Festivals, Recensies 0

Welcome To The Village 2019 – Zaterdag

Blote konten en Anita Meijer

Het swingt de pan uit bij Frente Combiero op de zaterdag van Welcome To The Village. Deze Colombiaanse band met ook artiesten uit Bogota laat zelfs het voltallige barpersoneel dansen. Iedereen danst op hun interpretatie van cumbia. En het is pas vroeg in de middag. Het smaakt goed maar we willen ook even een graantje meepikken van The Sweet Release of Death in Grauwe Kat. Gelukkig hebben we goed geluncht want dit is zware kost. Het Rotterdamse trio trakteert ons op een galmende gitaar en snoeiharde noise. Ze zouden niet misstaan in de kelderbar van Vera – Groningen. Op Bonte Bok speelt de Amerikaanse Jenny Lewis met een flinke band. De styling, zwart met roze is goed verzorgd. Haar gitaar is eveneens roze, maar met mintgroen. Het is wat zoet; audio en beeld, maar Lewis loopt wel met afbeeldingen van schedels op haar kleding. De band maakt prima melodieuze indie-Americana. Lewis is zichtbaar thuis op het podium, zo relaxed als ze zingt en beweegt.

Het is nog steeds onverwacht droog en ondertussen snappen we wel waarom er zo’n 700 vrijwilligers bezig geweest zijn met dit festival. De decors zijn voorzien van vele lappen stof waarvoor vele handen nodig zijn geweest. Het oogt warm op dit festival. Sommige elementen zijn geestig, zoals met gepimpte etalagepoppen met bladeren in de aars.

Saint Agnes uit London gaat niet voor zoet of geestig. Het speelt luid en oogt donker en duister. Gekleed in zwart gaat de band gelijk los met veel power, waardoor we verrast zijn door het bespelen van de mondharmonica van de gitarist Jon Tufnell. Heavy psycho-rock ‘n’ roll is dit met een pittige zangeres die in dat opzicht ons doet denken aan Nina Hagen. Ze heeft Kitty Arabella. We zouden willen zeggen dat haar jurkje te kort is, maar dat is niet zo. Het staat haar uitstekend; zie de foto’s. De moves van de drummer zijn als die van Dave Grohl en de riffs in de nummers zijn hoekig. De band maakt een verpletterende indruk. Het overtuigt. De dynamiek tussen de bandleden is mooi om te zien, en de vocals van Kitty en Jon zijn harmonieus. Bovenal zijn ze zichtbaar en hoorbaar met hun passie bezig: “We don’t have a label, we do this just because we love it”. En dat komt over. Dus niks mis met ‘Loose Yourself’.

GRRRL, een vijftal vrouwen elk uit een ander land, ziet er fantastisch uit. Mooie vrouwen met goede stemmen. Geen band helaas, een dj maakt de muziek waarin ongelooflijk veel stijlen worden gemixt tot een dansbare cocktail. Er kunnen niet veel mensen stil blijven staan.

Het is voor ons een plezier zo veel mensen te zien dansen dit festival. Maar het kan ook anders. Kijk naar het vooralsnog laatste (echt niet) optreden van Tusky. Het bier vliegt gelijk de spiegeltent in. Met volle vaart schreeuwt hij alle songs zo uit zijn mouw en de band ramt je om de oren met een stevig portie punk. Denk aan Green Day, Blink 182 en een zangstijl als die van Dave Grohl. Vergeet kleffe refreintjes. Het centrale gedeelte van de spiegeltent wordt gevuld met pogoënde kerels die vanaf de eerste song niet te stoppen zijn. De zanger legt even uit hoe je kan stagediven en daar gaat gelijk de eerste de lucht in. Nummer twee en drie volgen al snel en dit gaat door en door. Op een gegeven moment zijn er drie tegelijk de lucht in, zowel mannen als vrouwen. De zanger daagt het publiek uit om de laatste crowdsurfer, hij noemt hem voor hem gemak Johan, tot de laatste song in de lucht te houden. Johan vindt ‘t wel prima en krijgt een biertje. De climax wordt gevormd als er een tweede crowdsurfer dwars over hem heen blijft hangen. Ongekend schouwspel dit! De zanger zegt dit altijd te willen en hij meent het. De bassist hangt ook nog boven het publiek te spelen. Het publiek draagt Johan op handen twee songs lang. Als de zanger begint over een nummer aan Jezus opdragen breekt buiten de hemel open, bakken water vallen, en bij de laatste akkoorden breekt de zon door. Tja, zoals Anita Meijer gelijk uit de speakers zingt: “Why, tell me why?”.

Sven Hammond speelt opzwepende bleus. En erg dansbaar. Hij speelt al 13 jaar in deze bezetting die hij nu aangevuld heeft met Jared Grant, een erg blije en energieke zanger. De hele meute gaat van links naar rechts op zijn verzoek. Eveneens een blije gast is Joost die een hele menigte aan het springen krijgt. En de laatste blije gast is die van Kakkmaddafakka, de Noor met vlechten speelt een vlotte vrolijke set die goed ontvangen wordt. Nederlanders zijn “the most moving people of Europe”, en hij bedankt ons ervoor dat iedereen gelijk in beweging is. Maar we zijn ook wel erg goed opgewarmd inmiddels.

Het toetje waarvan we ons afvragen of we dat wel helemaal op kunnen is de enorme spetterende show van de extravagante Jake en zij die zichtbaar anoniem wil blijven. Ze vormen met de bassist/percussionist/producer FATA BOOM. Er valt genoeg te zien wat betreft kledij, hoewel Jake best een broek aan had mogen trekken. Maar het kunstwerk dat als kapsel doorgaat van de zangeres spant de kroon. Evenals hun dans, ze weten het publiek op te zwepen met ferme moves. Visueel is het over de top gay, tekstueel gaat het over “dicks” en een politiek correcte lyric over alcohol. Het publiek vreet de inzet van heavy drum ‘n bass. Dat is de verdienste van de muzikant achterin. We kunnen het toetje niet op, maar genoeg dansende dorpelingen blijven achter terwijl wij gaan uitbuiken.

© Marten Siegers | All Rights Reserved

 

 

 

 

No Comments

Leave a reply