is gewoon goed en de nummers zitten knap in elkaar. Hij krijgt het langste applaus tot nu toe, en dan is de show nog maar halverwege. De band voegt elektronische beats toe waardoor veel mensen dansen en zelfs ‘Forest’ van The Cure, hoe gewaagd is dat, nog dansbaarder wordt.
Er staan veel mensen bij het hoofdpodium Bonte Bok te genieten van de soul en gospel van de Blind Boys of Alabama en Amadou & Mariam. De hangmatten zijn bezet met kinderen of koppels. Voor ons is ruimte op Blessum. De spiegeltent sluit onze avond af met opnieuw takkeherrie, nu van Aiming for Enrike. De gitaar is zo zwaar en zo vet, kouder en met meer vervorming kan niet. Het keyboard klinkt ook vreemd en ongewoon. De band gaat echter over in zeer goed verteerbare muziek. Geweldige riffs en beats die oneindig door kunnen gaan, vet goede dancerock!

Met elk podium een eigen ‘Friesche’ dorpsnaam onderstreept dit festival het dorpsgevoel. De vrijwilligers die hier burgemeester heten zijn vriendelijk, de bezoekers en de muzikanten eveneens. Het contrast van spelende kinderen, mooie moderne hippie-achtige jonge vrouwen, mensen in rolstoel en snoeiharde energieke muziek verbleekt. Het dorp heeft zijn grenzen geopend.

© Marten Siegers | All Rights Reserved

 

 

 

 

 

 

 

 

No Comments

Leave a reply